جوهر نعنا (Menthol) یک الکل ده کربنی است که از روغن خالص اسانس نعنا استخراج می‌شود و به عنوان ماده‌ای معطر، چاشنی و همچنین در پزشکی به‌کار می‌رود. برای استخراج تقریباً ۱۰ گرم جوهر نعنا به حدود ۴ تا ۵ کیلوگرم نعنا نیاز است.
محققانی که این تحقیقات را انجام داده‌اند، به‌خصوص به کاهش سطح پروتئین اینترلوکین ۱ بتا (interleukin-۱-beta) پی برده‌اند. این پروتئین در تنظیم پاسخ‌های التهابی بدن نقش دارد، که می‌تواند یک پاسخ حفاظتی طبیعی ایجاد کند، اما کنترل نادرست آن ممکن است به آسیب‌های بیشتری منجر شود.
تیمی از محققان که این مطالعه را پیش برده‌اند، بر این باورند که نتایج این تحقیق فرضیه استفاده از بوهای خاص به عنوان درمانی برای آلزایمر را تأیید می‌کند. آنها همچنین بیان نمودند که با درک بهتر از اینکه کدام بوهای خوشایند می‌توانند واکنش‌های خاصی در سیستم ایمنی و مغز تحریک کنند، می‌توان از این بوها برای بهبود وضعیت سلامت افراد بهره جست.
خوآن خوزه، ایمنی‌شناس در مرکز تحقیقات پزشکی کاربردی در اسپانیا خاطرنشان کرد: در این مطالعه، ما به بررسی و تأیید نقش حس بویایی در سیستم عصبی مرکزی پرداختیم و دریافتیم که جوهر نعنا یک محرک برای سیستم ایمنی در نمونه‌های حیوانی محسوب می‌شود. به طرز شگفت‌انگیزی، مواجهه مداوم با این ماده در مدت زمان شش ماه برای موش‌های مبتلا به آلزایمر، مانع از افت سطح توانایی‌های شناختی آنها شده و حتی باعث بهبود این توانایی‌ها در موش‌های جوان‌تر گردید.
این تیم تحقیقاتی که پیش‌تر مشاهده کرده بودند که استنشاق جوهر نعنا می‌تواند به بهبود سیستم ایمنی موش‌ها کمک کند، در این مطالعه با شگفتی دریافتند که این بو همچنین می‌تواند توانایی‌های شناختی را افزایش دهد؛ همانطور که در چندین آزمایش آزمایشگاهی مشاهده شده بود. استفاده از جوهر نعنا در مدت شش ماه برای موش‌های آزمایشگاهی مبتلا به آلزایمر دیگر منجر به کاهش توانایی‌های شناختی و ظرفیت‌های حافظه آنها نشد. به علاوه، این مایع توانست سطح پروتئین موجود در مغز را به مقادیر ایمن برساند.
زمانی که محققان به طور مصنوعی تعداد سلول‌های تی (سلول‌هایی که ایمنی را تحت کنترل دارند) را کاهش دادند، شاهد بروز برخی عوارض بودند و این امر زمینه‌ای را برای درمان های آتی فراهم کرد. آنا گارسیا اوستا از مرکز تحقیقات پزشکی کاربردی اسپانیا بر این باور است که هم مواجهه با جوهر نعنا و هم کاهش تعداد سلول‌های تی می‌تواند به تنزل پروتئین اینترلوکسین بینجامد، که این خود دلیل اصلی کاهش توانایی‌های شناختی در این مدل‌های آزمایشگاهی است.
پیش از این، دانشمندان توانسته بودند ارتباط‌های متعددی بین بوها و سیستم ایمنی انسان را شناسایی کنند. این ارتباطات به‌سختی قابل درک و تأیید هستند، اما واقع مشخص است که حس بویایی می‌تواند تأثیر عمیقی بر مغز بگذارد. بوهای خاص ممکن است واکنش‌های متنوعی در مغز ایجاد کرده و به واکنش‌های شیمیایی منجر شوند که احساسات، حافظه و دیگر جنبه‌ها را تحریک می‌کند.
بیماری‌های مرتبط با سیستم عصبی مرکزی نظیر آلزایمر، پارکینسون و شیزوفرنی معمولاً با کاهش حس بویایی همراه هستند. این مطالعه جدید امیدواری‌هایی را برای ما به ارمغان می‌آورد، اما به‌منظور تأیید این یافته‌ها نیاز به داده‌های بیشتری در مورد انسان‌ها داریم.