محققان استرالیایی پس از آزمایش یک شیوه نوآورانه در کنترل آفات، به این نتیجه رسیدند که پشه های اصلاح شده ژنتیکی که اسپرم سمی تولید می کنند، می توانند به عنوان یک ابزار جدید در مبارزه با بیماری های گرمسیری به کار گرفته شوند.
این شیوه که به نام «تکنیک نر سمی» شناخته می شود، با هدف تولید پشه هایی طراحی شده است که پروتئین های سمی را در اسپرم خود تولید می کنند و پس از جفت گیری، موجب نابودی و از بین بردن ماده ها می شوند.
پشه های ماده هدف این روش قرار گرفته اند، چرا که تنها این دسته از پشه ها با گزیدن و مکیدن خون، بیماری هایی چون مالاریا و تب دنگی را گسترش می دهند.
بر اساس گفته های سام بیچ، پژوهشگر دانشگاه مک کواری استرالیا، این شیوه «می تواند به صورت سریع و مؤثر عمل کند، بدون اینکه به موجودات مفید آسیبی برساند.»
او افزود: «این راهکار نوآورانه می تواند شیوه های مدیریت آفات را دگرگون کرده و امیدی برای ایجاد جوامع سالم تر و آینده ای پایدارتر به ارمغان آورد.»
این روش برای نخستین بار بر روی مگس های میوه آزمایش شد تا امکان سنجی آن بررسی شود، زیرا مگس های میوه به واسطه چرخه زندگی کوتاه دو هفته ای، به عنوان موجودات مناسب برای آزمایش ها شناخته می شوند.
محققان متوجه شدند که طول عمر مگس های ماده ای که با پشه های نر «سمی» جفت گیری کرده اند به طور قابل توجهی کاهش یافته است.
مکئی ماسلکو، یکی دیگر از پژوهشگران این تیم بیان کرد که آن ها قصد دارند این روش را بر روی پشه های معمولی نیز امتحان کنند.
او ادامه داد: «این تکنیک هنوز نیاز به آزمایشات بیشتری بر روی پشه ها دارد و تست های ایمنی دقیقی باید انجام شود تا اطمینان حاصل شود که چنین روشی برای انسان ها یا سایر گونه های غیرهدف خطرناک نیست.»
پژوهشگران همچنین اشاره کردند که پشه ها باید به نحوی اصلاح ژنتیکی شوند که تنها در هنگام رهاسازی در طبیعت، اسپرم سمی تولید کنند.
این کار می تواند از طریق تکنیک هایی صورت گیرد که به دانشمندان این امکان را می دهد تا ژن های خاص را در شرایط مشخص (مثلاً با استفاده از مواد شیمیایی یا محرک های زیستی) فعال یا غیرفعال کنند. به این شیوه، کنترل شرطی ژن ها نامیده می شود.
این روش به نرهای سمی این اجازه را می دهد که در شرایط آزمایشگاهی با ماده ها جفت گیری موفقی داشته باشند و فرزندان کافی برای توسعه این تکنیک را تولید نمایند.
بر اساس گزارشی از فرانس پرس به این موضوع اختصاص یافته، مهندسی ژنتیک سال هاست که در کنترل جمعیت پشه های ناقل بیماری مورد استفاده قرار می گیرد.
این روش ها معمولاً از طریق رهاسازی انبوهی از پشه های نر که به لحاظ ژنتیکی برای نازایی اصلاح شده اند، موجب کاهش تولیدمثل می شوند.
اعضای این تیم تحقیقاتی اظهار داشتند که مدل های محاسباتی نشان می دهند روش هایی که به صورت فعال به حذف پشه های گزنده ماده می پردازند، می توانند بسیار اثرگذارتر باشند.
جزئیات این تحقیق در مقاله ای که در شامگاه سه شنبه در مجله معتبر و تخصصی Nature Communications منتشر شد، ارائه شده است.
یورونیوز