چه آغوشی کوتاه و در عین حال یا یک آغوش عظیم و قدرت‌مند، تقریبا هیچ کس نمی‌تواند لذت و آرامش ناشی از در آغوش گرفتن افراد نزدیک و عزیز خود را رد کند.
به نقل از گاردین و گزارش فرارو، دانشمندان به این نتیجه رسیده‌اند که در آغوش گرفتن مزایا و فواید متعددی برای جسم و روان دارد. انسان‌ها تنها موجوداتی نیستند که این عمل را انجام می‌دهند؛ گونه‌هایی از میمون‌ها نیز این رفتار را با یکدیگر دارند. پروفسور رابین دانبار، روانشناس تکاملی از دانشگاه آکسفورد و نویسنده کتاب «مغز اجتماعی»، خاطرنشان می‌کند که لمس فیزیکی، روش رسمی و اصلی برقراری ارتباط اجتماعی میان فردی است.
دلیل علمی پشت فواید در آغوش گرفتن، تحریک یک سیستم عصبی پیچیده در سطح پوست است که به احساس آغوش و نوازش واکنش نشان می‌دهد و در نتیجه باعث آزادسازی هورمون اندورفین در مغز می‌شود، که احساس شادی و آرامش را به ارمغان می‌آورد. ترشح اندورفین نه تنها به شکل‌گیری و حفظ روابط نزدیک کمک می‌کند، بلکه تأثیرات مثبت آن به حوزه‌های دیگر سلامت و تندرستی نیز سرایت می‌کند.
اکثریت افراد به خوبی می‌دانند که در آغوش گرفتن حس مثبتی را ایجاد می‌کند، اما به ندرت به عواقب و فواید عمیق‌تر این حس پرداخته می‌شود. آغوش می‌تواند بر عملکرد سیستم ایمنی بدن اثر بگذارد. در تحقیقی، پژوهشگران دانشگاه کارنگی ملون در ایالات متحده به این نتیجه رسیدند که بین دفعات در آغوش کشیده شدن افراد و توانایی آن‌ها در مقابله با سرماخوردگی ارتباط وجود دارد.
افرادی که در چهارده روز پیش از مواجهه با ویروس سرماخوردگی عمومی در آغوش گرفته شده‌اند، در مقایسه با کسانی که در آغوش قرار نگرفته‌اند، کمتر در معرض ابتلا به بیماری قرار دارند و حتی در صورت ابتلا، علائم کمتری را تجربه می‌کنند.
تحقیق دیگری نشان داد که زنان وقتی همسران خود را قبل از مواجهه با چالش‌های استرس‌زا در آغوش می‌کشند، کاهش قابل توجهی در استرس بیولوژیکی تجربه می‌کنند. به طور کلی، در آغوش گرفتن عزیزان ابزاری بسیار مفید برای کنترل اضطراب و کاهش سطوح استرس به حساب می‌آید. هورمون‌های مؤثر در کاهش این اثرات می‌توانند ظرف چند دقیقه آزاد شوند، بنابراین گذراندن سه دقیقه در آغوش، برای دستیابی به این مزایا کافی است.
نکته جالب این است که انواع مختلفی از آغوش وجود دارد که هر کدام اثرات خاصی بر فرد امیکنند. روانشناسان به طور خاص به آغوش‌های سریع اشاره می‌کنند که برای کاهش تنش در شرایط مختلف بسیار کارا هستند. مدت زمان آغوش نیز اهمیت بسزایی دارد. در حالی که طول آغوش بسته به ترجیحات افراد متفاوت است، محققان دانشگاه بریستول تحقیقات مفصلی در زمینه طول آغوش و اثرات آن انجام داده‌اند. نتایج نشان می‌دهد که اگر مدت زمان آغوش گیری بسیار کوتاه باشد، ممکن است افراد نتوانند از مزایا و احساسات مثبت آن بهره‌مند شوند. از سوی دیگر، آغوش‌هایی با مدت زمان طولانی نیز می‌تواند حس نارضایتی ایجاد کند.
بر اساس یافته‌ها، محققان به مدت پنج تا ده ثانیه آغوش را توصیه می‌کنند. در مواقعی که احساس ناراحتی یا دریافت اخبار بدی دارید، در آغوش گرفتن می‌تواند حس آرامش و حمایت عاطفی را به ارمغان آورد. انواع مختلف آغوش که تأثیرات متفاوتی دارند، در شرایط استرس‌زا یا مواقع جشن و شادمانی نیز کاربرد دارد. افرادی که در حوزه‌های ورزشی یا سیاست فعال هستند، شیوه‌های متنوعی از آغوش دارند.
به عنوان مثال، تحقیق‌ها نشان می‌دهد که ورزشکارانی که یکدیگر را در آغوش می‌کشند، شانس موفقیت بیشتری در طول فصل خواهند داشت. ورزش به لحاظ عملکرد برای این افراد فراتر از یک شغل، نمادی از ارتباط اجتماعی با تیم به شمار می‌آید. از طرف دیگر، در آغوش گرفتن در محیط‌های حرفه‌ای می‌تواند احساس ناخوشایندی را ایجاد کند، بنابراین شگفت‌آور نیست که سیاستمداران در حین این عمل اغلب به نظر معذب می‌رسند.
اکنون می‌دانیم که در آغوش گرفتن یک فرد عزیز قبل از مواجهه با موقعیت‌های استرس‌زا می‌تواند به کاهش احساسات منفی کمک کند، اما اگر فردی برای در آغوش کشیدن در دسترس نباشد، چه باید کرد؟ خوشبختانه تحقیقات نشان می‌دهد که قرار دادن دست‌ها بر روی قلب یا شکم یا نوازش پوست بازوها، تأثیر مشابهی با آغوش داشتن خواهد داشت. وقتی که دانشمندان دانشگاه گوته در آلمان تأثیر این حرکات خودآرامبخش را با آغوش بررسی کردند، دریافتند که هر دو گروه در پاسخ به موقعیت‌های استرس‌زا مقدار کمتری از هورمون استرس کورتیزول تولید می‌کنند.