«این کرم را نکشید، له نکنید و تکهتکه نکنید»، این هشدار سید میلر، کمیسیونر کشاورزی تگزاس، به ساکنان از طریق شبکه NBC بود، چرا که یک نوع کرم صافزمینی سمی در حال گسترش در شمال تگزاس است.
به نقل از انتخاب و بر اساس گزارشی از sciencealert؛ با اینکه این گونه مهاجم مدتهاست در ایالات متحده وجود دارد، بارشهای شدید و ویرانگر ناشی از تغییرات اقلیمی اخیراً شرایط مساعدی برای رشد و گسترش کرم صافزمینی سرچکشی (Bipalium kewense) فراهم کرده است.
این پلاناریان زمین زی، با رنگ قهوهای و نوارهای مشکی و دارای سر به شکل نیمهماه، قادر است تا طول ۴۰ سانتیمتر (۱۵.۷ اینچ) رشد کند. مشابه بسیاری از گونههای کرمهای صاف، این نوع میتواند از اجزای بدن خود، کرم جدیدی بسازد.
در واقع، بریدن سر کرم منجر به تکثیر آن میشود.
«اگر آن را نصف کنید، اکنون شما دو کرم خواهید داشت»، میلر در گفتوگو با کینان ویلارد از NBC اظهار داشت.
به همین دلیل، مقامها به مردم توصیه میکنند که از تماس دستخالی با این کرمها خودداری کنند؛ در عوض، پیشنهاد میشود که آنها را در کیسه بگذارند و برای ۴۸ ساعت در فریزر قرار دهند. همچنین از شهروندان خواسته شده تا هرگونه مشاهده از این کرمها را به موسسه تخصصی گونههای مهاجم تگزاس گزارش دهند.
اطلاعاتی بیشتر درباره کرم سرچکشی
این گونه، بومی جنوب شرق آسیا است و در محیطهای گرم و مرطوب به خوبی رشد میکند و عمدتاً از حلزونها و کرمهای خاکی تغذیه مینماید.
رژیم غذایی آنها باعث میشود که گلخانهها به مکانهای مناسبی برای زندگیاین کرمها تبدیل شوند و در نتیجه، کرم سرچکشی از طریق فعالیتهای باغبانی و کشاورزی به سرعت گسترش مییابد.
این کرمها معمولاً در لایههای برگ، مالچ مرطوب و خاک زندگی میکنند.
برخی از گونههای Bipalium در ترشحات خود نوروتوکسینی به نام تتروتوتوکسین تولید میکنند، اما به هیچ وجه گاز نمیگیرند و نیش نمیزنند. همانطور که ترزا دلینگر، دانشمند حشرهشناسی در دانشگاه ویرجینیا تک در سال ۲۰۲۳ خاطرنشان کرد، این ماده به منظور سرکوب طعمه عمل میکند.
این مسدودکننده کانال سدیم که در ماهی بادکنکی نیز وجود دارد، میتواند منجر به تحریک پوست و غشاهای مخاطی انسانها و حیوانات خانگی شود.
چون این گونه مهاجم است، کرمهای سرچکشی در ایالات متحده بدون شکارچی طبیعی هستند. در صورت وجود شرایط مطلوب، جمعیت آنها میتواند به سرعت رشد کند و موجب کاهش جمعیت کرمهای خاکی شود، که این موجودات نقش کلیدی در حفظ سلامت خاک دارند.
«دیگر جانوران به ندرت پلاناریانهای زمینی را میخورند، چون ترشحات سطحی آنها به شدت ناخوشایند و حتی میتواند سمی باشد. به دلیل رفتار خودخواری، پلاناریانهای زمینی ممکن است به بزرگترین دشمنان خود تبدیل شوند.»