پوپک اسدی، فوق تخصص در زمینه بیماری‌های غدد و متابولیسم، بیان کرد: تعریق یک فرآیند طبیعی است که بدن به واسطه آن دمای خود را تنظیم می‌کند. با این حال، زمانی که میزان تعریق به شکل غیرعادی افزایش یابد، به این حالت هایپرهیدروز گفته می‌شود و به عنوان یک مساله پاتولوژیک شناخته می‌شود، به ویژه اگر این تعریق بدون ارتباط با دما یا فعالیت بدنی باشد. هایپرهیدروز می‌تواند به صورت عمومی در تمام بدن یا به صورت موضعی در قسمت‌هایی مانند زیر بغل یا کف دست مشاهده شود.
وی افزود: در صورتی که این تعریق با کاهش وزن، درد قفسه سینه، تهوع و سرگیجه یا احساس سبکی سر همراه باشد، ضروری است که بیمار در اسرع وقت به پزشک مراجعه کند.
این متخصص غدد و متابولیسم ادامه داد: عوامل مختلفی از جمله مسائل ژنتیکی، شرایط محیطی، بیماری‌های زمینه‌ای نظیر دیابت (افزایش قند خون)، کاهش قند خون، یائسگی، اختلالات تیروئیدی و پارا تیروئیدی، برخی سرطان‌ها، حملات قلبی، عفونت‌ها، اختلالات سیستم عصبی، فئوکروموسیتوم و حتی برخی داروها مثل داروهای ترک اعتیاد می‌توانند به عنوان عوامل مهم در ایجاد تعریق بیش از حد عمل کنند.
اسدی همچنین گفت: افزون بر نگرانی‌های ناشی از بیماری‌های زمینه‌ای، افرادی که دچار تعریق زیاد هستند، بیشتر در معرض عفونت‌ها (به ویژه عفونت‌های قارچی) قرار دارند و ممکن است دچار انزوا شوند. تشخیص و درمان این وضعیت نیازمند معاینات پزشکی و آزمایش‌های مختلف (از جمله بررسی عملکرد غده تیروئید و سطح قند خون) است.
این فوق تخصص خاطرنشان کرد: یکی از روش‌های درمانی برای کنترل تعریق بیش از حد، تزریق بوتاکس (سم بوتولونیم) است که به ویژه در درمان تعریق موضعی در نواحی مانند زیر بغل و کف دست به کار می‌رود و اثرات آن موقتی است و در حدود ۶ ماه دوام دارد. در نهایت، روش‌های تهاجمی‌تری همچون جراحی برای برداشتن غدد تعریق یا جراحی عصب (سمپاتکتومی) نیز وجود دارد.