غرورمان اجازه نمی داد که حتی هنگام شکنجه و کتک خوردن ناله کنیم، زیرا می دانستیم که ناله های ما، عراقی ها را خوشحال می کند. اردوگاه ما هشت تا نه ماه بدون بازدید صلیب سرخ بود و در این مدت، انواع سختی ها را تحمل کردیم، اما هرگز از ایمان و هویت خود کوتاه نیامدیم.
محمد اخگری از آزادگان دوران هشت سال دفاع مقدس در خاطره ای روایت می کند: در عملیات والفجر ۸ و ۹ حضور داشتم، اما در والفجر ۹ اسیر شدم. آن زمان ۱۹ ساله بودم و همراه لشکر ۷۷ خراسان در نبرد حضور داشتم. لحظه اسارت، صحنه ای که هیچ گاه از یادم نمی رود، زمانی بود که یکی از رزمندگان عکس امام خمینی (ره) را روی سینه اش نگه داشته بود. عراقی ها با خشونت عکس را از لباسش کندند و مقابل ما گرفتند، سپس یکی یکی از ما خواستند که به آن توهین کنیم. آن ها می خواستند غرور و اعتقاد ما را بشکنند، اما کسی تسلیم نشد.
پس از این ماجرا، ما را یک خط عقب تر بردند و در طویله ای نگه داشتند. آنجا، در میان بوی نامطبوع و فضای خفقان آور، ما را به شدت کتک زدند و از درِ دیگر خارج کردند. بیش از سه ماه طول کشید تا از لحظه اسارت تا ورود به اردوگاه، روزهای طاقت فرسایی را پشت سر بگذاریم. در نهایت به کمپ ۱۰ منتقل شدیم.
ما تنها یک نسخه قرآن داشتیم و با همان، برنامه حفظ قرآن را آغاز کردیم. هر کسی بخشی از آن را حفظ می کرد و برای بقیه می خواند، سپس اشتباهات همدیگر را اصلاح می کردیم. مدتی نیز یک مفاتیح الجنان داشتیم، اما چون نگهداری از آن دشوار بود، دعاها را پشت کاغذ سیگار و هر چیزی که در دسترس داشتیم، می نوشتیم. با برگزاری مراسم دعاهای توسل و کمیل، روحیه خود را حفظ می کردیم. این معنویت و همبستگی، ما را در برابر سخت ترین شرایط سرپا نگه می داشت.
غرورمان اجازه نمی داد که حتی هنگام شکنجه و کتک خوردن ناله کنیم، زیرا می دانستیم که ناله های ما، عراقی ها را خوشحال می کند. اردوگاه ما هشت تا نه ماه بدون بازدید صلیب سرخ بود و در این مدت، انواع سختی ها را تحمل کردیم، اما هرگز از ایمان و هویت خود کوتاه نیامدیم. کلاس های درسی راه اندازی کرده بودیم، از دوره راهنمایی تا دبیرستان، و حتی برای درس ها نمره و کارنامه می دادیم. این کلاس ها نه تنها ما را از فضای تلخ اسارت دور می کرد، بلکه انگیزه ای برای رشد و پیشرفت در میان اسرا ایجاد می کرد.