گروهی از دانشمندان چینی موفق به ایجاد روشی به نام هیدروژندرمانی شدهاند که میتواند روند پیری را معکوس کند و تأثیر هیدروژن در مبارزه با پیری سلولی را مورد تأکید قرار میدهد.
بر اساس گزارش آیای، این پژوهشگران چینی در یک دستاورد علمی برجسته، رویکردی درمانی بر پایه هیدروژن را عرضه کردهاند. آنها از ایمپلنتهای نانوتکنولوژی برای انتقال هیدروژن بهرهبرداری کردهاند که میتواند در حل مشکلات مرتبط با پیری و بیماریهایی چون آلزایمر مؤثر باشد.
این تحقیق که توسط محققان دانشگاه شانگهای جیائو تونگ انجام شده، بر قابلیت هیدروژن در متوقف کردن ساعت زیستی سلولها متمرکز شده است.
افزایش سن و بعضی بیماریها معمولاً به پدیدهای تحت عنوان «پیری سلولی» نسبت داده میشوند، بهطوریکه در این شرایط، سلولها دیگر قادر به تقسیم نخواهند بود و به آزادسازی مواد التهابی میپردازند.
پژوهشگران خاطرنشان میکنند که ریزمحیط پیری، که منجر به التهاب پیوسته و کاهش قابلیتهای ترمیمی طبیعی میشود، یکی از موانع اصلی برای بازسازی مؤثر بافت در سالمندان است.
این وضعیت، فضایی را به وجود میآورد که ترمیم بافتها را دشوار میکند و روند پیری را تسریع بخشیده و میتواند به مشکلات استخوانی در افراد مسن منجر شود و روند بهبود شکستگیها را با عوارض مواجه کند.
با این حال، داروهای فعلی که بهمنظور پیشگیری از پیری سلولی طراحی شدهاند، با محدودیتها و عوارض جانبی ضروری دست و پنجه نرم میکنند و توانایی آنها در دستیابی به اثربخشی مطلوب کم است.
بهطور جالب توجهی، مولکولهای هیدروژن به خاطر قابلیتهای خود در خنثی کردن رادیکالهای آزاد مضر، بهعنوان یک عامل ضد التهاب ایمن و دارای پتانسیل بالا شناخته میشوند.
تلاقی نانوفناوری و هیدروژندرمانی
ایمپلنت کوچک و قدرتمند این دانشمندان چینی، توانایی انتقال هیدروژن را به طرز قابل توجهی بهبود میبخشد و میتواند این ماده را بهتر از روشهای رایج مانند نوشیدن آب غنی از هیدروژن یا استنشاق گاز هیدروژن به بدن ارائه کند. این تکنیک، انتقال هیدروژن را ۴۰ هزار برابر مؤثرتر نسبت به شیوههای معمولی میسازد.
این ایمپلنت به گونهای طراحی شده است که بهطور مداوم در طول یک هفته، هیدروژن را در بدن آزاد میکند.
این گروه تحقیقاتی آزمایشهای بالینی را بر روی موشهای مسن انجام دادهاند. این ایمپلنت که بهعنوان یک کاتالیزور عمل میکند، اثربخشی در ترمیم استخوان و نتایجی قابل توجه در جوانسازی سلولی را نشان داده است.
این رویکرد نوین، زیرساختهای سلولی را دستخوش تغییر کرده، التهاب را کاهش میدهد و به بهبود عملکرد سلولها کمک میکند.
این یافتهها، نویدبخش یک راهکار برای مقابله با چالشهای ناشی از افزایش سن هستند و گامی جدید در جهت کشف درمانهای نوین به شمار میآید.
این مطالعه افقهای جدیدی را بهسوی درمانهای نوآورانه میگشاید که میتواند تأثیر شگرفی در حل مسائل مرتبط با پیری داشته باشد.
این تحقیق در مجله Nature Communications منتشر شده است.