تِکبال، با حضور کارلس پویول و استقبال رو به رشد در آسیا، امیدوار است که این رشته که ترکیبی از فوتبال و تنیس روی میز است، به زودی به جمع ورزشهای المپیکی افزوده شود.
این ورزش روز یکشنبه با اهدا نخستین مدالهای خود در بازیهای آسیایی، گامی مهم جهت اعتباربخشی به خود برداشت. برای نخستین بار، تِکبال در این رویداد چندرشتهای که در ناگویا برگزار شد، شرکت کرد و ورزشکاران تایلندی موفق به کسب سه عنوان از پنج عنوان قهرمانی شدند.
مرکز ورزشی هیگاشی با ظرفیت ناچیز چند صد تماشاگر، فاصلهای بسیاری با ورزشگاههای بزرگ همچون ومبلی داشت، اما تماشاگران از مهارت و توانایی ورزشکاران شگفتزده شدند؛ آنها که توپ را با ضربات پا به سمت یکدیگر بر روی میز منحنی مخصوص این رشته برمیگرداندند.
لاسلو وایدا، دبیرکل فدراسیون بینالمللی تِکبال، در مصاحبهای با رویترز در محل برگزاری مسابقات بیان کرد: «این واقعه یک نقطه عطف بینظیر در مسیر ماست، زیرا جامعه جهانی تِکبال در پی تحقق رویای تبدیل این رشته به یک ورزش المپیکی است.»
وی ادامه داد: «به واقع باور دارم که معرفی تِکبال به عنوان رشتهای مدالآور در بازیهای آسیایی، میتواند کمیته بینالمللی المپیک را متقاعد کند که این ورزش تمامی شرایط لازم از جمله محل برگزاری، میزان مشارکت، گستردگی فعالیت، ارتباط با جوانان و جذابیت را داراست.»
ریشههای مجارستانی
تِکبال دارای ریشههایی در تمرینات فوتبال از دوران طلایی فوتبال مجارستان در میانه قرن بیستم است؛ زمانی که بازیکنان با یک توپ چرمی و از روی تور به نوعی «فوتتنیس» مشغول بودند.
این ورزش مدرن که فقط کمی بیش از یک دهه از عمر آن میگذرد، توسط دو دوست اهل مجارستان خلق شد؛ یک فوتبالیست حرفهای سابق و یک کارشناس علوم کامپیوتر که بازی فوتبال بر روی میز پینگپنگ را آزمایش کردند. آنها با اصلاح انحنای میز و همکاری با یک تاجر مجارستانی، شروع به گسترش این ورزش کردند.
فدراسیون بینالمللی تِکبال در سال ۲۰۱۷ تأسیس شد و تاکنون چندین دوره مسابقات قهرمانی جهان را برگزار کرده است.
برای افرادی که با این رشته ناآشنا هستند، تِکبال ممکن است کمی عجیب به نظر برسد، اما با توجه به اینکه برنامه بازیهای آسیایی شامل رشتههایی نظیر تکواندوی مجازی و ورزشهای الکترونیکی است، حضور چنین ورزشی چندان هم غیرعادی نیست.
بسیاری از این رشتهها، از جمله تِکبال، به دنبال تحقق رویای حضور در المپیک هستند؛ حضوری که میتواند به معنای افزایش اعتبار، جذب منابع مالی و تشکیل یک جامعه جهانی از علاقمندان باشد.
تِکبال هنوز در مراحل ابتدایی خود قرار دارد و با کمک چهرههای مشهور فوتبال، از جمله کارلس پویول، کاپیتان اسبق بارسلونا با ۱۰۰ بازی برای تیم ملی اسپانیا، تلاش کرده تا جایگاه خود را در شبکههای اجتماعی تقویت کند.
پیش از شروع مسابقات روز یکشنبه، پویول بعد از برگزاری یک جلسه آموزشی با دانشجویان در دانشگاهی نزدیک محل مسابقات، در یک بازی دوستانه با گروهی از اینفلوئنسرهای آسیایی شرکت کرد. در این برنامه، تماشاگران بدون خرید بلیت حاضر شدند و هدف اصلی، تولید محتوای بیشتر برای شبکههای اجتماعی بود.
تعدادی از باشگاههای بزرگ فوتبال از جمله منچستریونایتد، پاریسنژرمن و بارسلونا نیز در تمرینات خود از میزهای تِکبال استفاده کردهاند.
پویول در محل برگزاری مسابقات به رویترز گفت: «باور دارم که این ورزش میتواند به بازیکنان حرفهای کمک کند تا از لحاظ فنی بهبود یابند و همچنین برای گرم کردن بسیار مناسب است.» او افزود: «به عنوان یک ورزش، تِکبال در کشورهای زیادی به سرعت در حال توسعه است. تصور میکنم هرچه افراد بیشتری به این رشته روی آورند، رشد آن بیشتر خواهد شد، زیرا واقعاً یک بازی سرگرمکننده است و آینده بزرگی برایش متصورم.»
استقبال کشورهای آسیایی بیانگر امیدواری برای تحقق رویاهای المپیکی تِکبال است. تِکبال شباهتهایی به سپکتاکرا، ورزش محبوب جنوب شرق آسیا، دارد؛ رشتهای که در آن بازیکنان توپ را بر روی زمینی مشابه زمین بدمینتون با ضربات مختلف به هوا میفرستند.
تایلند، که یکی از قدرتهای بزرگ سپکتاکرا محسوب میشود، از فرصت کسب مدالهای طلای بیشتر در بازیهای آسیایی استقبال کرده و در تِکبال نیز به یکی از نیروی اصلی تبدیل شده است. با این حال، مدالها تنها در اختیار کشورهای جنوب شرق آسیا قرار نگرفت و ورزشکارانی از سراسر قاره، از کویت تا ژاپن، در رقابتها موفق به ایستادن بر سکوی قهرمانی شدند.
لی جونسوک، نماینده کره جنوبی، پس از پیروزی بر حریف عراقی و کسب مدال طلای انفرادی مردان ابراز خوشحالی کرد و گفت: «آنقدر خوشحال هستم که همین الان میتوانم از شوق بمیرم. خواستهام کسب مدال بود، اما هرگز تصور نمیکردم اینچنین شود.»
همچنین بخوانید: روایت احساسی قهرمان جهان از نقش مادرش: او تسلیم نشد؛ نگذاشت دیابت آینده من را تغییر دهد