مقاله ای با عنوان «بررسی تأثیر ورزش بر کاهش دردهای مزمن لگنی در زنان مبتلا به اندومتریوز» که در سومین کنفرانس بین المللی پرستاری، مامایی و مراقبت ارائه شده، بیان می کند که شایع ترین عامل برای دردهای مزمن لگنی، اندومتریوز است. این بیماری، که به دلیل وجود بافت اندومتر در خارج از حفره رحم ایجاد می شود، عارضه ای التهابی مزمن وابسته به استروژن است و به طور تقریبی ۱۰ تا ۱۵ درصد از زنان در سنین باروری را درگیر می کند. تحقیقات در زمینه اندومتریوز به سمت توسعه درمان های غیر دارویی هدایت شده و زمینه ساز بهبود در شیوه های مدیریتی این بیماری شده است.
بررسی های انجام شده نشان می دهد که ورزش منظم می تواند تأثیرات مثبت چشمگیری در برابر بیماری های با منشأ التهابی داشته باشد و قابلیت خودمدیریتی درد را افزایش دهد که به نوبه خود نتیجه اش بهبود در درد و کیفیت زندگی افرادی است که از درد مزمن رنج می برند. در هشت مطالعه بررسی شده در این مقاله، مشخص شد که ورزش توانسته علائم ناشی از اندومتریوز، از جمله دردهای مزمن لگنی را کاهش دهد. به طور خاص، به نظر می رسد انجام ورزش منظم به مدت حداقل دو تا سه بار در هفته اثرات مثبتی در کاهش دردهای مزمن لگنی در زنان مبتلا به اندومتریوز داشته باشد، اما برای اینکه تأثیر قطعی ورزش بر این دردها مشخص شود، نیاز به مطالعات بیشتر است.
پژوهشگران مقاله منتشر شده در سایت مدیکال اشاره کرده اند که فعالیت هایی مانند پیاده روی سریع و ورزش های هوازی می توانند بهبود قابل توجهی در سلامت روان ایجاد کنند، صرف نظر از شدت درد یا تاریخچه اختلالات اضطرابی و افسردگی. نتایج این تحقیق در مقاله ای با عنوان «مسیر سلامت روانی و پیش بینی کننده های آن در اختلالات درد مزمن لگن زنان» منتشر شده است.
اختلالات درد مزمن لگن، میلیون ها زن را در سرتاسر جهان تحت تأثیر قرار می دهد و منجر به افزایش هزینه های درمانی، کاهش کیفیت زندگی و خطر بیشتر اضطراب و افسردگی می شود. با این حال، گزینه های مؤثر برای مدیریت این وضعیت همچنان محدود است. محققان تأکید می کنند که این تحقیق می تواند توان بالقوه ورزش را به عنوان یک راه حل ساده و در دسترس برای بهبود سلامت روانی نشان دهد.
یک محقق در این مورد اظهار داشته که مشکلات ناشی از درد مزمن لگن برای بیماران دارای پیچیدگی و بار زیادی است، و با این حال، گزینه های درمانی مؤثر بسیار کمی در دسترس داریم. نتایج تحقیقات ما نشان می دهد که ورزش می تواند ابزاری مهم برای ارتقاء سلامت روانی در این بیماران باشد و راه هایی پیشگیرانه برای بهبود وضعیتشان فراهم کند.
این تحقیق شامل ۷۶ زن مبتلا به درد مزمن لگن بود که طی ۱۴ هفته با استفاده از فناوری سلامت تلفن همراه تحت پیگیری قرار گرفتند و اطلاعات مربوط به بیش از ۴۲۰۰ روز ثبت شد. شرکت کنندگان در این تحقیق به صورت هفتگی وضعیت سلامت روان، عملکرد فیزیکی و سطح درد خود را از طریق یک نرم افزار گزارش کرده و فعالیت های روزانه خود را توسط دستگاه های فیت بیت ثبت کرده اند.
محققان برای تحلیل اینکه چگونه الگوهای حرکتی بر نتایج سلامت روان در طول زمان تأثیر می گذارد، از مدل سازی آماری پیشرفته استفاده کردند. یکی از کلیدی ترین یافته ها این بود که به نظر می رسد مزایای ناشی از فعالیت بدنی به صورت تدریجی و نه فوری، ذخیره می شوند.
محققان ابراز کردند که ما به خصوص به دنبال درک این نکته بودیم که تأثیرات مثبت ورزش چه زمانی ظاهر می شود، که این نشان می دهد مزایای سلامت روان ممکن است به تدریج افزایش یابند. این بینش هم برای بیماران و هم برای ارائه دهندگان خدمات بهداشتی اهمیت بالایی دارد، زیرا بر لزوم پایداری در انجام فعالیت بدنی تأکید می کند.
علاوه بر دستاوردهای این تحقیق برای بهبود مشکلات بیماران، این پژوهش همچنین بر نقش فزاینده هوش مصنوعی و فناوری های سلامت تلفن همراه در مدیریت بیماری های مزمن تأکید می کند. این نتایج قابلیت فناوری های پوشیدنی و تحلیل های مبتنی بر هوش مصنوعی را برای استخراج بینش های مفید در خصوص سلامت و رفتار در زمان واقعی نشان می دهد.
با بهره گیری از روش های نوآورانه در مدل سازی داده ها، می توانیم به درک بهتری از چگونگی تعامل عوامل سبک زندگی مانند فعالیت بدنی با شرایط بهداشتی دست یابیم و مسیر را برای رویکردهای درمانی شخصی تر هموار کنیم. اگرچه یافته ها امیدبخش به نظر می رسند، محققان تأکید کردند که فعالیت بدنی نباید به عنوان جایگزینی برای درمان های پزشکی فرض شود، بلکه باید به عنوان یک استراتژی تکمیلی در نظر گرفته شود.
تحقیقات آینده به بررسی تأثیر انواع و شدت ورزش بر سلامت روان، درد و خستگی پرداخته و هدف نهایی آن توسعه مداخلات شخصی سازی شده با بهره گیری از فناوری های پوشیدنی و اپلیکیشن های تلفن همراه خواهد بود.