سفیدبرفی فضایی با مزه دلپذیر صابونی

در روز سال نو ۲۰۱۹، فضاپیمای نیوهورایزنز وابسته به ناسا تصاویری از دورترین جرم فضایی شناسایی‌شده تا آن زمان به زمین ارسال کرد. این شیء به صورت یک آدم برفی به نام آلتیما ثولی شناخته می‌شد و یکی از ساکنان یخ‌زده کمربند کویپر بود که فراتر از مدار نپتون قرار می‌گیرد.

تصاویر نمایش داده شده نشان داد که سطح این ساختار دو قسمتی به ابعاد ۲۱ مایل (۳۴ کیلومتر) به رنگ قرمز زنگ‌زده است و این رنگ مرموز توجه دانشمندان را از آن زمان به خود جلب کرده است.

طبق گزارش اسپیس، در ابتدا دانشمندان معتقد بودند که تابش‌های ناشی از بادهای خورشیدی و پرتوهای کیهانی که به طور مداوم سطح این جرم فضایی را بمباران می‌کنند، به نوعی یخ‌های اولیه را مانند متانول به مولکول‌های آلی تبدیل می‌سازند که باعث ایجاد رنگ قرمزی می‌شوند. اما جزییات این فرآیند همچنان مبهم مانده بود.

ولی اکنون ممکن است پاسخ‌هایی برای این سوال داشته باشیم. در یک آزمایش که به شبیه‌سازی قرارگیری در معرض تشعشعات فضایی پرداخته بود، این جرم فضایی نشان داد که سطح غنی از قند آن ممکن است دلیل رنگ قرمز ویژه‌اش باشد.

برای دستیابی به این نتیجه، دانشمندان به رهبری چائوجیانگ ژانگ (Chaojiang Zhang) از دانشگاه هاوایی، نمونه‌های یخ‌زده متانول و مونوکسید کربن را در معرض الکترون‌های پرانرژی قرار دادند که نماینده پرتوهای کیهانی به سمت آلتیما ثولی بودند.

تشعشعات شبیه‌سازی شده موجب ایجاد مجموعه‌ای از واکنش‌های شیمیایی در یخ شدند که منجر به تولید گروهی از مولکول‌های غنی از کربن به نام هیدروکربن‌های آروماتیک چند حلقه‌ای یا PAH گردید که در عالم طبیعی معمول هستند.

جالب این است که روش‌های طیف‌سنجی نشان داده‌اند که یخ‌های تحت تأثیر تشعشع با تولید گلوکز، که قند اصلی خون و منبع انرژی بدن به شمار می‌آید، به ترکیب‌های جدید تبدیل می‌شوند. همچنین آلوز، قند موجود در میوه‌ها و آجیل، و گلیسرول که معمولاً به عنوان مرطوب‌کننده در صابون‌ها به کار می‌رود، شناسایی شدند.

به صورت خلاصه، به نظر می‌رسد آلتیما ثولی احتمالاً حسی شیرین و صابونی داشته باشد.

دانشمندان همچنین گزارش داده‌اند که هنگامی که این جرم فضایی از فضا مشاهده می‌شود، گلوکز و دیگر قندها به رنگ قرمز ظاهر می‌گردند. جهان‌های قندی در کمربند کویپر ممکن است در مراحل اولیه شکل‌گیری زمین تأثیرگذار بوده و مولکول‌های پری‌بیوتیک و آب را به سیاره ما منتقل کرده باشند، که این امر موجب فراهم آوردن خوراک برای مولکول‌های زیستی الزامی برای تشکیل حیات نوظهور شده است.