یورو نیوز: در پارک ملی یلواستون واقع در ایالات متحده، یک دهانه آتشفشانی عظیم وجود دارد که زمین‌شناسان تأکید دارند در زیر آن میلیون‌ها تن گدازه آماده‌اند تا به سطح برسند.
این دهانه بزرگ در زیر پارک ملی یلواستون، نخستین پارک ملی ایالات متحده قرار دارد و دو «اتاقک ماگمایی» پر از سنگ مذاب تحت سطح زمین را در خود جای داده است.
یکی از این اتاقک‌ها به طول تقریبی ۹۰ کیلومتر و عرض حدود ۴۰ کیلومتر است، در حالی که اتاقک دیگری که عمق بیشتری دارد، به حدود ۴٫۵ برابر بزرگی اتاقک اول می‌رسد.
در سال گذشته، نیکلای پاتروشف، دومین مقام قدرتمند مسکو و دبیر شورای امنیت وقت روسیه در اظهاراتی که نشانه‌ای از تهدید علیه ایالات متحده تلقی شده، هشدار داد که «واشنگتن که در خانه‌ای شیشه‌ای ساکن است، نباید سنگ‌اندازی کند»، زیرا «با فوران آتشفشان یلواستون، تمام زندگی در آمریکای شمالی به خطر خواهد افتاد».
کنستانتین سیوکوف، رئیس آکادمی ژئوپلتیک در روسیه، پیش‌تر تهدید کرده بود که مسکو می‌تواند «با استفاده از فقط دو بمب اتمی روی آتشفشان یلواستون» آمریکا را به طور کامل نابود کند.
اگرچه فوران این آتشفشان به طور کلی موجب خاتمه حیات نخواهد شد، اما مدل‌های علمی پیش‌بینی می‌کنند که ممکن است تقریباً سه‌چهارم ایالات متحده را ویران کرده و حدود ۹۰ درصد جمعیت در شعاع هزار کیلومتری را به قتل برساند.
به طور طبیعی، چنین انفجار زنجیره‌ای تأثیرات عظیمی بر ابعاد آب و هوایی خواهد گذاشت؛ چرا که حتی فوران‌های کوچک‌تر نیز در گذشته موجب تغییرات دما و آب و هوایی بوده‌اند که تأثیر عمیقی بر زندگی تأثیرگذار بوده‌اند.
بنابراین هر چند که فوران این آتشفشان ممکن است به انقراض بشر نینجامد، اما بدون شک تأثیرات عمیق و تغییرات جدی در جامعه ایجاد کرده و موجب جانی و آسیب‌های زیست‌محیطی فراوانی خواهد شد.
آیا امکان فعال‌سازی آتشفشان با بمب هسته‌ای وجود دارد؟
علاوه بر سیاستمداران، در دنیای علمی تخیلی، شاید برخی به این گزینه فکر کرده باشند و این موضوع در نشریات زرد نیز بارها مطرح شده است. اما آیا از نظر علمی این ایده امکان‌پذیر است؟
بر اساس گزارشی از رصدخانه آتشفشان یلواستون، در صورتی که انفجار هسته‌ای در این ناحیه رخ دهد، تأثیر خاصی بر روی خود آتشفشان نخواهد داشت.
زلزله‌ها به مراتب قوی‌تر از بمب‌های هسته‌ای هستند و حتی این نوع انفجارها نیز نتوانسته‌اند به فوران آتشفشان بیافزایند.
برای نمونه، زلزله‌ای که در سال ۲۰۱۱ در ژاپن با قدرت ۹ ریشتر رخ داد، انرژی برابر با حدود ۲۰۰۰ مگاتن را آزاد کرد، در حالی که قوی‌ترین آزمایش هسته‌ای که تاکنون انجام شده، تنها ۵۰ مگاتن انرژی تولید کرده است.
اگرچه یلواستون زلزله‌ای با این شدت را تجربه نکرده، اما در تاریخ خود شاهد زلزله‌های قابل توجهی بوده، از جمله زلزله‌ای با قدرت ۷٫۳ ریشتر در سال ۱۹۵۹ در دریاچه هبگن.
این زلزله به طور قابل توجهی قوی‌تر از هر انفجار هسته‌ای بود، اما نتوانست موجب فوران آتشفشان شود.
به طور خلاصه، منفجر شدن یک بمب هسته‌ای در یلواستون تنها مناظر زیبای آن را از بین می‌برد و حیات وحش اطراف را نابود می‌کند، اما نتیجه‌ای در خصوص فوران آتشفشان نخواهد داشت. این مانند این خواهد بود که بخواهید با یک عطسه در اقیانوس، سونامی ایجاد کنید.
حتی اگر یکی از قوی‌ترین بمب‌ها در زیر زمین منفجر شود، به احتمال زیاد نیروی کافی برای شکستن سنگ‌های موجود بر روی کالدرا (کاسه آتشفشانی) را فراهم نخواهد کرد.
در آزمایش‌های هسته‌ای زیرزمینی، با وجود ایجاد امواج شوک‌زا، تنها دهانه‌های کوچکی به وجود آمده است. به عنوان مثال، در عملیات «پلوشیر» در سال ۱۹۶۲، انفجار ۱۰۴ کیلوتنی در صحرای نوادا تنها توانست یک دهانه به عمق ۹۷٫۵ متر ایجاد کند.
روش‌های نظری برای ایجاد فوران آتشفشانی
در تئوری، روی کاغذ ممکن است راهکارهایی برای به وجود آوردن فوران وجود داشته باشد. به عنوان نمونه، ترکاندن سنگ‌های روی اتاقک ماگما می‌تواند منجر به رسیدن گدازه‌ها به سطح شود.
یک روش دیگر، تزریق گاز و آب به داخل اتاقک‌های ماگما است. به طور مثال، تزریق آب ممکن است فشار را افزایش داده و احتمال فوران را بالا ببرد.
اما همه اینها فرآیندهای طبیعی بوده و در حال حاضر انسان‌ها هیچ ابزاری برای ایجاد این نوع اثرات به صورت مصنوعی ندارند.
بنابراین افرادی که به دنبال تهدید دنیا با آتشفشان‌ها هستند، باید به جستجوی الهام از جاهای دیگری بروند.