محمدرضا عارف در عصر امروز، ۲۱ آبان ۱۴۰۳، در دومین نشست اضطراری سازمان همکاری اسلامی و اتحادیه عرب که به پیشنهاد ایران برای پایان جنگ و خونریزی در لبنان و فلسطین در ریاض برگزار گردید، از ابتکار عمل دولت عربستان سعودی، برای برگزاری این نشست حائز اهمیت در چنین برهه حساسی از تاریخ منطقه قدردانی نمود. او با یادآوری ارواح شهدای مقاومت، به محکوم کردن ظلم و تعدی پرداخته و بر حق تعیین سرنوشت ملت آسیب‌دیده فلسطین تأکید کرد و اظهار داشت: بی‌توجهی در برابر ظلم و تعدی و نابرابری، منجر به بی‌عملی و انفعال خواهد شد، در حالی که سهل‌انگاری که خود نوعی قصور اخلاقی است، به جسارت بیشتر جنایتکاران می‌انجامد. همگان دارای وظیفه و مسئولیت اخلاقی هستند که در قبال یکی از زشت‌ترین اقدامات باقی‌مانده از قرن اخیر، یعنی اشغالگری خونین سرزمین فلسطین و آوارگی و نسل‌کشی مستمر یک ملت، سکوت نکنند.
او جنایات مستمر در فلسطین اشغالی طی بیش از یک سال اخیر و در لبنان طی ماه گذشته را به عنوان یک فاجعه شرم‌آور توصیف کرد و افزود: این مصیبت نتیجه فقط قساوت و خودبرتربینی یک موجودیت اشغالگر آپارتاید نیست، بلکه ناشی از «احساس بی‌کیفری» جنایتکارانی است که خود را در هر وضعیتی به حمایت بی‌قید و شرط آمریکا و چند دولت غربی دیگر مستظهر می‌دانند.
وی همچنین ابراز کرد که بی‌میلی یا ناتوانی سازمان ملل و دیگر نهادهای به ظاهر حقوق بشر در اتخاذ تدابیری مؤثر برای متوقف کردن نسل‌کشی فلسطینیان، نشانه روشنی از «بی‌توجهی» جامعه بین‌المللی در مقابل قتل بیش از ۵۰ هزار انسان بی‌گناه و جنایات رژیم صهیونیستی در لبنان است که با همکاری سیاسی، مالی، اطلاعاتی و نظامی آمریکا تحقق یافته است و تصریح کرد: دولت آمریکا، حامی اصلی اقدامات رژیم صهیونیستی به شمار می‌رود و همه ملت‌ها منتظر وعده دولت جدید این کشور برای پایان فوری جنگ علیه مردم بی‌گناه غزه و لبنان هستند. تجربه تاریخی هشتاد ساله این رژیم جعلی نشان می‌دهد که طراحان و سرکردگان این موجودیت، تداوم خود را در ایجاد هرج و مرج، آشوب و جنگ در داخل سرزمین‌های اشغالی و در مناطق اطراف تعریف کرده‌اند.
معاون اول رئیس جمهوری اسلامی ایران، سهل‌انگاری در برابر اقدامات تروریستی رژیم اسرائیل را به منزله بی‌اعتبار کردن تمامی اصول و هنجارهای بین‌المللی زندگی مسالمت‌آمیز دانست و تاکید کرد: اقداماتی که با عبارات ظاهراً فریبنده‌ای همچون «قتل هدفمند» توصیف می‌شوند و در نتیجه آن نخبگان و رهبران فلسطینی و سایر کشورها، به تدریج یا به صورت دسته‌جمعی، مورد قتل واقع می‌شوند، جز قانون‌شکنی و تروریسم سازمان‌یافته نیست و این روند، دستگاه‌های امنیتی را به ابزار کشتار رهبران و اتباع کشورها تبدیل می‌کند.
وی، ساز و کارهای سازمان ملل و شورای امنیت را به دلیل حمایت کامل و بی‌قید و شرط آمریکا و چند دولت غربی از رژیم اشغالگر، ناتوان از پایان دادن به نسل‌کشی فلسطینیان و کشتار گسترده مردم لبنان دانست و خاطرنشان کرد: در چنین شرایطی، مسئولیت ما به عنوان رهبران کشورهای اسلامی و عربی به شدت افزایش می‌یابد. رژیم اشغالگر با وقاحت تمام، نه تنها تمام اصول و قواعد حقوق بین‌الملل را زیر پا می‌گذارد بلکه به اصول انسانی نیز بی‌احترامی می‌کند، منشور ملل متحد را در مجمع عمومی پاره می‌نماید، دبیرکل سازمان ملل متحد را به عنوان یک عنصر نامطلوب معرفی می‌کند و حقوق بین‌الملل را به تمسخر می‌گیرد.
وی با تأکید مجدد بر مسئولیت سنگین کشورهای اسلامی و عربی در این مقطع حساس، خواهان تصمیم‌گیری محکم و اقدام مشترک به منظور پایان دادن به جنایات رژیم اشغالگر شد و به توقف این جنایات، انجام تدابیر لازم برای جلوگیری از تکرار آن، و جبران خسارات وارده به مردم فلسطین و لبنان به عنوان سه هدف اساسی این اقدامات اشاره نمود. برقراری آتش‌بس فوری در غزه و لبنان، هماهنگی فوری در سطح بین‌المللی برای توزیع سریع و بدون محدودیت کمک‌های انسانی اضطراری به جمعیت آسیب‌دیده از تجاوزات رژیم صهیونیستی در فلسطین و لبنان، و برنامه‌ریزی برای بازسازی زیرساخت‌های ضروری و بهبود خدمات بهداشتی در غزه و لبنان، حداقل اقداماتی است که می‌بایست صورت گیرد.
عارف خواهان محکومیت جدی جنایات رژیم اشغالگر و حمایت مجدد از آرمان فلسطین گردید و ابراز امیدواری کرد که این نشست در راستای تقویت موضع مشترک در برابر تجاوزات رژیم با اتخاذ اقدامات مؤثر و هماهنگ صورت گیرد.
وی در انتها با بیان این نکته که «ما باید بر عهد خود با مردم فلسطین پایدار بمانیم»، طرح جمهوری اسلامی ایران را برگزاری یک همه‌پرسی میان تمامی فلسطینیان، شامل مسلمان، مسیحی و یهودی، بر مبنای اصل هر فلسطینی – یک رأی بیان کرد و افزود: به نظر می‌رسد که این تنها راهکار دموکراتیک برای حل دائمی موضوع فلسطین و بازگرداندن حق تعیین سرنوشت مردم فلسطین باشد. علاوه بر این، جمهوری اسلامی ایران، شکل‌گیری حسن هم‌جواری و دوری از تفرقه و بی‌اعتمادی میان کشورهای مسلمان را به عنوان یک استراتژی کلان برای مقابله با توطئه‌های بدخواهان علیه جوامع اسلامی می‌داند.