فرهاد آییش که شب گذشته ۲۲ بهمن در مراسم اختتامیه چهل و سومین جشنواره فیلم فجر به خاطر ایفا کردن دو نقش در فیلم «موسی کلیم الله» موفق به کسب جایزه بهترین نقش مکمل مرد شد، در مورد این نقش ها توضیحاتی ارائه داد و اذعان کرد: “با شخصیت «آنوبیس» برای نخستین بار در سینما از خودم رضایت داشتم.”
او در خصوص دو شخصیتش گفت: پیش از همکاری با حاتمی کیا در این پروژه، تنها «آژانس شیشه ای» و «از کرخه تا راین» را از آثارش به یاد داشتم. به واقع با کارنامه او آشنایی چندانی نداشتم و هرگز او را ملاقات نکرده بودم، اما با پیشنهاد این دو نقش، تصمیم به پذیرش گرفتم.
حاتمی کیا را کارگردانی بااستعداد توصیف کرده و افزود: “آقای حاتمی کیا فردی بسیار توانمند است. باید یادآور شوم که در گذشته که تدریس بازیگری و کارگردانی را بر عهده داشتم، به هنرجویان می گفتم که خطرناک ترین فرد برای بازیگران خود کارگردانان هستند. بسیاری از کارگردانان می توانند بازیگران را به سمت هایی ببرند که در آن احساس راحتی نکنند و از فرصت رشد دور بمانند. اما به تعداد انگشتان یکی از دست، کارگردانانی را می شناسم که در یک رابطه دوطرفه و صحیح، همواره امکان خلاقیت را برای من فراهم کرده اند. برخی کارگردانان به آرامی با شما برخورد می کنند و باعث می شوند خلاقیت شما آسیب نبیند؛ حاتمی کیا اینگونه بود.”
این بازیگر در ادامه گفتگو در برنامه «کافه آپارات» ابراز داشت: “البته متن خوبی نیز در دست داشتیم. من به طور معمول از متن های تاریخی وحشت دارم چرا که جملات ادبی در گویش اندکی دشوار است و این وضعیت می تواند حس طبیعی بودن را در شما کاهش دهد و به طور طبیعی به شخصیت نزدیک نشوید. به همین خاطر همیشه دچار ترس می شدم، ولی این متن خاص به راحتی قابل اجرا بود و احساس نمی کردم که در حال تقلید هستم. واقعاً دیالوگ های فیلم به سادگی با من سازگار بود، اما باید تاکید کنم که بازی همه بازیگران در این پروژه عالی بود.”
او در مورد نحوه همکاری با این کارگردان به فریدون جیرانی گفت: “حاتمی کیا در طول کار تنها درباره اجراها توضیح می داد و به هیچ عنوان سعی نمی کرد خود را به عنوان الگو به ما معرفی کند. او ارتباطی ظریف با بازیگران برقرار می کرد.”
آییش در ادامه به دو نقش خود در این اثر اشاره کرد و گفت: “این نقش برای من بسیار محبوب بود. وقتی شخصیت «آنوبیس» را مطالعه کردم، مدام در دل دعا می کردم که این نقش به من سپرده شود و نگران نبودم که ممکن است چند روز بعد اعلام کنند که این نقش به فرد دیگری واگذار شده است. واقعاً نذر کرده بودم که این شخصیت به من تعلق گیرد. در توضیحات فیلمنامه و نظر کارگردان بیان شده بود که این کاراکتر با اجنه گفتگو می کند. من به عنوان بازیگر این مورد را آنالیز کردم اما قرار نبود که بر سر آن قضاوت کنم، بلکه باید به هویت واقعی آن نزدیک می شدم و به صورت صادقانه و بدون مبالغه آن را به تصویر می کشیدم. حاتمی کیا نیز به من گفت که تمایلی به این ندارد که «آنوبیس» به صورت اغراق آمیز به نمایش درآید، اما من به او گفتم که طبیعت این نقش به خودی خود مستلزم اغراق است. به همین دلیل خط باریکی در این زمینه وجود داشت که باید به آن توجه می کردم.”
این بازیگر همچنین توضیح داد: “متن به وضوح اشاره کرده بود که «آنوبیس» نابینا است و همچنین جنسیت مشخصی ندارد، یعنی تابوی جنسیت در آن وجود ندارد. زمانی که این نقش را در خانه تمرین می کردم، صداهایی زنانه تولید می کردم و گاهی نیز آن را با صدای مردانه تمرین می نمودم، چون می خواستم به متن پایبند بمانم و این صدا به این شیوه شکل گرفت.”
او درباره نقش دومش در فیلم «موسی کلیم الله» نیز گفت: “نقش دوم من «اورِئیل» نام داشت. چون این نقش شامل دعای ویژه، پیشگویی و لحظاتی احساسی بود، سعی داشتیم آن را شعاری نکنیم و هدف من این بود که در این نقش با تماشاگر به صداقت رفتار کنم.
آییش همچنین در مورد تجهیزات این فیلم افزود: “از کیفیت تجهیزات فیلم کاملاً شگفت زده شدم. در روز نخست که به استودیو رفتم با یک استودیوی ۲۰۰ متری و دکوری بسیار حرفه ای مواجه شدم. باوجود اینکه با داستان آشنا بودم، وقتی فیلم را مشاهده می کردم، احساس هیجان می کردم. با نقش «آنوبیس» برای اولین بار در سینما از خودم رضایت داشتم.”