شب قدر، شبی است که «اندازهها» در آن روشن میشوند. بیایید در این شب مبارک از خدا بخواهیم که به ما سه اندازه را نمایان کند.
در ابتدا از خودِ «خدا» درخواست کنیم که اندازه حقیقیاش را برای ما افشا کند، تا دلهایمان روشن گردد. درک خداوند با مطالعه و تحقیق امکانپذیر نیست، زیرا شناسایی ربّ عالم نیازمند وجود یک «دلِ بیدار» است. شب قدر فرصت مناسبی است که خداوند کمک میکند تا این درک حاصل شود. درک این موضوع که جهان ربّی دارد و این ربّ حکیم در زوایای زندگیمان حاضر است، مقام والایی محسوب میشود.
دوم اینکه از خداوند خواهش کنیم که «خود» حقیقیمان را به ما بشناساند. در شب قدر، انسان باید به بصیرتی دست یابد که او یک «بنده» است؛ اینکه مرد هستم یا زن، ثروتمند هستم یا بیپول، همه اینها تنها توهمات و بیارزشی هستند. انسان میبایست در این شب از خدا بخواهد که قدر واقعیاش را نشان دهد، زیرا وقتی کسی قدر خود را دریابد، دیگر برای چیزهای بیارزش تلاش نخواهد کرد. در شب قدر باید برای انسان به وضوح مشخص شود که بنده خداوند است؛ البته این امر کار سادهای نیست و باید به درگاه الهی دعا کرد که خدایا «بندگی» مرا به من بنمایان.
سوم اینکه از خدا بخواهیم که قدر و اندازهٔ «دنیا» را نیز به ما بفهماند. این دنیا «متاعِ غرور» است و محلی برای «امتحان» به شمار میرود. باور کنید که اگر این سه آگاهی را در شب قدر کسب کنید، از مرز «انسانِ طبیعی» فراتر خواهید رفت؛ بدان معنا که نسبت به سایر افراد معمولی، ادراک و فهم بسیار بالاتری پیدا خواهید کرد.
منبع: برگرفته از «تفسیر سوره قدر» استاد اصغر طاهرزاده.
