در تاریخ ۱۴ آوریل ۱۹۵۸، فضاپیمای اسپوتنیک ۲ پس از طی ۱۶۲ روز مأموریت، به زمین سقوط کرد. این ماموریت تاریخی به‌عنوان نخستین پرتاب فضایی که در آن یک موجود زنده حضور داشت، به ثبت رسید.
سرنشین اسپوتنیک ۲، سگی به نام لایکا بود که شاید تنها چند ساعت را در داخل فضاپیما سپری کرد.
پس از طراحی و پرتاب فضاپیماهایی که به مدار بالاتر از زمین می‌رفتند، پژوهشگران به دنبال کشف شرایط حیات بر روی دیگر سیارات منظومه شمسی بودند و برای این هدف، انواع حیوانات را به فضا فرستادند تا وضعیت جوی را بررسی کنند.
عملیات ارسال سگ به فضا به خواست «نیکیتا خروشچف»، دبیر اول کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی، آغاز شد.
دانشمندان تنها چهار هفته زمان داشتند تا اسپوتنیک ۲ را طراحی و بسازند. این فضاپیما بزرگ‌تر و با پیچیدگی بیشتری نسبت به مدل قبلی خود بود و شامل ابزارهای علمی و کابین مجهز به دوربین بود.
کابین دارای سیستم احیای هوا و بالشتکی بود تا لایکا امکان نشستن یا دراز کشیدن را داشته باشد. همچنین، مجموعه‌ای از الکترودها به او متصل بود و او به مواد غذایی و آبی به شکل ژلاتینه دسترسی داشت.
با این حال، برای برنامه‌ریزی عملیات بازگشت لایکا، زمان کافی در اختیار پژوهشگران قرار نداشت. آن‌ها از پیش می‌دانستند که این پرواز یک طرفه خواهد بود، اما شوروی مدت‌ها این امر را مخفی نگه داشت.
هدف از این مأموریت این بود که نشان دهد سرنشین فضاپیما می‌تواند مرحله پرتاب را با موفقیت پشت سر گذاشته، وارد مدار شده و تجربه بی‌وزنی را کسب کند.
اسپوتنیک ۲ زمینه‌ساز سفرهای فضایی انسانی بود و نخستین داده‌ها را در ارتباط با واکنش موجودات زنده در برابر شرایط فضا فراهم آورد.
منبع: دیجیاتو