دکتر شهرزاد زاده مدرس توضیح داد که افتادگی لگن، که گاهاً به عنوان افتادگی مثانه نیز شناخته می شود، نتیجه شل شدن عضلات حمایتی کف لگن است. وی افزود که از جمله نشانه های این عارضه می توان به بی اختیاری ادرار در زمان سرفه، عطسه، خنده، بلند شدن و کاهش رضایت جنسی اشاره کرد.
این متخصص خاطرنشان کرد که افتادگی لگن زمانی رخ می دهد که لگن به نزول از موقعیت طبیعی خود بپردازد و به دیواره واژن فشار وارد کند. همچنین وی افزود: مثانه، میزراه (پیشابراه)، راست روده، رحم، واژن و روده کوچک اندام هایی هستند که ممکن است تحت تاثیر افتادگی لگن دچار اختلال عملکرد شوند.
استاد دانشگاه علوم پزشکی شهیدبهشتی تصریح کرد: این عارضه ممکن است مختص به یک عضو باشد یا چندین اندام را تحت تأثیر قرار دهد، ولی معمولاً در زنان مشاهده می شود و در میان بانوان بالای ۵۰ سال شیوع بیشتری دارد.
وی همچنین بیان کرد: افتادگی لگن ممکن است با علائم دیگری همراه باشد؛ به عنوان مثال، برخی زنان وقتی احساس ادرار می کنند، نیاز دارند که به سرعت به دستشویی بروند، که این امر نوعی دیگر از مشکلات لگنی به شمار می آید.
فوق تخصص زنان و ناباروری بیمارستان مهدیه تأکید کرد که بروز هر علامت یا مشکل ادراری به معنای وجود افتادگی لگن نیست، گفت: شل شدن عضلات کف لگن ممکن است تغییراتی آناتومیک ایجاد کند، اما لزوماً به معنای وجود بی اختیاری ادراری نمی باشد.
احساس فشار در دیواره واژن، حس سقوط یا بیرون رفتن چیزی از واژن، آمیزش دردناک (دیسپارونی)، بی اختیاری ادرار، تغییراتی در دفع مانند یبوست، درد در ناحیه پایین شکم و حس پر بودن در زیر شکم از علائم رایج افتادگی لگن است که این عضو هیئت علمی دانشگاه به آن اشاره کرد و هشدار داد: بیرون زدگی بافت از دهانه واژن علامتی از پیشرفت افتادگی لگن است که نیاز به درمان فوری دارد.
دکتر زاده مدرس به عوامل زمینه ای که ممکن است به بروز افتادگی لگن منجر شود اشاره کرد و اظهار داشت: مسائل ژنتیکی، مشکلات هورمونی و دیگر موارد نقش اساسی در ایجاد این حالت دارند.
فوق تخصص زنان و ناباروری بیمارستان مهدیه اعلام کرد که هورمون استروژن تأثیرات مثبتی در تقویت بافت های لگنی دارد و افزود: با نزدیک شدن به سن یائسگی، جراحی تخمدان ها و یا هر شرایطی که به کاهش ترشح استروژن منجر شود، ممکن است بروز علائم بی اختیاری ادراری را به دنبال داشته باشد، اگرچه این علائم لزوماً نشان دهنده افتادگی رحم یا لگن نیستند.
عضو هیئت علمی دانشگاه خاطرنشان کرد: افتادگی رحم یا لگن در زنان می تواند ناشی از عواملی مانند چاقی، وراثت، بارداری (نه کلی زایمان یا نوع زایمان)، ورزش های سنگین، یبوست مزمن یا تلاش شدید هنگام دفع، سرفه مزمن، مصرف سیگار، تومور در ناحیه لگن، جراحی های لگنی، اختلالات عصبی، افزایش سن، یائسگی و سابقه خانوادگی باشد؛ در واقع هر عاملی که فشار داخل شکم را بالا ببرد می تواند به ایجاد این عارضه منجر گردد.
دکتر زاده مدرس تأکید نمود که مهمترین عامل در افتادگی لگن، وضعیت ژنتیکی فرد و ساختار بدنی او می باشد.
وی به روش های درمانی برای رفع افتادگی لگن یا رحم اشاره کرد و گفت: لازم است که علل بروز این مشکل بررسی گردد. معمولاً اگر عوامل متعددی به به وجود آمده باشد، بهترین گزینه جراحی است، اما در برخی موارد می توان با کمک تمرینات لگنی، فیزیوتراپی، روش های مدرن اصلاحی یا درمان های دارویی به تقویت وضعیت و انقباض مثانه کمک کرد.
استاد دانشگاه علوم پزشکی شهیدبهشتی با تأکید بر ضرورت آموزش تقویت عضلات کف لگن و نحوه کنترل انقباض آن ها، تصریح کرد که این فرآیند می تواند به تقویت این عضلات کمک کرده و به فرد امکان کنترل بر روی اندام های لگن در طول فعالیت های روزمره را بدهد.
به نقل از گزارش دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، دکتر زاده مدرس اعلام کرد که خدمات درمانی برای مشکلات مرتبط با افتادگی لگن در تمامی بخش های زنان و جراحی زنان بیمارستان های وابسته به دانشگاه علوم پزشکی شهیدبهشتی تحت پوشش بیمه و طبق تعرفه های دولتی ارائه می شوند و تأکید کرد که بخش های تخصصی کف لگن نیز این خدمات را به بیماران ارائه خواهند داد.