در این بین، دیگر بینندگان در نقاط مختلف جهان و به‌ویژه در ایران دیگر انتظار ندارند تا غول‌های رسانه‌ای برای آن‌ها تصمیم‌گیری کنند که چه برنامه‌ای را تماشا کنند یا چه برنامه‌ای را نادیده بگیرند. چرا که با پیشرفت‌های خلاقانه در این زمینه، تمام تولیدکنندگان محتوا قادرند با حداقل محدودیت‌ها به ساخت یا پخش برنامه‌های دلخواه خود بپردازند.
اما سؤال اصلی اینجاست که صداوسیما که خود را به‌عنوان نهاد اصلی مسئول بهبود اوقات فراغت مردم معرفی می‌کند و در این زمینه موفق نبوده، چرا مانع جبران این موضوع از سوی دیگر پلتفرم‌ها شده و به هر شکلی با نمایش‌خانگی در حال مبارزه است و در اقدامی عجیب، نظارت، قضاوت و مالکیت را همزمان خواستار است.
«کامبیز نوروزی» حقوقدان در این مورد تأکید می‌کند که هر تلاشی برای محدود کردن جریان اطلاعات، چه در زمینه خبر و چه در حوزه محصولات فیلم و سرگرمی، در عصر حاضر محکوم به شکست است. زیرا تغییرات وسیع در دنیای ارتباطات، منجر به آن می‌شود که این محدودیت‌ها به نتیجه نرسند و در نهایت تنها باعث ایجاد محیط حقوقی نامنظم و بی‌قاعده می‌گردد.
این حقوقدان ادامه می‌دهد که هر فرد حقیقی یا حقوقی این امکان را دارد که در دادگاه، در مورد اعتراضی که دارد، درخواست رسیدگی کند، اما در مسائل کیفری ممکن است شاکی (کسی که به‌طور مستقیم از وقوع جرم آسیب‌دیده است) به دادسرا مراجعه نماید، نظیر فردی که اثر هنری‌اش به سرقت رفته و به نام دیگری منتشر شده است، که این مورد به‌عنوان سرقت ادبی شناخته می‌شود.
اقامه دعوی صداوسیما برای نظارت بر نمایش‌خانگی «غیرقانونی» است
نویسنده اصلی اثر، به‌عنوان زیان‌دیده از جرم شناخته می‌شود و می‌تواند تا پایان پروسه قضایی در این مورد حضور داشته باشد و اقداماتی را برای دفاع از شکایت خود به‌عمل آورد. با این حال، ممکن است جرایمی وجود داشته باشد که شخصی به‌جز زیان‌دیده آن‌ها را به دادسرا گزارش کند که به‌عنوان اعلام جرم شناخته می‌شود. در این حالت، کسی که اقدام به گزارش می‌کند، خود زیان‌دیده نیست بلکه صرفاً یک واقعه را مشاهده کرده و تصور می‌کند جرمی صورت گرفته است و به دادسرا اطلاع می‌دهد. در این موارد دادسرا موظف است پیگیری‌های لازم را انجام دهد، اما در اعلام جرم نیازی به پیگیری پرونده نخواهد بود. همچنین، فردی که اعلام جرم می‌کند فقط با گزارش موضوع به دادسرا وظیفه‌اش پایان می‌یابد و نمی‌تواند در تهیه پرونده دخالت کند.
نوروزی بیان می‌دارد: در ارتباط با شکایت صداوسیما از برخی برنامه‌های در حال پخش در پلتفرم فیلیمو همچون جوکر، آکتور و غیره به بهانه انتشار تصاویر غیرمناسب، صداوسیما صرفاً یک اعلام‌کننده جرم است و از منظر حقوقی، پیگیری این مبحث ارتباطی به این نهاد ندارد؛ بنابراین او نمی‌تواند به‌عنوان شاکی شناخته شود.
وی افزود: بر اساس مصوبه شورای‌عالی‌انقلاب فرهنگی، قاعده‌ها و سیاست‌های ناظر بر شبکه نمایش‌خانگی باید به‌وسیله یک گروه تنظیم شده و در شورای‌عالی‌انقلاب فرهنگی تأیید و ابلاغ گردد، که تا کنون این کار انجام نشده است؛ بنابراین بر اساس این موضوع، ادعای صداوسیما مبنی بر مسئولیت قانونی‌اش در زمینه مدیریت نمایش‌خانگی، غیرقانونی بوده و تنها در حد یک ادعا باقی مانده است.
باید افزود که اگرچه رسانه ملی به موجب مصوبه شورای‌عالی انقلاب فرهنگی به‌طور کلی مسئول نظارت بر نمایش‌خانگی شده است، اما هنوز روش‌های اجرایی، ضوابط و سیاست‌های نظارتی آن به‌وضوح تعریف نشده است؛ لذا صداوسیما نمی‌تواند به استناد مسئولیت خود، قواعد دلخواهش را علیه نمایش‌خانگی به مرحله اجرا درآورد.