عدم وجود این ژن منجر به افزایش وزن می‌شود

بر اساس گزارشی از ارث، تحقیقاتی که در دانشگاه اکستر انگلستان انجام شده است، نشان می‌دهد افرادی که نوع ژنتیکی آنها موجب غیرفعال شدن ژن SMIM۱ می‌شود، دارای وزن بالاتری هستند و انرژی کمتری را در حالت استراحت مصرف می‌کنند. این کشف می‌تواند به توسعه شیوه‌های نوین درمان چاقی کمک کند.

گروه تحقیقاتی اکنون مایل به بررسی این موضوع است که آیا داروی تیروئیدی فعلی و کم‌هزینه می‌تواند به‌طور مؤثر چاقی را در افرادی که هر دو نسخه از ژن SMIM۱ را ندارند، درمان کند.

ژن SMIM۱ تنها یک دهه پیش در راستای جستجوی ژنی که گروه خونی خاصی به نام Vel را رمزنگاری می‌کند، شناسایی شد. این پیشرفت حاصل از تلاش‌های شدید برای درک ریشه‌های ژنتیکی گروه‌های خونی مختلف، موجب شناسایی SMIM۱ به‌عنوان ژن مرتبط با گروه خونی Vel گردید.

تقریباً از هر ۵۰۰۰ نفر، یک نفر فاقد هر دو نسخه از ژن SMIM۱ است. این نادر بودن ژنتیکی به‌طور همزمان با تمایل به وزن بالاتر در ارتباط است.

یافته‌های این تحقیق نشان می‌دهد افرادی که هر دو نسخه از ژن SMIM۱ را ندارند، نسبت به افرادی که حداقل یک نسخه کارآمد از این ژن را دارند، بیشتر در معرض اضافه وزن قرار دارند.

علاوه بر این، افراد بدون هر دو نسخه این ژن، علائمی مرتبط با چاقی نظیر افزایش چربی خون، نشانه‌هایی از اختلال در عملکرد بافت چربی، بالا بودن آنزیم‌های کبدی و کاهش سطح هورمون‌های تیروئید را نشان می‌دهند.

نرخ چاقی در ۵۰ سال اخیر تقریباً سه برابر شده است و پیش‌بینی می‌شود تا سال ۲۰۳۰، بیش از یک میلیارد نفر در سطح جهانی چاق باشند.

چاقی به‌دلیل عدم تعادل میان انرژی دریافتی و مصرفی ایجاد می‌شود که معمولاً ترکیبی پیچیده از عوامل سبک زندگی، محیطی و ژنتیکی است. در یک اقلیت کوچک، چاقی ناشی از عوامل ژنتیکی است.

تحقیقات بیشتر نشان می‌دهد که نوع SMIM۱ می‌تواند بر چاقی حدود ۳۰۰ هزار نفر در جهان تأثیر بگذارد. این نتیجه پس از بررسی اثرات در چهار گروه دیگر از افراد دارای نوع ژن SMIM۱ حاصل شده است.

متخصصان تأکید کرده‌اند که وجود این نوع ژن تأثیر قابل‌توجهی در وزن دارد و به‌طور متوسط باعث افزایش وزن ۴.۶ کیلوگرم در زنان و ۲.۴ کیلوگرم در مردان می‌گردد.

محققان در حال حاضر در حال بررسی این نکته هستند که آیا اصلاح یا تغییر بیان ژن SMIM۱ می‌تواند شیوه‌های جدیدی برای درمان چاقی ارائه دهد یا خیر.

نتایج این تحقیق در مجله Cell Press انتشار یافته است.