شناسایی سویه‌ی شدید کلاد ۱ آبله میمونی در فاضلاب ایالات متحده، زنگ خطری جدی برای سلامت عمومی به شمار می‌آید؛ زیرا این امر به وجود موارد ناشناخته یا گزارش‌نشده‌ای از این بیماری در جامعه اشاره دارد که ممکن است در حال گسترش باشند.
به نقل از انتخاب و طبق گزارش انلی مای هلث؛ این کشف در تاریخ ۲۴ سپتامبر، در شهرستان پیرس ایالت واشینگتن صورت گرفت و بلافاصله باعث افزایش نگرانی‌های مقامات بهداشتی گردید.
تعریف آبله میمونی
آبله میمونی که پیشتر با نام «monkeypox» شناخته می‌شد، ناشی از ویروسی از خانواده‌ی آبله است. این بیماری شامل دو گروه اصلی ژنتیکی به نام‌های کلاد I و کلاد II می‌باشد. اهمیت کشف اخیر به این واقعیت برمی‌گردد که کلاد I (ویژه زیرسویه‌ی 1B) به طور کلی شدت بیمارستانی بالاتری، سرعت انتقال بیشتر و نرخ مرگ‌ومیری بیشتری نسبت به کلاد II دارد؛ همان کلادی که منجر به همه‌گیری سال ۲۰۲۲ گردید. به‌طور تاریخی، کلاد I بیشتر در مناطق مرکزی آفریقا شایع شده است.
افزایش پایش و نگرانی‌های بهداشتی
پس از شناسایی این ویروس در فاضلاب، نهادهای بهداشتی محلی و مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها (CDC) برنامه‌ای برای نظارت و پایش گسترده‌تر در سرتاسر ایالات متحده آغاز کرده‌اند. هرچند که تا به امروز هیچ مورد بالینی از کلاد ۱ در آن ناحیه گزارش نشده، اما داده‌های فاضلاب به منزله یک هشدار اولیه‌ی قابل توجه به شمار می‌روند.
روش‌های انتقال کلاد ۱ آبله میمونی
این ویروس عمدتاً از طریق تماس نزدیک و مداوم با مایعات بدن، زخم‌ها یا دانه‌های پوستی فردی که آلوده است، منتقل می‌شود. این انتقال می‌تواند از طریق تماس جنسی، مواجهه چهره‌به‌چهره یا لمس اشیای آلوده به مانند رختخواب و لباس بیفتد. همچنین احتمال انتقال از مادر باردار به جنین نیز وجود دارد. کارشناسان بهداشت هشدار داده‌اند که حیوانات خانگی مانند سگ‌ها و گربه‌ها نیز می‌توانند در صورت تماس با افراد مبتلا، در معرض خطر قرار گیرند.
علائم و عوارض ممکن کلاد ۱
علائم معمولاً ظرف ۲۱ روز پس از ابتلا بروز می‌کنند و عموماً با نشانه‌هایی مشابه آنفلوآنزا آغاز می‌شوند که شامل:
• تب و لرز
• تورم غدد لنفاوی
• سردرد
• خستگی و دردهای عضلانی
ویژگی بارز این بیماری، ظهور راش پوستی است که ابتدا به شکل تاول دیده می‌شود و در نهایت خشک شده و دلمه می‌بندد.
عوارض احتمالی کلاد ۱ عبارتند از:
• در موارد شدید، ممکن است منجر به بیماری‌های سیستمیک، نابینایی یا حتی مرگ گردد.
• ضایعات تناسلی ممکن است احساس درد زیادی ایجاد کنند.
• زخم‌های موجود در گلو می‌توانند خوردن و آشامیدن را دشوار کنند.
• در موارد نادر، التهاب مغز (انسفالیت) یا تغییرات خلقی ممکن است به وقوع بپیوندد.
تشخیص و درمان
تشخیص این بیماری از طریق آزمایش‌های تخصصی DNA ویروس انجام می‌گیرد. درمان قطعی برای آبله میمونی وجود ندارد، اما روش‌های درمانی حمایتی به منظور کاهش علائم به کار می‌روند. در برخی از موارد، داروی ضدویروسی تکوویری‌مات (Tecovirimat) می‌تواند تجویز گردد.
جمع‌بندی
کارشناسان بهداشت عمومی تأکید می کنند که در حال حاضر خطر برای اکثریت جمعیت پایین است، اما شناسایی این ویروس در فاضلاب اهمیت بالای هوشیاری و آگاهی عمومی را دوچندان می‌سازد. رصد علائم و پیگیری منابع معتبر گزارش‌های بهداشتی، کلیدی برای جلوگیری از گسترش احتمالی این بیماری است.