طبق گزارش مدیسن نت، دانشمندان به این نتیجه دست یافته اند که با هر ۱ درصد افزایش در میزان چربی موجود در عضلات، خطر مرگ ناشی از بیماری های قلبی، حمله قلبی یا نارسایی قلبی به میزان ۷ درصد افزایش می یابد.
محققان خاطرنشان کرده اند که حتی افرادی با شاخص توده بدنی (BMI) سالم نیز ممکن است دارای این رسوبات چربی پنهان در بافت های عضلانی خود باشند. (BMI به عنوان مقداری از چربی بدن، با توجه به قد و وزن فرد محاسبه می شود.)
به واقع، یافته ها نشان می دهد که خطرات قلبی ناشی از بافت های چربی در عضلات به طور مستقل از BMI و سایر عوامل شناخته شده خطرزا برای قلب وجود دارد.
دکتر «ویویانی تاکوتی»، پژوهشگر ارشد و مدیر آزمایشگاه استرس قلبی بیمارستان زنان و بریگهام بوستون، بیان داشت: «این اطلاعات که چربی بین ماهیچه ای می تواند خطر ابتلا به بیماری های قلبی را افزایش دهد، ابزاری جدید برای شناسایی افرادی است که احتمال دچار شدن به مشکلات قلبی دارند، صرف نظر از شاخص توده بدنی، در اختیار ما قرار می دهد.»
تیم پژوهش برای این مطالعه بر روی نزدیک به ۶۷۰ بیمار که در بیمارستان بریگهام و زنان به خاطر نشانه هایی نظیر درد قفسه سینه یا تنگی نفس تحت بررسی بودند، از روش تصویربرداری استفاده کردند.
جهت ارزیابی عملکرد قلب این بیماران از اسکن سی تی استفاده شده که به طور همزمان میزان و محل تجمع چربی و بافت عضلانی در تنه آن ها را اندازه گیری کرد.
گروه تحقیقاتی اقدام به ایجاد یک اندازه گیری تحت عنوان «نسبت ماهیچه های چرب» کردند تا میزان چربی پنهان در بافت های عضلانی هر بیمار را دقیق تر برآورد کنند.
تاکوتی افزود: «چربی موجود بین ماهیچه ها می تواند در اکثر گروه های عضلانی بدن وجود داشته باشد، اما مقدار آن در افراد مختلف تفاوت زیادی دارد.»
سپس به مدت شش سال بیماران تحت مراقبت قرار گرفتند تا مشاهده شود که آیا آن ها فوت کرده یا به دلایل مرتبط با حمله قلبی یا نارسایی قلبی بستری شده اند یا خیر.
نتایج نشان داد که افرادی که میزان چربی بیشتری در عضلات خود دارند، به طور خاص در معرض آسیب دیدگی رگ های خونی کوچکی قرار دارند که مسئول تأمین خون برای قلب هستند، وضعیتی که به نام اختلال عملکرد عروق کرونر شناخته می شود.
براساس اطلاعات محققان، احتمال ابتلا به اختلال عملکرد عروق کرونر با هر ۱ درصد افزایش در نسبت چربی ماهیچه ای، ۲ درصد افزایش می یابد.
این نتایج حاکی از آن است که افرادی با سطح بالای چربی ماهیچه ای و نشانه های اختلال عملکرد عروق کرونر، در معرض خطر بیشتری برای مرگ، حمله قلبی و نارسایی قلبی قرار دارند.
برعکس، افرادی که دارای میزان بیشتری از بافت عضلانی بدون چربی بودند، با خطر کمتری مواجه شدند و چربی زیر پوست تأثیری در افزایش این خطر نداشت.
تاکوتی توضیح داد: «در مقایسه با چربی زیر جلدی، چربی انباشته شده در بافت های عضلانی ممکن است باعث التهاب و تغییرات در متابولیسم گلوکز شود که این موضوع می تواند منجر به مقاومت به انسولین و بروز سندرم متابولیک گردد.»
وی افزود: «این شرایط مزمن در نهایت می تواند به رگ های خونی، خصوصاً آ نهایی که خون رسانی به قلب را انجام می دهند و همچنین خود عضله قلب آسیب برساند.»
محققان نتیجه گیری کرده اند که معیارهایی نظیر BMI یا اندازه دور کمر به تنهایی نمی تواند به طور دقیقی خطر ابتلاء به بیماری قلبی را در همه افراد ارزیابی کند.
تاکوتی بیان داشته که متاسفانه هنوز راهکاری برای کاستن از خطرات قلبی در افرادی که دارای چربی در عضلات خود هستند، مشخص نشده است.