با وجود ادعاهایی که درباره تأثیر بی‌خوابی بر خطر سکته‌های قلبی مطرح شده، یافته‌های پژوهشگران دانشگاه علوم پزشکی تهران نشان می‌دهد که اثرات منفی ناشی از بی‌خوابی حاد همواره اینچنین نیست.
علیرضا ایمانی، استاد دانشگاه علوم پزشکی تهران، در مورد پروژه‌ای که تحت عنوان «بررسی تأثیر محرومیت حاد خواب پیش از انفارکتوس میوکارد و نقش نورون‌های اکسی‌توسین در هسته پاراونتریکولار بر عملکرد سیستم عصبی سمپاتیک و آسیب‌های ناشی از ایسکمی-پرفیوژن مجدد در موش سوری» صورت گرفته، گفت: با وجود پیشرفت‌های معنادار در سال‌های اخیر، بیماری‌های قلبی– عروقی همچنان به عنوان یکی از دلایل اصلی مرگ و میر در سطح جهانی محسوب می‌شود.
بر اساس گزارش روابط عمومی بنیاد ملی علم ایران، وی نارسایی قلبی را یکی از اصلی‌ترین دلایل مرگ‌ومیرهای مرتبط با بیماری‌های قلبی بیان کرد و خاطرنشان ساخت که شیوع این بیماری به ویژه با افزایش سن در حال افزایش می‌باشد. وی ادامه داد: در راستای کاهش میزان مرگ‌ومیر ناشی از حوادث قلبی و عروقی، درمان‌های پزشکی متنوعی ارائه شده است، اما نارسایی احتقانی قلبی که اغلب پس از یک انفارکتوس قلبی بروز می‌کند، به عنوان یک چالش بزرگ در عرصه پزشکی و اجتماعی باقی مانده است.
ایمانی اضافه کرد: نارسایی قلبی به عنوان یک سندرم بالینی پیچیده شناخته می‌شود که ناشی از تغییرات ساختاری و عملکردی در قلب است و توانایی پمپ مؤثر خون به بافت‌های دیگر را به خطر می‌اندازد. این امر منجر به بروز علائم و نشانه‌هایی نظیر تنگی نفس، سرفه، تجمع مایع در ریه‌ها و دیگر بافت‌ها، خستگی سریع، محدودیت در فعالیت‌های جسمی و آریتمی‌های قلبی می‌شود.
این محقق ادامه داد: در این پژوهش تصمیم گرفتیم تا بر اساس شواهد موجود، به بررسی اثر تجربه بی‌خوابی حاد قبل از انفارکتوس میوکارد بر روی مهار یا آزادسازی اکسی‌توسین از نورون‌های واقع در هسته پاراونتریکولار بپردازیم و در این زمینه ارتباط بین سطح اکسی‌توسین و تغییرات عملکرد سیستم سمپاتیک بر اثر بی‌خوابی حاد را مورد تحلیل قرار دهیم.
وی افزود: یکی از دلایلی که ما در این تحقیق بر نقش بی‌خوابی حاد تأکید کردیم، این است که بسیاری از اعضای جامعه پزشکی در طول هفته، حداقل یک بار شیفت‌های ۲۴ ساعته کاری را تجربه می‌کنند که در این دوره‌ها محرومیت حاد خواب نیز اتفاق می‌افتد. این وضعیت می‌تواند منجر به فعال‌سازی سیستم سمپاتیک گردد.
ایمانی تأکید کرد: با اینکه نگرانی‌هایی درباره تأثیرات منفی بی‌خوابی وجود دارد، اما ما در پژوهش‌های پیشین خود نشان داده‌ایم که بی‌خوابی حاد لزوماً پیامدهای مضر به همراه ندارد و شاید بتوان این یافته‌ها را به شرایط بالینی شبیه به آنچه که بسیاری از اعضای جامعه پزشکی تجربه می‌کنند، تعمیم داد، از این طریق ممکن است بتوان تا حدی نگرانی‌های این افراد را کاهش داد.