تحقیقات اخیر نشان می دهد که آن دسته از افرادی که برای ورود به فاز خواب REM به مدت طولانی تری نیاز دارند، ممکن است با نشانه های اولیه آلزایمر مواجه شوند.
«یو لنگ»، پژوهشگر ارشد دانشگاه کالیفرنیاسانفرانسیسکو بیان کرد: «تاخیر در ورود به خواب REM، می تواند به روند تثبیت خاطرات آسیب رسانده و در فرآیندهای مرتبط با یادگیری و حافظه اختلال ایجاد کند».
وی افزود: «در صورتی که این روند با نقص یا تاخیر همراه باشد، ممکن است سطح هورمون استرس کورتیزول افزایش یابد که این وضعیت می تواند به هیپوکامپ مغز، ساختاری که برای تثبیت حافظه بسیار مهم است، آسیب برساند.»
بر اساس پژوهش های پیشین، کیفیت و کمیت خواب افراد می تواند نقش مهمی در افزایش خطر ابتلا به آلزایمر ایفا کند.
در این تحقیق، محققان بر فاز REM خواب تمرکز کردند؛ زیرا در این مرحله، مغز به پردازش خاطرات، به خصوص آنهایی که دارای بار عاطفی هستند، می پردازد و آنها را به ذخیره سازی طولانی مدت منتقل می سازد.
پژوهشگران اشاره کردند که فاز REM در حین خواب معمولاً پس از عبور از سه مرحله خواب غیر REM که هر یک عمیق تر از قبلی هستند، اتفاق می افتد.
به گفته آنها، این چهار مرحله به طور معمول حدود ۹۰ دقیقه یا بیشتر به طول می انجامد و فرد ممکن است در طول یک شب عادی چهار تا پنج بار این مراحل را تجربه کند.
محققان خاطرنشان کردند که افراد سالخورده برای رسیدن به مرحله REM به زمان بیشتری نیاز دارند.
در این مطالعه، پژوهشگران ۱۲۸ نفر با میانگین سنی ۷۰ سال را تحت نظر گرفتند که در بخش نورولوژی بیمارستان چین و ژاپن در پکن درمان می شدند.
نیمی از این بیماران به آلزایمر مبتلا بودند و یک سوم آنها دچار اختلال شناختی خفیف، نشانه ای از زوال ذهنی که می تواند خطر ابتلا به آلزایمر را نشان دهد، بودند.
تمامی مشارکت کنندگان یک شب در کلینیک خواب بستری شدند تا پژوهشگران بتوانند فعالیت امواج مغزی، حرکات چشمی، ضربان قلب و الگوهای تنفسی آنها را بررسی کنند.
سپس تیم تحقیقاتی بیماران را بر اساس زمان ورود به مرحله خواب REM به دو گروه تقسیم کردند: گروهی که زودتر وارد این مرحله شدند و گروهی دیگر که دیرتر وارد شدند.
به طور میانگین، گروه نخست کمتر از ۹۸ دقیقه پس از به خواب رفتن به فاز REM وارد شدند، در حالی که گروه دوم بیش از ۱۹۳ دقیقه پس از خواب، به این مرحله دست یافتند.
در افرادی که به آلزایمر مبتلا بودند، تاخیر در ورود به خواب REM به مراتب بیشتر دیده شد و این افراد سطوح بالاتری از پروتئین های مضر مغزی، یعنی آمیلوئید و تاو را داشتند.
نتایج این تحقیق نشان می دهد کسانی که با تأخیر در خواب REM روبرو بودند، سطوح بالاتری از این پروتئین های سمی را دارا بودند— ۱۶ درصد بیشتر آمیلوئید و ۲۹ درصد بیشتر تاو— در مقایسه با کسانی که زود به خواب REM رسیدند.
علاوه بر این، تأخیر در ورود به مرحله REM با کاهش ۳۹ درصدی سطح یک پروتئین مغزی سالم به نام فاکتور نوروتروفیک مشتق از مغز (BDNF) نیز ارتباط داشت که در بیماران آلزایمر به طور معمول کاهش می یابد.
با این حال، نتایج این مطالعه قادر به تعیین این نیست که این ارتباط در کدام جهت قرار دارد— آیا خواب REM در افراد مبتلا به آلزایمر به تأخیر می افتد یا اینکه مشکلات خواب می تواند خطر ابتلا به آلزایمر را افزایش دهد.
محققان اعلام کردند که پژوهش های دیگر نشان داده اند که داروهایی که با مسدود کردن عوامل شیمیایی خواب REM را محدود می کنند، می توانند به درمان بی خوابی کمک کرده و در عین حال سطح تاو و آمیلوئید را نیز کاهش دهند.
محققان تأکید می کنند که افرادی که نگران سلامت مغز خود هستند، باید توجه ویژه ای به بهداشت خواب داشته باشند.