اخیراً دولت چین در اطراف تایوان تمرینات نظامی وسیعی را به اجرا درآورده که به‌نظر می‌رسد پاسخی به انتخاب رئیس‌جمهور جدید تایوان (که به‌طور قاطع به استقلال این کشور حمایت می‌کند) باشد.
در مقابل، تایوان با قرار دادن موشک‌های ضدکشتی مافوق‌صوت و ناوهای گارد ساحلی در سواحل خود، به این اقدام واکنش نشان داده است که به نوعی به منزوی‌سازی یا حمله احتمالی چین مرتبط می‌شود. همچنین رسانه‌های دولتی چین به احتمال وقوع چنین درگیری‌هایی اشاره کرده‌اند. از طرف دیگر، چین نیروهای زمینی زیادی را به خط ساحلی خود منتقل کرده است. به‌علاوه، مطبوعات چین به‌تازگی ادعا کرده‌اند که این کشور در ماه ژوئن قصد دارد به تایوان حمله کند.
این مسأله دقیقاً همان نگرانی‌ای است که جهان و به‌خصوص مردم تایوان سال‌هاست بابت آن مضطرب هستند؛ اقدام نظامی چین علیه جزیره تایوان.
در این شرایط، نیروی دریایی آمریکا احساس می‌کند که نیاز به تقویت قابلیت‌های زیردریایی و وسایل نقلیه زیر آب بدون سرنشین (UUV) به‌منظور مبارزه با سیستم‌های ضد دسترسی/منع منطقه‌ای (A۲/AD) چین بیش از هر زمان دیگری ضروری است.
نکته‌ای که کاملاً مشهود است، این است که به محض وقوع نخستین شلیک، نیروهای دریایی کشورهای مختلف قبل از هر نیروی دیگری وارد عمل خواهند شد. در این میان، توانمندی‌های جامع منطقه‌ای چین در زمینه ضد دسترسی/منع منطقه (A۲/AD) می‌تواند بسیار نگران‌کننده باشد؛ چرا که اگر این سیستم‌ها به ادعای خود عمل کنند، عملاً کشتی‌های جنگی آمریکا و متحدانش توان چندانی نخواهند داشت.
A۲/AD: انکار فرافکنی قدرت
مسأله اصلی به نمایش گذاشتن قدرت نظامی است. چطور می‌توان یک نیروی رزمی عمدتاً اعزامی نظیر ارتش آمریکا نه تنها نیروها و تجهیزات بلکه محموله‌های خطرناک خود را به‌سوی اهداف دشمن منتقل کند، در حالی که اهداف مزبور با یک شبکه غیرمتمرکز و یکپارچه از موشک‌ها، راکت‌ها و سلاح‌های هایپرسونیک به‌طور کامل در امان باشند؟ تسلیحاتی که هزینه‌های تولید و استقرارشان به‌مراتب کمتر از پلتفرم‌های آمریکایی و متحدانش است، اما به‌خوبی توانایی ردیابی و هدف‌گیری تجهیزات آمریکایی را دارند.
نکته حیاتی در همین جا قرار دارد؛ چرا که این سیستم‌های تسلیحاتی (موشک‌ها و سلاح‌های مافوق صوت) در صورتی نسبت به تهدیدات کارایی دارند که با مجموعه‌ای قابل‌اعتماد از حسگرهای دوربرد برای شناسایی، مکان‌یابی و ردیابی کشتی‌های جنگی آمریکا همراه شوند.
جدیدترین تسلیحات آمریکا، تحولی در ادغام زیردریایی و ناو هواپیمابر
به همین دلیل چین سلاح‌های A۲/AD خود را به چنین حسگرهایی تجهیز کرده است. این سیستم‌های ردیابی می‌توانند تا ۱۰۰۰ کیلومتر اطراف محل استقرار خود را پوشش دهند و از فناوری‌های متنوعی شامل سیستم‌های ابتدایی (مانند بالن‌های مجهز به سنسور که به جو پرتاب می‌شوند) تا فناوری‌های پیشرفته (از جمله ماهواره‌های نظارتی با فناوری هوش مصنوعی) استفاده کنند.
در نتیجه، آمریکا باید بیاموزد که نه تنها از فاصله‌ای دور به جنگ بپردازد، بلکه باید این کار را به‌طرزی مخفیانه، سریع و ایمن انجام دهد. در همین راستا، نیروی زیردریایی آمریکا اهمیت ویژه‌ای پیدا می‌کند. قرارداد زیردریایی هسته‌ای بین استرالیا، بریتانیا و آمریکا (AUKUS) که در سال ۲۰۲۱ به‌طور رسمی توافق شد، یک اقدام کلیدی در این زمینه محسوب می‌شود.