۲۰:۳۰ – ۱۳ آذر ۱۴۰۳
طبق گزارش وب‌سایت فیز، محققان دانشگاه کمبریج در بریتانیا به بررسی ترکیب شیمیایی سیاره زهره پرداخته و به این نتیجه رسیدند که شرایط کنونی داخلی این سیاره به اندازه‌ای خشک است که نشان می‌دهد هرگز آب کافی برای ایجاد اقیانوس‌ها در سطح آن وجود نداشته و به احتمال زیاد از ابتدا یک دنیای سوزان با آب‌وهوای نامساعد بوده است.
زهره و زمین از فاصله نسبت به یکدیگر مانند خواهر و برادر به نظر می‌رسند: ابعاد زهره تقریباً مشابه زمین است و این سیاره نیز مشابه زمین، سنگی محسوب می‌شود؛ اما وقتی نزدیک‌تر می‌شویم، زهره بیشتر حالتی شبیه یک همزاد شیطانی دارد: سطح آن تحت پوشش ابرهای ضخیم اسید سولفوریک قرار گرفته و دمای متوسط آن نزدیک به ۵۰۰ درجه سانتی‌گراد می‌باشد.
با وجود این وضعیت ناگوار، اخترشناسان از چندین دهه قبل مشغول بررسی این مسئله بوده‌اند که «آیا زهره زمانی دارای اقیانوس‌های مایع بوده که می‌توانسته منبع حیات باشد؟» یا «آیا هم‌اکنون نوعی مرموز از حیات هوایی در ابرهای متراکم آن وجود دارد؟».
اخترشناسان در جستجوی حیات در دیگر نقاط کهکشان، به ویژه کهکشان راه شیری، توجه خود را به سیاره‌هایی معطوف می‌کنند که در منطقه سکونت‌پذیر ستاره‌های میزبان خود قرار دارند؛ جایی که دما به حدی است که امکان وجود آب به‌صورت مایع بر روی سطح سیاره وجود دارد. زهره در زمینه موقعیت این منطقه سکونت‌پذیر در اطراف یک ستاره، موانع شدیدی ایجاد می‌کند.
این مطالعه evidences می‌کند که زمین یک استثنا محسوب می‌شود و علیرغم وجود بسیاری از سیاره‌های فراخورشیدی که شباهت به زهره دارند، اخترشناسان باید تنها به بررسی سیاره‌های فراخورشیدی بپردازند که بیشتر به زمین مشابهت دارند.
این پژوهش در نشریه نِیچِر اَسترونومی (Nature Astronomy) منتشر شده است.