پژوهشگران متوجه شدند که کورتیکواستروئیدها میزان دو فاکتور رشد خاص به نامهای FGF و G-CSF را در سلولهای اپیتلیال ریه بیماران مبتلا به آسم بهطور قابل توجهی افزایش میدهند.
این عوامل رشد معمولاً کارکردهای حیاتی را ایفا میکنند، اما در این بررسی، تیم پژوهشی دریافت که این عوامل در واقع عملکرد داروها را مختل میسازند.
رینولد پانتیری جونیور، نویسنده این تحقیق اظهار داشت: ما بر این باوریم که این واکنش میتواند بهطور منطقی توضیح دهد که چرا بیماران مبتلا به آسم شدید به درمانهای معمولی نتایج مطلوبی نمیگیرند.
این گروه تحقیقاتی اعلام کرد یافتهها نشاندهندهی این است که در بیماران مبتلا به آسم شدید، مسیرهای سلولی متفاوتی بهکار گرفته میشوند که در نهایت به ناکامی داروها میانجامد. پس از شناسایی این چالش، تیم راهحلی را بررسی کرد که ممکن است توانایی اثرگذاری آنها را بازگرداند. در آزمایشهایی که بر روی موشها بهعمل آمد، محققان بهمنظور مسدودسازی این فاکتورهای رشد، پیش از تزریق کورتیکواستروئیدها اقدام کردند و مشاهده کردند که این داروها دوباره قادر به معکوس کردن التهاب هستند. این یافته میتواند افقهای جدیدی را برای درمان بیماران مبتلا به آسم شدید بگشاید.
پانتیری اضافه کرد: تحقیق ما یک مکانیسم بالقوه را برای روشن کردن این که چرا بیماران مبتلا به آسم شدید به درمانهای متداول پاسخ نمیدهند، شناسایی کرده است.
اگر ما بتوانیم رویکردهای جدیدی برای درمان پیدا کنیم که بهطور مستقیم بر این مکانیسم تأثیرگذارند، ممکن است بتوانیم حساسیت به استروئیدها را احیا کنیم و نتایج درمانی را بهبود بخشیم.
