دقیقا ۱۰ سال پیش در تاریخ ۲۱ شهریور ۱۳۹۳، در زمانی که پرسپولیس در بحران جدی به سر می‌برد، حمید درخشان به جای علی دایی به عنوان سرمربی منصوب شد. این تغییر باعث شکل‌گیری اتفاقات بسیار غیرمنتظره‌ای در آن زمان گردید. به مناسبت سالگرد این رویداد، با حمید درخشان، سرمربی فعلی داماش، گفت‌وگو کردیم تا نظرات او درباره پرسپولیس و تیم ملی را جویا شویم.
وضعیت داماش چگونه است؟
ما فعالیت خود را ادامه می‌دهیم. به زمان نیاز داریم، اما امیدواریم تلاش‌های‌مان به نتایج مثبت منجر شود.
تعدادی از پیشکسوتان پرسپولیس نسبت به عدم دعوت از خود به جشن این باشگاه که در تاریخ شانزدهم شهریور برگزار شد، ابراز نارضایتی کرده بودند. شما نیز در آن مراسم حضور نداشتید.
من به این جشن دعوت شده بودم، اما به دلیل درگیر بودن با تمرینات و امور مربوط به داماش امکان حضور نیافتم.
هفته آینده، استقلال و پرسپولیس به لیگ نخبگان آسیا خواهند رفت. نگرش شما نسبت به شرایط این دو تیم چیست؟
باید حقیقت را به مخاطبان بگوییم و با واقعیت موجود سازگار شویم. کار خیلی دشواری پیش روی آن‌هاست. حریفانشان با ستارگان پر درآمد و امکاناتی در خور رقابت، به میدان می‌آیند که هیچ ارتباطی با فوتبال ما ندارد. ولی شرایط استقلال و پرسپولیس برایتان مشخص است. حتی زمین مناسبی برای میزبانی مسابقات آسیایی وجود ندارد و این خود گواهی بر فاصله عظیم ما با حریفان آسیایی است.
اگر بخواهیم صریح‌تر صحبت کنیم، آیا باید این واقعیت را بپذیریم که استقلال و پرسپولیس در این فصل قادر به رقابت برای قهرمانی در لیگ نخبگان نیستند؟
من به عنوان یک ایرانی می‌خواهم که تمام نمایندگان کشورم موفق باشند، اما مسائل فنی با دیدگاه هواداری کاملاً متفاوت است. متاسفانه باید بپذیریم که ما از نظر امکانات و زیرساخت‌ها توانایی رقابت برای قهرمانی در این لیگ را نداریم. با این وضعیت، استقلال و پرسپولیس حتی تا ۲۰ سال آینده هم نمی‌توانند قهرمان آسیا شوند. این مشکل به عدم توانایی مرتبط نمی‌شود. ما استعدادهای بسیار خوبی در فوتبال کشور داریم، اما نباید فکر کنیم که صرفاً با استعدادی که داریم می‌توانیم موفق شویم. ما باید زیرساخت‌ها را بهبود دهیم، سطح امکانات را ارتقاء داده و سرمایه‌گذاری مناسبی در فوتبال انجام دهیم. وضعیت تیم‌های العین امارات و النصر و الهلال عربستان را با شرایط استقلال و پرسپولیس مقایسه کنید تا به واقعیت فوتبال ایران پی ببرید.
شما در مورد امکانات صحبت کردید. یکی از مسائلی که در بازی ایران و قرقیزستان واقعا توی ذوق می‌زد، وضعیت زمین ورزشگاه فولادشهر بود.
دقیقا، نکته همین جاست. ما باید افراد متخصص را به کار بگیریم تا از امکاناتی که داریم به بهترین نحو استفاده کنند. ما استادیوم داریم، اما آنها را به درستی نگهداری نمی‌کنیم. واقعاً شب پنج‌شنبه که تیم ملی بازی کرد، دلم برای امیر قلعه‌نویی سوخت. چرا باید او تاوان مشکلاتی را بدهد که مربوط به تیم ملی است؟ چرا باید تمام انتقادات بر گردن بازیکنان و کادر فنی بیفتد؟ زمانی که تیم ملی حتی برای تمرین نیز زمین مناسب ندارد، چرا در ورزشگاه تمام انتقادات متوجه آنها شود؟
بگذارید به ۲۱ شهریور ۱۳۹۳ بازگردیم. شما ۱۰ سال قبل در چنین تاریخی و در دوران بحران پرسپولیس سرمربی این تیم شدید. اگر زمان به عقب برگردد، آیا دوباره حاضر به انجام این کار خواهید بود؟
قطعاً نه. اگر به گذشته برگردیم، هیچ‌گاه این کار را نمی‌کنم، زیرا حمایتی از جانب مسئولین صورت نگرفت. برخی افراد مخصوصا در تلاش بودند تا من نتوانم با پرسپولیس موفق شوم. با این حال، علی‌رغم تمام این دشواری‌ها، در پاییز ۱۳۹۳ موفق به شکست استقلال شدم. من یکی از معدود سرمربیانی هستم که هرگز در دربی باخت نداشته‌ام. علی علیپور که اکنون یکی از مهره‌های ارزشمند فوتبال ماست را برای پرسپولیس به میدان فرستادم، اما دم از آن می‌زدند که او حرفی برای گفتن ندارد. من البته عذر آنها را پذیرفتم، اما می‌دانم که هنوز در دل‌شان عذاب وجدان دارند.
آیا بعد از این اتفاق، تماسی با شما برای دلجویی برقرار کردند؟
البته نام آنها را نمی‌برم، اما زنگ زدند و خواستند که حمید خان مرا ببخشید! خدا گواه است که باوجود مشکلات فراوان، در آن زمان آنها را بخشیدم. پرسپولیس را در نهم جدول تحویل گرفتم، اما دربی را برایشان بردم و در لیگ قهرمانان آسیا هم ۹ امتیاز به آقای برانکو تحویل دادم؛ و در مورد موضوع اجرایی لیگ نخبگان. گروهی از پیشکسوتان استقلال و پرسپولیس همیشه در سال‌های گذشته شکایت دارند که چرا برای بازی‌های بین‌المللی این دو تیم، فضایی ویژه اختصاص نمی‌دهند تا بتوانند شاهد بازی‌های آسیایی تیم محبوب‌شان باشند؟
واقعاً، آنها حق دارند. در همه جای دنیا به پیشکسوتان احترام گذاشته می‌شود و برایشان جایگاه در نظر می‌گیرند، اما در ایران… من بالای ۳۰ سال پیش در قطر بازی کردم، اما همین دو سال پیش که جام جهانی آنجا برگزار شد، تماس گرفتند و گفتند اگر مایلید بازی‌های جام جهانی را ببینید، جدا از مسابقات تیم ملی ایران، می‌توانید ۳ بازی دیگر را هم انتخاب کنید تا برای شما بلیت صادر کنیم. حتی بلیت هواپیما و هتل را برایم تنظیم کرده بودند. در هتل شرایتون دوحه اتاقی برایم رزرو کردند، در حالی که اینجا چه؟ آیا من بازیکن تیم ملی این کشور نبودم؟ آیا من از کسی پولی خواستم؟ حتی شنیدم که در سال‌های قبل، بلیت‌های جام جهانی که سهمیه بازیکنان بوده، در بازار آزاد فروخته شده است!