به نقل از ایتنا و سایت اینترستینگ انجینیرینگ، این سلول مصنوعی که فقط از سه جزء تشکیل شده است – یک غشای چربی، یک آنزیم و یک منفذ غشایی – قادر است با بهره‌گیری از فرآیند شیمی‌گرایی (chemotaxis) در محیط اطراف خود به حرکت درآید.
پروفسور جوزپه باتاگلیا، که به‌عنوان پژوهشگر ارشد در این پروژه فعال است، می‌گوید: «ما توانستیم این نمایش زیستی را با استفاده از سه جزء اساسی بازسازی کنیم: یک پوشش چربی، یک آنزیم و یک منفذ. بدون نیاز به هیچ پیچیدگی اضافی.»
شایان توجه است که این سلول‌های مصنوعی که بر پایه لیپوزوم‌ها (حباب‌های چربی مشابه غشای سلول‌های واقعی) ساخته شده‌اند، در معرض گرادیان غلظت گلوکز یا اوره، با ایجاد جریان مایعات در سطح خود، به سمت نواحی با غلظت بیشتر حرکت می‌کنند.
منفذ غشایی در این ساختار نقش یک دروازه‌ای کنترل‌شده را ایفا می‌کند و عدم تقارن لازم برای حرکت را فراهم می‌آورد.
به‌منظور تأیید عملکرد این سیستم، پژوهشگران بیش از ۱۰,۰۰۰ وزیکول را در کانال‌های میکروسیال تحت شرایط گرادیان کنترل‌شده آزمایش کرده‌اند.
یافته‌ها نشان می‌دهد که وزیکول‌های مجهز به منفذ، شیمی‌گرایی قوی‌تری از خود بروز می‌دهند، در حالی که وزیکول‌های فاقد منفذ به‌گونه‌ای غیرفعال به سوی غلظت‌های پایین‌تر حرکت می‌کنند.
پروفسور باتاگلیا در تشریح اهمیت این تحقیق اظهار می‌دارد: «به هنگام بررسی حرکت یک وزیکول، در واقع به رازهای مراودات سلولی و انتقال مواد زیستی پی می‌برید. از طریق ساده‌سازی این فرایندها، ما به درک بهتری از اصول بنیادین حیات دست یافته‌ایم.»