بعد از حکمی که قوه قضائیه برای حمید رسایی صادر کرد، یک فعال سیاسی، عدلیه را به بیعدالتی، غرضورزی سیاسی و عقدهگشایی متهم کرده است یا در مطلبی دیگر برای نقد به حکم صادرشده دستگاه قضا متهم میشود به همکاری و همدستی با کودتاچیان دیماه.
۱. پس از صدور حکم رسایی برخی سیاسیون و فعالان نزدیک به او در توییتر و ایتا اقدام به اعتراض کردند، محتوای این اعتراضات عموماً نه ناظر به متن حکم و اثبات بیگناهی آقای رسایی؛ بلکه معطوف به نقد سیاسی شاکی و البته نقد همزمان قوه قضائیه بود.
۲. آیا اعتراض داشتن به احکام صادره فینفسه اشکال دارد؟ نه لزوماً. هر کنشگری میتواند با استدلال و منطق و البته با دانش نسبت به محتوای یک پرونده سیاسی معترض باشد و آن را هم ابراز کند؛ اما تبدیل اعتراض به یک کمپین اعتبارزدایی از قوه قضائیه که روزهای حساس و مهمی را پشت سر میگذارد و همزمان درگیر رسیدگی به جرایم متهمان امنیتی دیماه و برخی تراستیهایی است که پول مردم را بازنگرداندهاند، جای تأمل دارد.
۳. قوه قضائیه همزمان با صدور حکم برای حمید رسایی دو حکم دیگر صادر کرد؛ یکی برای عباس عبدی و دیگری برای صادق زیباکلام که هر دو از فعالان سیاسی اصلاحطلب هستند، احتمالاً هر دوی آنها نسبت به حکم صادرشده علیهشان اعتراض دارند، به قدر کافی هم رسانه و هم توان کمپینسازی بالایی دارند؛ اما تاکنون نه قوه قضائیه را متهم به کودتا کردهاند نه به آن غرضورز و عقدهگشا گفتهاند.
۴. رهبر انقلاب در پیام مهمی که در تاریخ بیستوپنجم تیرماه نوشتند، تأکید کردند: «ملّت عزیز، با تداوم بر اعتماد به مسئولان دلسوز در هر سه قوّه که تلاش ایشان برای رفاه و سعادت ملّت، مشهود میباشد، همچنان برای تضمین صیانت از منافع ایران اسلامی، هوشیار و فعّال در میدان خواهد بود.» فعالان سیاسی که کمپین اعتبارزدایی از قوه قضائیه را راهبری میکنند و همزمان خود را ولایتیترین جریان کشور میدانند لطفاً توضیح دهند همدست خواندن عدلیه با کودتاچیان چه نسبتی با اعتماد به مسئولان دارد که موردتأکید رهبر انقلاب است؟
۵. جریان اعتبارزدایی از دستگاه قضا پا را از کمپینهای توییتری و ایتایی هم فراتر گذاشته و رسماً فراخوان میتینگ سیاسی برای این ماجرا داده، تلاقی این اقدام با دغدغه دلسوزان و بزرگان نظام برای تنوع بخشی به حضور میدانی مردم مبعوث شده قابلتأمل است. این جریان خوب است یک بار از خود سؤال کند اگر جمعیت میادین در برخی ایام سال ریزشهایی داشته آنها با جناحی و قبیلهای کردن برخی تجمعات چقدر در وقوع چنین خسارتی مقصر بودهاند؟ چرا اصرار دارند میادینی را که باید دشمنشکن و ملی باشد به جایگاهی برای اعتبارزدایی از دستگاه قضا، سایر قوا و مسئولان تبدیل کنند؟
۶. اما مهمترین نکته ماجرا چیز دیگری است؛ ایران نزدیک به دو سال است که مستقیم یا غیرمستقیم درگیر نبردی تمامعیار با دو نیروی اهریمنی است. به گواه دوست و دشمن آنچه در این جنگ کشور را صیانت کرده نیروی درونزایی است که به اعتبار مردم پدید آمده و برای ایران اسلامی تولید قدرت کرده است. دشمن شکستخورده از ملت ایران برای تثبیت نشدن پیروزی مردم و فرار باند اپستین از بنبستی که در آن گیر افتاده طرحی نو در انداخته است، عملیات ترکیب عملیات نظامی، محاصره نظامی و نبرد شناختی. در این میان سومی از حیث برهم زدن اتحاد ملی پدید آمده از جنگ، مهمترین اقدام دشمن است. دشمن به خوبی میداند مایی که ایرانیان در بحرانها میسازند و یکی میشوند، سبب میشود نیروی مقاومتیشان در برابر دشمن چند برابر شود. شاید اگر آمریکا برای آغاز عملیات جدید علیه ایران منتظر یک لحظه مهم باشد، آن لحظه زمانی است که تار و پود انسجام ملی از هم گسیخته شده است. ایرانیان در این دو سال با همه اختلافسلیقهها توانستهاند یک هسته سخت بزرگ ۹۰ میلیونی به وسعت کل ایران علیه جریان مستکبر اپستینی و مرتجع پهلویست بسازند؛ هستهای که تحت هر شرایطی پروژه اصلی ترامپ – نتانیاهو، یعنی براندازی را به شکست میکشاند.
حال ببینید کمپین اعتبارزدایی از دستگاه قضا و سایر مسئولان با این هسته سخت ۹۰ میلیونی چه میکند؟ آن جوانمردی که پای لانچر است. آن دلیرمردی که در گرمای ۵۰ درجه از هرمز صیانت میکند. آن نانوایی که در جنگ یک روز کار را تعطیل نکرد. آن کارگر راهداری که چند روزه پلهای آسیبدیده را درست کرد. آن معلمی که چراغ آموزش را روشن نگه داشت. آن استادی که یک روز دانشگاه را ترک نکرد. آن بانویی که دویست و چند شب است در میدان است. آن بسیجی که در سختترین شرایط امنیتی، ایستهای بازرسی را رها نکرد و دهها و صدها تیپ جانفدای دیگر، اگر برایشان به دروغ تصویرسازی شود که مسئولان عقدهگشا، غرضورز، خائن، کودتاچی و… هستند با چه انگیزهای باید پای کار بمانند؟ چرا یک هسته تلخ چند نفره به خود اجازه میدهد اینطور تیشه به ریشه اعتماد حلقه سخت ۹۰ میلیونی و ملت مبعوثشده ایران بزند؟