متخصصان حوزه بینایی بر این عقیده‌اند که استفاده معمول از عینک‌های واقعیت مجازی و هوشمند به خودی خود برای چشم مضر نیست، مگر این‌که کاربر تحت تأثیر ناراحتی‌های بصری قرار گیرد. با این حال، تحقیقات درازمدت در این حوزه هنوز محدود می‌باشد.
با این وجود، شواهدی از بروز برخی علائم موقت وجود دارد. کاربران ممکن است بعد از استفاده‌های طولانی‌مدت از این تجهیزات دچار خستگی چشم یا خشکی این عضو شوند. برای نمونه، در زمان تمرکز طولانی روی صفحه نمایش نزدیک در هدست‌های واقعیت مجازی، تعداد پلک زدن کمتر شده و احساس خشکی و خستگی چشم افزایش می‌یابد.
مشکل دیگری که به‌طور شایعی مشاهده می‌شود، پدیده «تعارض همگرایی-تطابق» است که می‌تواند موجب بروز دشواری‌هایی در تطبیق بینایی با تصاویر سه‌بعدی شبیه‌سازی‌شده شود. این وضعیت ممکن است در برخی افراد به علائم نظیر سرگیجه یا اختلال در تعادل منجر گردد.
قانون ۲۰-۲۰-۲۰
به منظور کاهش ناراحتی‌های بینایی، متخصصان پیشنهاد می‌کنند که قانون «20-20-20» را رعایت کنید: هر ۲۰ دقیقه، به مدت ۲۰ ثانیه به هدفی در فاصله تقریباً ۲۰ فوت (تقریباً ۶ متر) نگاه کنید تا خستگی چشم کاهش یابد.
علاوه بر این، توصیه می‌شود که در زمان استفاده طولانی‌مدت از دستگاه‌ها، به‌طور منظم استراحت کنید، مدت زمان استفاده بدون وقفه را کاهش دهید و از درستی تنظیمات دستگاه اطمینان حاصل کنید تا فاصله چشم‌ها از تصویر مناسب باشد. تنظیمات نامناسب می‌تواند منجر به افزایش فشار بر عضلات چشم و ایجاد ناراحتی گردد.
استفاده کودکان
در مورد کودکان، داده‌های علمی موجود برای اثبات تأثیرات منفی عینک‌های واقعیت مجازی بر رشد بینایی کافی نیست. با این حال، برخی از تولیدکنندگان به‌عنوان اقدام احتیاطی، رده سنی خاصی برای استفاده در نظر می‌گیرند و توصیه می‌کنند که کودکان زیر سن معین از این دستگاه‌ها استفاده نکنند.
متخصصان تأکید دارند که مشکل اصلی ناشی از استفاده غیرمعتدل است، نه خود دستگاه. به‌خصوص اگر کودک زمان زیادی را در مکان‌های بسته و بدون نور طبیعی سپری کند، احتمال بروز نزدیک‌بینی افزایش می‌یابد.
در نهایت، به‌مانند هر نوع صفحه نمایش دیجیتال دیگری، چگونگی استفاده از عینک‌های واقعیت مجازی اصلی‌ترین عامل سلامت بینایی به شمار می‌رود. استفاده متعادل، استراحت‌های منظم، نور مناسب و تنظیم دقیق دستگاه جزء بهترین راهکارها برای کاهش ناراحتی و حفظ سلامت چشمان محسوب می‌شوند.