از دیرباز پژوهشگران متوجه پیوندی میان ژن پروتئین پروتو-آنکوژن و سرطان، همچنین ارتباط آن با فعالیت‌های ورزشی بوده‌اند. در زمانی که عضلات بدن افراد تحت تمرین قرار می‌گیرند، این ژن به مدت ۲۴ ساعت به‌طور موقتی فعالیتش افزایش می‌یابد.
به نقل از ایرنا، با افزایش سن، واکنش این ژن به تمرین ورزشی به مرور کندتر می‌شود که این امر ممکن است به تبیین کاهش قابلیت‌های جسمی در سنین بالاتر برای بازگشت به حالت اولیه پس از ورزش و همچنین حفظ یا توسعه توده عضلانی کمک کند.
درک دقیق سازوکارهایی که ژن پروتو-آنکوژن از طریق آنها باعث رشد عضلانی می‌شود، می‌تواند به‌طور بالقوه منشأی خوبی برای توسعه درمان‌هایی باشد که به کاهش ضعف عضلانی در افراد سالخورده کمک کرده و به تبع آن بهبود کیفیت حرکتی و سلامت این گروه سنی را نوید دهد.
به تازگی تحقیقی در نشریه EMBO Reports منتشر شده که ابعاد جدیدی از درک دانشمندان از نقش این ژن در عضلات اسکلتی را روشن کرده است. این پژوهش نتیجه همکاری ۲۰ محقق از مؤسسات مختلف در سوئد و آمریکا می‌باشد.
این تحقیق دو بخش مجزا دارد: قسمت نخست شامل تجزیه و تحلیل وضعیت مولکولی عضلات انسان در یک دوره ۲۴ ساعته پس از انجام تمرین مقاومتی (وزنه‌ای) است و قسمت دوم به بررسی این موضوع می‌پردازد که آیا دوزهای کنترل‌شده یا تحریکات ژنی در عضلات اسکلتی می‌توانند به‌تنهایی و بدون نیاز به ورزش واقعی برای تحریک رشد عضلانی مؤثر باشند یا خیر؟ پاسخ کوتاه به این سوال این است که «بله» این امکان وجود دارد.
محققان با استفاده از نمونه‌برداری‌های مکرر در طی ۲۴ ساعت، موفق به شناسایی پروفایل جامع‌تری از چگونگی سازگاری بدن با تمرینات قدرتی و نقش ایفا شده توسط ژن‌ها در این فرآیند شدند. آنها همچنین با کنترل سطح ژنتیکی این ژن در عضلات اسکلتی با بهره‌گیری از یک مدل موشی خاص، بررسی کردند که آیا این ژن به تنهایی برای تحریک رشد عضلانی کفایت می‌کند. نتایج به‌دست‌آمده نشان‌دهنده آن بود که این ژن به‌تنهایی موجب افزایش توده عضلانی و اندازه الیاف در ماهیچه نعلی (soleus) شده است.
بیان ژن فرآیندی است که در آن اطلاعات موجود در این ژن برای تولید یک محصول مفید به کار می‌رود. محصولات ژن‌ها عمدتاً شامل آمینو اسیدها هستند، و از محصولات غیر آمینو اسیدی می‌توان به آر. ان. ای (RNA) اشاره کرد. مراحل متعددی می‌تواند برای فرآیند بیان ژن در نظر گرفته شود که عموماً شامل رونویسی، ترجمه و تغییرات پس از ترجمه یک پروتئین است.