نیکلاس مادورو، رییسجمهوری ونزوئلا، پیامی به رهبران کشورهای آمریکای لاتین و کارائیب (سلاک) که در سانتا مارتا، کلمبیا، برای برگزاری چهارمین اجلاس بین این بلوک منطقهای و اتحادیه اروپا گرد هم آمده بودند، ارسال کرد. در این نامه، او خواستار واکنش هماهنگ منطقهای نسبت به استقرار نظامی در کارائیب شد که بنا به گزارشها، جان بیش از ۷۰ غیرنظامی را گرفته است.
بر اساس روایت ایرنا، مادورو در نامهاش تصریح کرد: «اصل مطرحشده امروز کاملاً واضح و تعیینکننده است: حاکمیت ملل و خودمختاری آزادانه افراد. ونزوئلا این اصل را با قاطعیت اعلام میکند: هیچ گونه قیمومیتی را نمیپذیرد و نخواهد پذیرفت. ما نمیخواهیم تحت پیشزمینههایی نظیر «امنیت» یا «مبارزه با قاچاق مواد مخدر»، دکترین قدیمی مونرو بر ما تحمیل شود؛ دکترینای که تنها هدفش تبدیل قاره ما به مکانی برای تهاجمات و کودتاهای «تغییر رژیم» است تا بتواند ثروت و منابع طبیعی عظیم ما را غارت کند.»
مادورو در پاسخی تاریخی، به مکانی اشاره کرد که «سیمون بولیوار» آخرین بیانیهاش را در سال ۱۸۳۰ ایراد کرد و به مقایسهای بین لشکرکشی اسپانیا برای بازپسگیری مستعمرات جدید در سال ۱۸۱۵ به رهبری پابلو موریو با ۱۰ هزار نفر و ۶۰ ناو، و استقرار ناوهای هواپیمابر، ناوشکنهای موشکانداز و زیردریاییهای هستهای در آبهای کارائیب پرداخت. او با پیوند زدن این دو رویداد که دو قرن فاصله دارند، تأکید کرد: «نوع محاصره تغییر کرده است، اما ماهیت آن همان است».
این نامه که در تاریخ ۹ نوامبر ۲۰۲۵ نوشته شده، بهصراحت عملیاتهای نظامی را که متخصصان سازمان ملل و دفتر کمیساریای عالی حقوق بشر آنها را اعدامهای فراقضایی احتمالی قلمداد میکنند، محکوم کرده است.
رئیسجمهوری ونزوئلا قاطعانه «احیای دکترین مونرو» (که در سال ۱۸۲۳ تدوین شد) را رد کرد و پیشنهاد داد که «دکترین بولیواری» به عنوان اصول راهنمای استقلال منطقهای تثبیت گردد. این نامه به نقل از بخشهایی از «نامه جامائیکا» در سال ۱۸۱۵ اشاره میکند؛ جایی که بولیوار هویت آمریکای لاتین را بهعنوان «نوعی روابط میان مالکان مشروع زمین و غاصبان اسپانیایی» توصیف کرده است.
مادورو یادآوری کرد که جامعه کشورهای آمریکای لاتین در تاریخ ۲ و ۳ دسامبر ۲۰۱۱ در کاراکاس با حضور ۳۳ رئیس دولت، به عنوان یک گزینه منطقهای به استثنای آمریکا و کانادا تأسیس گردید. او به قول «هوگو چاوز»، رئیسجمهوری درگذشته ونزوئلا اشاره کرد که گفته بود: «تنها اتحاد ما را آزاد خواهد کرد.»
مادورو در این نامه چهار خواسته مشخص مطرح کرد: اعلان آمریکای لاتین و کارائیب بهعنوان منطقه صلح؛ رد قاطع نظامیسازی کارائیب؛ درخواست تحقیقات مستقل درباره اعدامهای فراقضایی؛ و ایجاد سازوکارهایی برای همکاری بشردوستانه و دفاع جمعی در سطح منطقه.
در پایان، این نامه به سه عنصر کلیدی در اندیشه بولیواری اشاره میکند: نامه جامائیکا (که در سال ۱۸۱۵، از سوی سیمون بولیوار در جامائیکا نوشته شد و پاسخی به نامهای از هنری کولن، تاجر جامائیکایی بود که در آن، بولیوار نظرات خود را درباره وضعیت اجتماعی و سیاسی آن زمان در آمریکای اسپانیایی و آینده ملتهای نوپایی که در حال شکلگیری بودند، بیان کرده است)، کنگره آنگوستورا (که توسط سیمون بولیوار در طول جنگهای استقلال کلمبیا و ونزوئلا در آنگوستورا برپا شد و به تأسیس جمهوری کلمبیا در سال ۱۸۱۹ منجر گردید) و کنگره آمفیکتیونیک پاناما (یک مجمع دیپلماتیک که در سال ۱۸۲۶ در پاناما سیتی به هدف ایجاد کنفدراسیونی از جمهوریهای آمریکای لاتین تبار تشکیل شد).
مادورو در پایان تصریح کرد: «اجازه ندهیم که ذلت قدرتهای خارجی یا بلندپروازی برخی الیگارشیها ما را از هم جدا کند.» او خواستار آن شد که این اجلاس از «یک گردهمآیی صرفا تشریفاتی» فراتر رفته و به «عملی ماندگار» تبدیل شود.
در طی دو ماه اخیر، نیروهای نظامی آمریکا مجموعهای از ناوهای جنگی، هواپیماهای جنگنده، بمبافکنها، تفنگداران دریایی، پهپادها و هواپیماهای شناسایی را در کارائیب مستقر کردهاند. بمبافکنهای دوربرد B-۵۲ در مقابل سواحل ونزوئلا «رزمایش حمله با بمبافکن» انجام دادهاند.
در حالیکه تنشها بین واشنگتن و کاراکاس در حال افزایش است، «دونالد ترامپ»، رئیسجمهوری آمریکا همچنین استقرار و فعالیت هیئتهای سازمان سیا را در ونزوئلا مجاز شمرده است.
آمریکا ادعا میکند در حملاتی به قایقهای کوچک از مبدا ونزوئلا که حامل «مواد مخدر» و «تروریستهای مرتبط با مواد مخدر» بودند، دهها نفر را کشته است. با این حال، هیچ مدرک یا جزئیاتی درباره هویت سرنشینان این قایقها ارائه نکرده است.
۲۱۹/۴۲