کوسه ابریشمی‌ای به نام «جینی» (Genie) موفق شد رکورد جدیدی را برای طولانی‌ترین سفر مهاجرتی بشکند. این کوسه در طی ۲۷٬۰۰۰ کیلومتر شنا در اقیانوس آرام، مسیر خود را به سکونت‌گاه تازه‌اش طی کرد که تقریباً شش برابر رکورد پیشین است. این سفر طولانی به وضوح نشان‌دهنده ضرورت اجرای اقداماتی جهانی برای حفاظت از گونه‌های در معرض خطر کوسه محسوب می‌شود.
براساس گزارش دیجیاتو، جینی برای نخستین بار در جولای ۲۰۲۱ در نزدیکی جزیره وُلف که در شمال منطقه حفاظت‌شده دریایی گالاپاگوس قرار دارد، مشاهده شد. این منطقه تقریباً در فاصله هزار کیلومتری از ساحل اکوادور واقع شده است. محققان مؤسسه چارلز داروین سفر شگفت‌انگیز جینی را، که به مدت ۵۴۶ روز به طول انجامید، نظارت کرده و به‌روزرسانی‌هایی را در این خصوص ارائه کردند.
قبل از آغاز سفر جینی، دانشمندان یک ردیاب به او متصل کرده بودند. این کوسه ابریشمی در طول سفر دریایی فوق‌العاده‌اش، به تعداد قابل‌توجهی یعنی بیش از ۲۷٬۶۰۰ کیلومتر شنا کرد.
این دوری مسافت تقریباً شش برابر بیشتر از طولانی‌ترین مهاجرت قبلاً ثبت‌شده برای یک کوسه ابریشمی بوده و نشان می‌دهد که چگونه این جانوران از وسعت اقیانوس‌های کره زمین به‌خوبی بهره می‌برند.
مسیر مهاجرت جینی در اقیانوس آرام. خطوط سفید نشان‌دهنده مسیر مهاجرت او و خطوط آبی نمایانگر نواحی دریایی حفاظت‌شده‌اند.
مهاجرت‌های طولانی کوسه‌ها
کوسه‌ها میلیون‌ها سال به گشت‌زنی در آب‌های اقیانوس‌ها ادامه داده‌اند و به‌نظر می‌رسد مناطق تعیین‌شده بر روی نقشه‌ها از سوی بشر، برای این موجودات اهمیت چندانی ندارد.
مهاجرت‌های طولانی کوسه‌ها از مناطقی در آب‌های بین‌المللی می‌گذرد که مملو از ماهی‌های فراوان بوده و عرصه‌ای پربازده برای ماهی‌گیری به حساب می‌آید. این امر موجب می‌شود که زندگی کوسه‌های مهاجر در معرض خطرات جدی قرار گیرد.
در واقع، بقای گونه‌های مختلف کوسه به‌طرز نگران‌کننده‌ای تحت تأثیر فعالیت‌های انسانی قرار دارد. محققان تأکید می‌کنند که الگوهای مهاجرت کوسه‌ها نشان‌دهنده ضرورت ایجاد یک هماهنگی بین‌المللی برای حفاظت از این آبزیان ارزشمند است.
درک الگوها و مسیرهای مهاجرتی کوسه‌های ابریشمی و دیگر گونه‌های در معرض تهدید، برای توسعه استراتژی‌های مدیریتی به منظور احیای جمعیت این جانوران، امری حیاتی و کلیدی است.
بیش از ۹۹ درصد مسیر هجرت جینی در آب‌های بین‌المللی واقع شده بود؛ فاصله‌ای بسیار دورتر از ناحیه حفاظت‌شده اطراف جزایر گالاپاگوس. یکی دیگر از نکات جالب در این مهاجرت، مسیرهای تکراری و بسیار طولانی در جهت‌های غربی و جنوبی بود. این داده‌ها بیانگر این واقعیت‌اند که اقدامات یک کشور در مرزهای آبی خود به تنهایی نمی‌تواند برای نجات و حفاظت از این کوسه‌ها کافی باشد.