پس از انجام عملیات «کربلای ۱۰»، نیروهای سپاه پاسداران همچنان به پیشروی ادامه دادند و عملیات «نصر ۴» را با تدبیر و فرماندهی خود در چندین محور منطقه شمالی استان سلیمانیه عراق آغاز کردند. این عملیات با هدف دستیابی به شرق استان و تصرف شهر ماووت، در تاریخ ۳۱ خرداد ۶۶ و با رمز «یا امام جعفر صادق (ع)»، از ساعت ۲ بامداد از «قرارگاه نجف» کلید خورد.
رزمندگان ایرانی پس از انجام شناسایی گسترده توسط تیم‌های اطلاعات و عمليات که به سلاح‌های سبک و نیمه‌سنگین مجهز بودند، مسیر خود را از خطوط عملیاتی کربلای ۱۰ و محورهای اطراف آن به سوی هدف خود آغاز نمودند.
لشکر «قدس» گیلان همچون سایر لشکرها مأموریت یافت تا خطوط دشمن را در هم بشکافد. این لشکر با بهره‌گیری از نیروهای متخصص خود به عمق اراضی عراق و به سمت شهر ماووت نفوذ کرده و پس از گذر از موانع دشوار و در شرایط سخت و یخبندان، به نزدیکی خطوط تماس دشمن رسید. یورش سنگین به مواضع دشمن آغاز شد که با شلیک گلوله‌های منوّر از دو سمت، منطقه را به روشنی روز بدل کرد. نیروهای آسیب‌دیده دشمن با شلیک انواع تیرهای جنگی سعی کردند تا از نفوذ رزمندگان به خط دفاعی خود جلوگیری کنند، اما برتری آتش نیروهای ایرانی مانع از هرگونه تحرکی از سوی دشمن گردید.
نیروهای لشکر قدس در این عملیات با دو تیپ، به ظرفیت پنج گردان پیاده، توانستند در دو مرحله مأموریت خود را به شکل کامل و موفقیت‌آمیز به انجام برسانند. سرعت عمل رزمندگان لشکر قدس به حدی بود که معاون تیپ مستقر در ژاژیله عراق به اسارت نیروهای اسلام درآمد. در طول این عملیات، رزمندگان ایرانی در طی دو شبانه‌روز به اکثریت اهداف تعیین‌شده دست یافتند. دشمن نیز در روزهای بعدی چندین بار به تلافی اقداماتی انجام داد که همگی با شکست مواجه شد.
در جبهه خودی نیز با اعزام نیروهای تازه‌نفس به منطقه، چند عملیات به منظور ترمیم نقص‌های محورهای شاخ قشان و تپه دوقلو اجرا شد. این عملیات پس از ۱۵ روز پایان پذیرفت و در آن شهر ماووت و ارتفاعات ژاژیله، شاخ قشان، یال غربی، گولان، تپه دوقلو (بالو کاوه)، دشت بالوسه و نیز برخی از خطوط پدافندی مربوط به عملیات کربلای ۱۰ آزاد شد. در این عملیات، ۵۵۷ نفر از نیروهای دشمن به اسارت نیروهای ایرانی درآمدند و بیش از ۶۰۰۰ نفر از نیروهای دشمن کشته و زخمی گشتند. سردار «مهدی خوش سیرت»، فرمانده «تیپ ۲ لشکر قدس» گیلان نیز در این عملیات به شهادت رسید.
سایر لشکرها نیز پس از نفوذ به عمق ۲۵ کیلومتری خاک عراق، از محورهای متنوع به نیروهای عراقی حمله کردند و پس از نبردی طاقت‌فرسا، ارتفاعات «ژاژیله»، «اسپیدر دره» و تمامی راه‌های مواصلاتی منتهی به شهر ماووت را تحت کنترل خود درآوردند و مسدود کردند.
همچنین، «تیپ ۴۴۳ از لشکر ۲۷» عراق با حملات سنگینی مواجه شد و بیش از نیمی از امکانات «تیپ ۶۰۳» پیاده در جریان این عملیات نابود گردید. با عزم راسخ رزمندگان برای تصرف شهر ماووت، شدت جنگ افزایش یافت. یگان تخریب نیز به‌صورت همزمان با رزمندگان برای خنثی‌سازی میادین مین به پیش رفت. با در نظر گرفتن وضعیت کوهستانی منطقه، نیروهای ایرانی با اتخاذ استراتژی‌های موثر جنگ کوهستانی و هماهنگی عالی، به رفع تمامی موانع پیش رو پرداختند که در این راستا، ۲۷ دستگاه تانک و نفربر دشمن منهدم و پنج دستگاه دیگر به غنیمت گرفته شد.
آتشبار نیروهای خودی که پیش از آغاز عملیات خاموش بود، در زمان شروع درگیری به شدت مواضع دشمن را تحت فشار قرار داد و آسیب‌های سنگینی به آن‌ها وارد ساخت، به‌گونه‌ای که منطقه از اجساد نیروهای بعثی و بقایای سوخته و نیم‌سوز تجهیزات زرهی آن‌ها انباشته شد. فرماندهان ارتش عراق برای جلوگیری از پیشروی مجدد رزمندگان اسلام و تقویت روحیه نیروهای خود، نیروی هوایی را به میدان نبرد فرستادند.
آتشبار ضدهوایی ایران با جنگنده‌های دشمن به مجادله پرداخت و موفق به ساقط کردن یک فروند از آن‌ها گردید. رزمندگان با تثبیت مواضع تصرف‌شده و غنیمت‌گیری تجهیزات و مهمات دشمن، مقدمات آزادی شهر ماووت را فراهم کردند و این شهر به آزادی نزدیک شد. یگان مهندسی – رزمی با تمامی امکانات به ارائه خدمات پرداخت و تلاش کرد تا مسیرهایی را برای عبور خودروها به منظور تدارکات رزمندگان هموار سازد.