گورستانی که در ناحیه غربی هرم بزرگ جیزه قرار دارد و دارای تاریخی به طول ۴۵۰۰ سال است، مدتی طولانی فضایی جذاب برای کاوشگران باستان‌شناسی بوده و آن‌ها را به کشف رازهایش ترغیب کرده است.
این گورستان شامل صدها آرامگاه مستطیلی‌شکل معروف به «مصطبه» است. مصطبه ها مدل خاصی از آرامگاه در مصر مصر باستان بودند که به صورت بنای با سقف مسطح و دیوارهای با شیب به سمت بیرون ساخته می‌شدند.
در این آرامگاه‌ها، بسیاری از شخصیت‌های برجسته تاریخ باستان مصر، از جمله پادشاه «خوفو»، بستگانش و اعضای طبقه‌های مرفه جامعه مصر باستان به خاک سپرده شده‌اند.
در یک سمت این گورستان، صفوف متعددی از مقبره‌ها وجود دارد، در حالی که سمت دیگر گورستان خالی و بدون سازه به نظر می‌رسد. اما باستان‌شناسان متوجه شده‌اند که زیر لایه‌های شن، داستانی متفاوت نهفته است.
به ظاهر، سطح صاف و شنی ممکن است سازه‌های فراموش‌شده‌ای که هزاران سال پیش ساخته شده‌اند را از چشمان تماشاگران پنهان کرده باشد.
چند متر زیر این سطح، فضایی دیده می‌شود که به نظر می‌رسد دارای یک ساختار «L» شکل باشد. اگر به عمق بیشتری برویم، یک ساختار بزرگ‌تر نیز پیدا خواهیم کرد که به ساختار قبلی مرتبط است.
موتویوکی ساتو، یکی از اعضای تیم تحقیقاتی، در این خصوص اعلام کرده است که گوشه‌های ساختار L شکل «بیش از آنچه که به طور طبیعی قابل شکل‌گیری باشد، تیز هستند». او تأکید می‌کند که این ویژگی نشان‌دهنده این است که این سازه به دست انسان ساخته شده است.
باستان‌شناسان بر این باورند که هر دوی این سازه‌ها ممکن است بقایای یک مقبره باستانی باشند. با این حال، هنوز به‌درستی مشخص نیست که این ناحیه جدید در خود چه اسراری را پنهان کرده است.
در حالی که در تاریخ باستان‌شناسی، معمولاً سال‌ها زمان می‌برد تا با حفاری‌ها و کاوش‌های دقیق حدود و ابعاد سازه‌های مختلف مشخص شود، امروزه تکنولوژی‌های نوین می‌توانند به دانشمندان کمک کنند تا بدون استفاده از بیل و بدون خاک‌برداری، سازه‌های ناشناخته را شناسایی کنند.
گروهی از پژوهشگران از دانشگاه‌های هیگاشی نیپون فوکوشیما و توهوکو در ژاپن به همراه باستان‌شناسان مؤسسه ملی تحقیقات نجوم و ژئوفیزیک مصر با به کارگیری دو روش پیشرفته «رادار نفوذی زمین» (جی‌پی‌آر) و «تصویربرداری مقاومت ویژه الکتریکی» (آی‌آرتی) به تحلیل این ناحیه پرداخته‌اند.
در روش نخست، امواج الکترومغناطیسی برای شناسایی ویژگی‌های زیرزمینی کم‌عمق با وضوح بالاتر به کار می‌رود، در حالی که روش دوم برای بررسی ساختارهای عمیق‌تر و کشف دیوارها، حفره‌ها و ناهنجاری‌ها کاربرد دارد، هرچند با جزییات کمتر.
محققان با ترکیب داده‌های به‌دست‌آمده از دو روش و همچنین تصاویر ماهواره‌ای، ساختار L شکلی را شناسایی کردند که ابعادی برابر با ۹.۸ متر در ۱۵ متر و در عمق ۰.۵ تا ۲ متر زیر لایه‌های شن قرار داشت.
کاوشگران همچنین شواهدی از وجود یک ساختمان به مساحت ۹۳ متر مربع در عمق ۳.۵ تا ۱۰ متری زیر زمین کشف کردند که عمق آن از ناهنجاری L شکل بیشتر است.
داده‌ها حاکی از آن‌اند که بخشی از ساختار کم‌عمق L شکل با شن پر شده است که ممکن است سرنخی برای کسب اطلاعات بیشتر درباره آن باشد. محققان اظهار داشته‌اند که این منطقه ممکن است به‌عنوان نوعی گذرگاه برای دسترسی به یک مقبره پایین‌تر طراحی شده باشد.
مصریان باستان غالباً این گونه کانال‌ها را می‌پوشاندند تا افراد زنده را از مکان دور نگه دارند.
باستان‌شناسان هنوز اطلاعی از محتوای ساختار عمیق‌تر ندارند. این سازه ممکن است کاملاً با شن پر شده باشد یا خالی باشد.
برای پاسخ به برخی از این سؤالات، حفاری‌ها به‌طور فیزیکی و در محل آغاز شده و محققان امیدوارند با دسترسی به لایه‌های عمیق‌تر، اطلاعات بیشتری درباره این سازه‌ها به‌دست آورند.
نتایج این تحقیقات تازه در نشریه علمی «Archaeological Prospection» به چاپ رسیده است.
منبع: یورونیوز