یک نسخه از روزنامه‌ای که ۱۱۲ سال پیش پس از غرق شدن کشتی تایتانیک در بریتانیا به چاپ رسیده بود، در کمد لباسی پیدا شده است.
این روزنامه که به نام «دیلی میرور» شناخته می‌شود، در تاریخ ۲۰ آوریل ۱۹۱۲ میلادی منتشر گردید. در صفحه اول این نشریه، عکسی از دو زن به چشم می‌خورد که در انتظار نصب فهرست بازماندگان بر روی دیواری در ساوتهمپتون انگلستان هستند.
نسخه‌ی یادشده در کمد لباس خانه‌ای واقع در شهر لیچفیلد انگلستان کشف شده است.
در روز ۱۴ آوریل ۱۹۱۲ میلادی، بیش از ۱۵۰۰ نفر به دلیل غرق شدن کشتی تایتانیک جان خود را از دست دادند. این کشتی بزرگ پس از برخورد به یک کوه یخ در اقیانوس اطلس غرق گشت.
کشف این روزنامه توسط خانه حراج «هانسونز» صورت گرفته و جارلز هانسون، مدیر این خانه حراج، آن را «قطعه‌ای باارزش از تاریخ اجتماعی» نامیده است.
او اظهار داشت: «ما داستان غرق شدن کشتی تایتانیک را در فیلم‌ها، برنامه‌های تلویزیونی و کتاب‌های متعدد شنیده‌ایم و از سرنوشت بسیاری از کسانی که جان خود را از دست داده‌اند آگاهیم… این کشف یادآور خانواده‌ها و دوستانی است که داغدار این حادثه‌اند، شامل مادران، پدران و همسران.»
در زیر تصویر زنانی که منتظر فهرست بازماندگان هستند، در این روزنامه نوشته شده: «تراژدی پی‌درپی برای ساوتهمپتون». همچنین اشاره شده که «اکثریت» خدمه این کشتی از ساکنان این شهر بودند.
در تحلیلی که درباره حادثه تایتانیک منتشر شده، به این نکته اشاره شده است: «فهرستی از نجات‌یافتگان در مقابل دفاتر “وایت استار” نمایش داده شد و مادران و همسرانی که امید کمی داشتند، به‌طور مداوم نام‌ها را می‌خواندند و متوجه می‌شدند که از آنچه به شدت می‌ترسیدند، حقیقتاً رخ داده است.»
این مقاله در ادامه می‌افزاید: «در این فاجعه دلخراش، مادران فرزندان خود را، زنان شوهران خود را و دختران جوان عزیزترین افراد زندگی‌شان را از دست دادند.»
این روزنامه که در حراجی که در روز سه‌شنبه (۲۰ اوت/۳۰ مرداد) برگزار شد و به قیمت ۳۴ پوند به فروش رسید، شامل دو صفحه دیگر به عکس‌های قربانیان نیز اختصاص دارد.
آقای هانسون بیان کرد که زنی که این نشریه در کمد او پیدا شد، نسخه‌هایی از روزنامه‌هایی را نگهداری می‌کرد که به گزارش‌های رویدادهای مهم می‌پرداختند، از جمله تاج‌گذاری جورج پنجم، پادشاه بریتانیا در سال ۱۹۱۱ میلادی.
او همچنین افزود که توجه عمومی معمولاً معطوف به قربانیان کشتی تایتانیک بوده و کمتر به خانواده‌های آنها پرداخته شده است.
او ادامه داد: «اما زمانی که چهره بازماندگان و نزدیکان قربانیان را مشاهده می‌کنید، این امر به شدت متاثرکننده است.»