این روزها، تغییرات فنی و ارتقاء عملکرد تیم مس رفسنجان به‌ویژه با هدایت محرم نویدکیا در کانون توجه قرار دارد. اما فراتر از نتایج و نمایش‌های ستودنی که سرمربی جوان این تیم ارائه می‌دهد، نوع رفتار و شیوه بیان او است که نگاه هواداران فوتبال را به خود معطوف کرده است. به یاد داشته باشید که نویدکیا در دوران مربیگری‌اش در سپاهان نیز همین‌گونه بوده است؛ گویی این مربی از یک سیاره دیگر به دنیای فوتبال ایران پا گذاشته و به تمامی رایج‌ترین رویه‌ها و عادت‌ها در این عرصه بی‌توجه است.
نویدکیا در نشست‌های خبری با قضاوت‌ها مواجه نمی‌شود، خود را مستحق پیروزی در هر مسابقه نمی‌داند و در مواقع ناکامی به دفاعیات و توجیهات متوسل نمی‌شود، همچنین به تخریب رقبای خود نمی‌پردازد. او مربی متفاوتی است که پس از تساوی برابر تراکتور، به‌کرات از نمایش حریف ابراز قدردانی کرده و سرمربی تراکتور را مربی‌ای منحصر به فرد و تاثیرگذار معرفی می‌کند. با شجاعت بیان می‌کند که تراکتور بازی بهتری به نمایش گذاشت و نسبت به عملکرد برتر آنها تقدیر می‌کند، بدون اینکه تحت تأثیر هیاهوی هواداران یا فضای مجازی قرار بگیرد.
محرم در نشست‌های مطبوعاتی به سؤالات مرتبط با قضاوت پاسخ نمی‌دهد، حتی در مسابقه‌ای که می‌توانست با تصمیم داور و اعلام پنالتی در دقیقه ۹۵ به ۳ امتیاز حیاتی دست یابد. با این حال، او در این خصوص هیچ اعتراضی ابراز نکرده و درباره داور صحبت نمی‌کند. شاید تنها در نیمکت مس رفسنجان، فریادهای او بر سر دستیاران و بازیکنانش را بشنوید که چرا در شرایطی که بعضی از مربیان به‌طور خاص برای اعتراض به داوری به کار گرفته می‌شوند، آنها نیز به این موضوع نمی‌پردازند.
سعید واسعی بعد از بازی اخیر مس عنوان کرد که نویدکیا علاقه‌ای به تعریف و تمجید از خود در رسانه‌ها ندارد. او مربی‌ای است که به‌خوبی می‌داند ابراز لطف به دیگر مربیان در فوتبال ایران اغلب یکی از ابزارهای دستیابی به ترکیب اصلی است، با این حال برخلاف این هنجارهای نانوشته، او بازیکنانش را به دوری از تملق و تعریف و تمجید فرا می‌خواند.
در دیدار با استقلال، زمانی که تیمش با دو گل در وضعیت برتری قرار داشت، او به دروازه‌بان خود فرمان می‌دهد: «وقت بازی را نکش و اجازه بده فوتبال به جریانش ادامه پیدا کند».
صرف‌نظر از هر نتیجه‌ای که در این فصل برای مس رفسنجان به بار آید، واقعیتی غیرقابل انکار این است که در سال‌های اخیر چنین مربیانی را کمتر در فوتبال‌مان مشاهده کرده‌ایم. حرمت‌ها در این عرصه به فراموشی سپرده شده و به عبارت دیگر، ظهور مربیان پایبند به اصول و وفادار به فوتبال به طور چشمگیری کاهش یافته است.
این فوتبال به تعداد بسیار زیاد یا شاید حتی صدها محرم نویدکیا با همین رویکرد و شیوه تفکر نیاز دارد، تا بتواند فوتبال‌مان را به عرصه‌ای دوست‌داشتنی، لذت‌بخش و مملو از احترام و اصول بدل کند و تمامی ذینفعان فوتبال از آن بهره‌مند شوند.