در شب یکشنبه، در دیدار نهایی یورو ۲۰۲۴ که در ورزشگاه المپیک برلین برگزار شد، تیم ملی فوتبال اسپانیا موفق شد با نتیجه دو بر یک، انگلستان را شکست دهد. یکی از گل‌های این پیروزی را نیکو ویلیامز، وینگر جوان و ۲۲ ساله باسکی، به ثمر رساند. داستان شگفت‌آور خانواده او نمایانگر قوت روح و اراده انسانی است.
والدین نیکو، فلیکس و ماریا، در غنا با یکدیگر آشنا شدند و در شرایطی بسیار دشوار زندگی می‌کردند و برای فرار از مشکلات تصمیم گرفتند به جستجوی زندگی بهتر به اروپا بروند. تنها مسیری که برای آن‌ها وجود داشت، ملیلیه، یک شهر خودمختار در شرق مراکش، بود. برای رسیدن به آنجا والدین نیکو بیش از ۳۰۰۰ کیلومتر را پیاده طی کردند.
ایناکی، برادر بزرگ‌تر نیکو که او نیز به عنوان فوتبالیست برای تیم ملی غنا بازی می‌کند، درباره نحوه ورود خانواده‌شان به اسپانیا می‌گوید: همیشه این سوال را از مادرم می‌پرسیدم که چگونه به اسپانیا آمدند، اما او از پاسخگویی طفره می‌رفت. می‌دانم پدرم مشکل حرکتی دارد و بعدها فهمیدم که این مشکل به دلیل راه رفتن با پای برهنه بر روی شن‌های داغ صحرا در دماهای ۴۰-۵۰ درجه به وجود آمده است. گاهی اوقات آن‌ها سوار بر کامیون‌های بدون سقف می‌شدند و در سایر مواقع، روزها در حال پیاده‌روی بودند. در طول این مسیر تعدادی جان خود را از دست دادند و در همان صحرا به خاک سپرده شدند. همچنین از سوی افرادی که آنان را راهنمایی می‌کردند، دزدی، تجاوز و کلاهبرداری رخ می‌داد.
مادرم فقط گفت: اگر می‌دانستم مسیر چگونه است، در خانه می‌ماندم.
پس از رسیدن به ملیلیه، آن‌ها به بازداشتگاه مهاجران منتقل شدند و به آنان دستور داده شد که بازگردانده شوند. اما یک وکیل از یک سازمان خیریه به آن‌ها توصیه کرد که تمامی مدارک قبلی‌شان را نابود کنند و هویتی جدید برای خود پیدا کنند. این وکیل به خانواده ویلیامز گفت که تنها راه نجات این است که بگویند از کشوری هستند که در آن جنگ در حال رخ دادن است. آن‌ها اسناد غنایی خود را پاره کردند و اعلام کردند که از لیبریا آمده‌اند (زیرا لیبریا درگیر جنگ داخلی بود) و درخواست پناهندگی سیاسی کردند.
خانواده ویلیامز در منطقه باسک مستقر شدند؛ جایی که سال‌هاست برای استقلال از اسپانیا تلاش می‌کند.
ویلیامزها برای فرار از فقر به انجام هرکاری پرداختند. پدر خانواده سال‌ها برای کار به لندن سفر کرد و در آنجا به انجام انواع مشاغل مانند نظافت، نگهبانی از مراکز خرید و کار در استادیوم پرداخت. او تنها پس از آنکه پسر بزرگش ایناکی نخستین قرارداد حرفه‌ای خود را با اتلتیک بیلبائو امضا کرد، توانست به‌طور کامل به اسپانیا برگردد و از کار بازنشسته شود.
در حال حاضر هر دو برادر در اتلتیک بیلبائو مشغول بازی هستند، با این تفاوت که نیکو در تیم ملی اسپانیا و ایناکی در تیم ملی غنا بازی می‌کند.
اتلتیک بیلبائو باشگاهی با سنت‌هایی چندصدساله است که تنها اجازه حضور بازیکنان فوتبالی را دارد که در باسک به دنیا آمده یا دارای ریشه‌های باسکی هستند. به همین دلیل اتلتیک به هیچ وجه علاقه‌ای به از دست دادن بازیکنانش ندارد. بر خلاف سایر باشگاه‌های لالیگا، این تیم نمی‌تواند به راحتی وارد بازار نقل و انتقالات شود و هر بازیکنی را که بخواهد خریداری کند.
ایناکی ویلیامز اکنون برای مدت ۱۰ سال است که در اتلتیک بازی می‌کند و برنامه‌ای برای ترک این باشگاه ندارد. قرارداد او تا تابستان ۲۰۲۸ اعتبار دارد. استقامتی که ایناکی از پدرش به ارث برده، به او این امکان را داده تا رکوردی شگفت‌انگیز رقم بزند.
به این رکورد توجه کنید:
از آوریل ۲۰۱۶ تا ۲۹ ژانویه ۲۰۲۳، به مدت شش سال و ۹ ماه و ۲۲ روز، ویلیامز در تمام بازی‌های اتلتیک شرکت کرد و حتی یک بازی را نیز به هیچ دلیلی از دست نداد. در لالیگا اینیاکی در تمامی فصل‌های ۲۰۱۷-۲۰۱۶، ۲۰۱۸-۲۰۱۷، ۲۰۱۹-۲۰۱۸، ۲۰۲۰-۲۰۱۹، ۲۰۲۱-۲۰۲۰ و ۲۰۲۲-۲۰۲۱ هر یک به تعداد ۳۸ بازی را انجام داد!
ایناکی تیم ملی غنا را برای خود انتخاب کرده و تا کنون ۱۷ بازی برای آن انجام داده است. در حالی که نیکو، برخلاف برادرش، انتخاب کرده تا برای تیم ملی اسپانیا بازی کند و هم‌اکنون همکار لامینه یامال، ستاره‌های آینده‌دار این تیم هستند. حالا همه در مورد نیکو صحبت می‌کنند؛ زننده گل فینال یورو و قهرمان اروپا.