در ایالات متحده، پارک ملی یلواستون شاهد وجود یک غول‌دهانه آتشفشانی است که زمین‌شناسان به وجود میلیون‌ها تن گدازه در زیر آن اشاره می‌کنند که آماده فوران هستند.
این غول‌دهانه در عمق پارک ملی یلواستون، که نخستین پارک ملی در ایالات متحده به شمار می‌رود، واقع شده و شامل دو «اتاقک ماگمایی» پر از سنگ مذاب در زیر پوسته زمین است.
طول یکی از این اتاقک‌ها حدود ۹۰ کیلومتر و عرض آن ۴۰ کیلومتر است، در حالی که عمق اتاقک دیگر تقریباً ۴٫۵ برابر اتاقک اول می‌باشد.
نیکلای پاتروشف، که به عنوان دومین شخصیت قدرتمند مسکو و دبیر شورای امنیت پیشین روسیه شناخته می‌شود، در سال گذشته هشدار داد که «واشنگتن که در خانه‌ای شیشه‌ای نشسته، دیگران را تهدید نکند»، زیرا «در صورتی که آتشفشان یلواستون فعالیت کند، زندگی تمام ساکنان آمریکای شمالی به خطر می‌افتد».
کنستانتین سیوکوف، رییس آکادمی ژئوپلتیک روسیه، نیز پیش‌تر cautioned که مسکو می‌تواند «صرفاً با استفاده از دو بمب اتمی بر روی آتشفشان یلواستون» آمریکا را به طور کامل نابود کند.
اگرچه فوران این آتشفشان به طور کامل زندگی را نابود نخواهد کرد، اما مدل‌های پیش‌بینی حاکی از آن است که ممکن است نزدیک به سه‌چهارم ایالات متحده را ویران سازد و تقریباً ۹۰ درصد از جمعیت در شعاع هزار کیلومتری را به کام مرگ بکشاند.
به طور طبیعی، انفجار چنین مقیاسی تأثیرات عمده‌ای بر آب‌وهوا خواهد گذاشت؛ زیرا حتی فوران‌های کوچک‌تر نیز شاهد تغییرات دمایی و آب‌وهوایی بوده‌اند که بر زندگی تأثیر گذاشته است.
بنابراین اگرچه فوران آتشفشان به طوری مستقیم به نابودی بشریت نخواهد انجامید، اما به طور قطع زندگی بشری را دگرگون کرده و خسارات جانی و زیست‌محیطی سنگینی به دنبال خواهد داشت.
آیا امکان فعال‌سازی آتشفشان با کمک بمب هسته‌ای وجود دارد؟
علاوه بر سیاستمداران، در محافل علمی نیز عده‌ای به این موضوع پرداخته‌اند و این مسئله در نشریات زرد به دفعات مورد بحث قرار گرفته است. اما آیا از نظر علمی این نظریه قابل تحقق است؟
بر اساس گزارش رصدخانه آتشفشان یلواستون در یک مطلب ویژه، اگر انفجار هسته‌ای در یلواستون اتفاق بیفتد، تأثیر خاصی بر روی آتشفشان نخواهد گذاشت.
زلزله‌ها به مراتب قوی‌تر از بمب‌های هسته‌ای هستند و حتی زلزله‌ها نیز نتوانسته‌اند باعث فوران آتشفشان شوند.
به عنوان نمونه، زلزله‌ای که در سال ۲۰۱۱ در ژاپن به بزرگی ۹ ریشتر رخ داد، معادل حدود ۲۰۰۰ مگاتن انرژی ایجاد کرد؛ در حالی که قوی‌ترین آزمایش هسته‌ای که تاکنون انجام شده تنها ۵۰ مگاتن انرژی تولید کرده است.
با اینکه یلواستون تا کنون زلزله‌ای با این شدت را تجربه نکرده، اما در گذشته شاهد زلزله‌های شدیدی بوده از جمله زلزله‌ای با بزرگی ۷٫۳ ریشتر در سال ۱۹۵۹ در دریاچه هبگن.
این زلزله به طور قابل توجهی قوی‌تر از هر انفجار هسته‌ای بود، اما نتوانست آتشفشان را به فوران وادارد.
به اختصار، انفجار یک بمب هسته‌ای در یلواستون تنها مناظر زیبای این منطقه را نابود کرده و حیات وحش را به خطر خواهد انداخت، اما به خودی خود باعث فوران آتشفشان نخواهد شد. این شبیه به این است که بخواهید با یک عطسه در اقیانوس سونامی ایجاد کنید.
حتی اگر یکی از قوی‌ترین بمب‌ها در زیر زمین منفجر شود، بعید است که انرژی لازم برای خرد کردن سنگ‌های روی کالدرا (کاسه آتشفشانی) را فراهم آورد.
در آزمایش‌های هسته‌ای زیرزمینی نیز رغم تشکیل امواج شوک‌زا، تنها حفره‌های کوچکی به وجود آمده است. به عنوان مثال، در عملیات «پلوشیر» در سال ۱۹۶۲، یک انفجار ۱۰۴ کیلوتنی در صحرای نوادا تنها حفره‌ای به عمق ۹۷٫۵ متر را ایجاد کرد.
روش‌های نظری برای ایجاد فوران آتشفشانی
روی کاغذ، راه‌هایی برای ایجاد فوران وجود دارد. یکی از این روش‌ها شکستن سنگ‌های بالای اتاقک ماگما است تا گدازه بتواند به سطح برسد.
روش دیگر تزریق گاز و آب به اتاقک‌های ماگما است. به عنوان مثال، تزریق آب می‌تواند فشار را افزایش داده و شانس فوران را بالا ببرد.
با این حال، تمامی این فرایندها طبیعی بوده و در حال حاضر انسان‌ها هیچ ابزاری برای دستیابی به چنین اثراتی به صورت مصنوعی ندارند.
بنابراین افرادی که به دنبال تهدید جهان با آتشفشان‌ها هستند، باید به دنبال الهام‌گیری از منابع دیگر باشند.
منبع: یورونیوز