ناحیه لکه خورشیدی شناخته‌شده به AR ۳۶۶۳، در یک بازه زمانی شش ساعته، دو شراره خورشیدی بسیار قوی را به فضا ارسال کرد.
براساس گزارشات اسپیس، نخستین فوران در شب ۲ مه به وقوع پیوست، زمانی که خورشید شراره‌ای از نوع X خود، که قوی‌ترین نوع شراره‌ها محسوب می‌شود، آزاد کرد. این فوران سبب بروز خاموشی در امواج رادیویی در نقاط مختلف استرالیا، ژاپن و همچنین قسمت وسیعی از چین گردید.
فوران دوم صبح روز ۳ مه رخ داد که در آن خورشید یک شراره خورشیدی از نوع M را آزاد کرد، که در رده دوم از لحاظ قدرت شراره‌ها قرار دارد.
کیت استرانگ، فیزیکدان خورشیدی، در حساب کاربری خود در شبکه ایکس نوشت: «شراره‌ای از نوع X! منطقه لکه خورشیدی AR ۳۶۶۳ به تازگی یک شراره X ۱.۷ تولید کرده که در این چرخه خورشیدی، یازدهمین شراره بزرگ به شمار می‌آید. این شراره در یک حالت ناگهانی به مدت حدود ۲۵ دقیقه ادامه داشت.»
منطقه AR ۳۶۶۳ به تازگی شکل‌گرفته و به عنوان یک ناحیه فعال با تولید دو شراره قدرتمند در زمانی کوتاه شناخته می‌شود.
شراره‌های خورشیدی، فوران‌های گسترده‌ای از تابش الکترومغناطیسی خورشید هستند که زمان آنها از چند دقیقه تا چند ساعت متغیر است. این رخداد ناگهانی از انرژی الکترومغناطیسی با سرعت نور حرکت می‌کند و تاثیر آن قابل رویت بر سمت روز زمین و جو آن می‌باشد.
شراره خورشیدی از نتیجه انفجار بزرگی در جو خورشید تشکیل می‌شود که موجب آزاد شدن انرژی به میزان تقریباً یک ششم انرژی خروجی از سطح خورشید در هر دقیقه می‌گردد. این پدیده همچنین در دیگر ستارگان نیز مشاهده می‌شود و به این نوع از انفجارها «شراره ستاره‌ای» اطلاق می‌شود. شراره‌های خورشیدی تمام لایه‌های سطح خورشید، شامل شیدسپهر، تاج خورشیدی و فام‌سپهر را تحت تأثیر قرار داده و موجب گرم شدن پلاسما به درجه حرارت‌های چند میلیون کلوین می‌شود. همچنین این پدیده موجب تسریع حرکت الکترون‌ها، پروتون‌ها و یون‌های سنگین به نزدیک‌ترین سرعت نور می‌گردد و اشعه‌ای تولید می‌کند که شامل تمام امواج الکترومغناطیسی، از امواج رادیویی تا اشعه گاما، است. شراره‌ها از آزادسازی انرژی مغناطیسی ذخیره‌شده در تاج خورشیدی تغذیه می‌کنند.
در زمان هر دو فوران، لکه خورشیدی به سمت زمین معطوف بود، و احتمال دارد که یک پرتاب جرم تاجی (CME) حداقل یکی از این شراره‌های خورشیدی را همراهی کرده باشد. پرتاب جرم تاجی، دفع بزرگی از پلاسما و میدان مغناطیسی است.
این پدیده به عنوان خروج جرم از تاج خورشیدی، مربوط به انفجارهای پُرجمعیت باد خورشیدی و افزایش میدان‌های مغناطیسی می‌باشد که از تاج خورشید خارج شده و در فضا پراکنده می‌شوند. خروج جرم از تاج معمولاً با دیگر پدیده‌های خورشیدی مانند شراره خورشیدی همراه است و در حداکثر شرایط، ممکن است روزانه تا سه بار این انفجارهای ابتدایی از تاج خورشید در قالب باد خورشیدی با سرعتی معادل ۲۵۰ تا ۷۰۰ کیلومتر بر ثانیه در فضا منتشر شوند و در حداقل شرایط به یک بار در هر پنج روز تنزل یابد.
بر اساس اطلاعات منتشرشده توسط پایگاه Spaceweather، اندکی پس از وقوع شراره کلاس X، نیروی هوایی ایالات متحده، انفجار رادیویی نوع ۲ خورشیدی را گزارش کرده است که نوعی سیگنال رادیویی طبیعی، منتشر شده توسط گاز لبه جلویی یک پرتاب جرم تاجی می‌باشد.
نرخ رانش در این انفجار نشان‌دهنده سرعت پرتابی برابر با ۹۶۰ کیلومتر بر ثانیه است. تصاویر گرفته‌شده با استفاده از تاج نگاری SOHO، از وقوع پرتاب جرم تاجی حکایت دارد. عمده قسمت آن از شمال سیاره ما عبور خواهد کرد و جناح جنوبی آن در اواخر امروز (۵ مه) به زمین ضربه چشمگیری خواهد زد.
یک پرتاب جرم تاجی که به سمت زمین هدایت شود، می‌تواند اختلالاتی در شبکه‌های برق، مخابرات و ماهواره‌ها ایجاد کند و فضانوردان را در معرض دوزهای خطرناک تشعشع قرار دهد.
با این حال، ناظران آسمان از این پدیده استقبال می‌کنند، چرا که می‌تواند طوفان‌های ژئومغناطیسی را تحریک کرده و به نوبه خود، نمایش‌های فوق‌العاده‌ای از شفق قطبی را به ارمغان آورد.
زمانی که یک شراره خورشیدی با شدت کافی شلیک شود، یونیزاسیون در لایه‌های پایین‌تر و چگال‌تر یونوسفر اتفاق می‌افتد. امواج رادیویی که با الکترون‌ها در این لایه تعامل دارند، به دلیل برخوردهای مکرر در محیط چگالی بالاتر یونوسفر، انرژی خود را از دست می‌دهند و این فرایند به پیدایش شفق‌های قطبی منجر می‌شود.