دیابت نوع ۲، به اختلالی اطلاق می‌شود که در آن بدن به درستی قادر به مدیریت قند به عنوان سوخت نیست. این وضعیت در درازمدت می‌تواند منجر به افزایش غیرعادی قند در خون شود و در نهایت آسیب‌هایی به سیستم‌های گردش خون، عصبی و ایمنی وارد کند.
تیم تحقیقاتی در این پژوهش به بررسی داده‌های حدود ۱۶ هزار نفر سالم که حداقل ۶۵ سال سن داشتند، پرداخته است. تعدادی از این افراد به صورت تصادفی روزانه ۱۰۰ میلی‌گرم آسپرین مصرف کردند و گروه دیگر دارونما دریافت کردند.
طی یک پیگیری متوسط به مدت ۵ سال، ۹۹۵ مورد ابتلا به دیابت شناسایی شد که ۴۵۹ نفر از آن‌ها به گروه دریافت‌کننده آسپرین تعلق داشتند و ۵۳۶ نفر باقی‌مانده در گروه دارونما گزارش شدند. نتایج نشان داد که گروه آسپرین، ۱۵ درصد کمتر در معرض خطر ابتلا به دیابت قرار داشتند، در حالی که افزایش گلوکز پلاسمای ناشتا (FPG) در این گروه با سرعت کمتری نسبت به گروه دارونما مشاهده شد.
دانشمندان بیان کردند: با توجه به روند رو به افزایش دیابت نوع ۲ در میان افراد مسن، بررسی پتانسیل داروهایی مانند آسپرین که خواص ضد التهابی دارند، برای پیشگیری از این نوع دیابت و بهبود سطوح گلوکز باید به‌طور جدی‌تر دنبال شود.
پژوهشگران نتایج این تحقیق را در گردهمایی سالانه انجمن اروپایی مطالعات دیابت (EASD) ارائه کردند.