این منطقه بی‌نظیر که در حوزه تحت کنترل بریتانیا در هنگ‌کنگ قرار داشت، بر روی مساحتی با وسعت 2.6 هکتار گسترش یافته و جمعیتی بالغ بر ده‌ها هزار نفر، اغلب کارگران را در خود جا داده بود.
طبق گزارش فرادید، در دهه 1980، شهر دیواری کاولون میزبان حدود 35000 نفر جمعیت بود و توانسته بود جمعیتی نسبتا وسیع را در فضایی فوق‌العاده متراکم قرار دهد.
این ناحیه متشکل از 350 ساختمان بود که توسط تعداد زیادی کوچه‌های باریک به یکدیگر متصل شده بودند. به دلیل فقدان نور طبیعی، این شهر به «شهر تاریکی» شهرت یافته بود.
ولی چطور این شهر منحصر به فرد بوجود آمد و چرا سرانجام ویران شد؟ این داستان جذاب به زندگی شهری تعلق دارد که پیشتر به عنوان شلوغ‌ترین نقطه روی زمین شناخته می‌شد.
تاریخ اولیه شهر کاولون
تاریخچه این شهر «محصور» به سلسله سونگ (از سال 960 تا 1279) برمی‌گردد؛ زمانی که این ناحیه به عنوان پایگاه نظامی برای کنترل تجارت نمک در منطقه عمل می‌کرد.
طی قرون متمادی تغییرات کمی در این منطقه ایجاد شد تا اینکه در سال 1842، در دوران سلطنت امپراتور چینگ دائوگوانگ، جزیره هنگ‌کنگ طبق معاهده نانکینگ به بریتانیا واگذار شد.
این تحولات موجب شد تا مقامات چینگ necessity به نوسازی و تقویت قلعه برای تأمین حکمرانی بر ناحیه و جلوگیری از نفوذ بیشتر بریتانیا احساس کنند. به همین منظور، سازه‌های جدیدی از جمله دیوار دفاعی بلندی در سال 1847 ساخته شد.
در سال 1898، کنوانسیونی برای گسترش قلمرو هنگ کنگ به امضا رسید که بخش‌های دیگری از آن را به مدت 99 سال به انگلستان واگذار کرد، اما منطقه محصور، که در آن زمان تنها 700 نفر سکنه داشت، از این قاعده مستثنی شد.
به چین اجازه داده شد که تا زمانی که در امور حکومتی بریتانیا مداخله نکند، مقامات خود را در آن ناحیه نگه دارد.
با گذر زمان، چین این محدوده کوچک را با جدیت حفظ کرد. پس از جنگ جهانی دوم، علی‌رغم آسیب‌های فراوان به آن، مردم به سوی این ناحیه روی آوردند تا پناه بگیرند.
آنها از این موضوع آگاه بودند که در صورت خروج مقامات بریتانیایی، می‌توانند به حمایت دولت چین امیدوار باشند. بسیاری از پناهندگان به این منطقه آمدند و هرگونه تلاش برای بیرون راندن آنها بی‌نتیجه ماند.
در ادامه، کمپ پناهندگان به تدریج تبدیل به محلی دائمی گردید و زندگی در آن استقرار یافت.
معماری شهر
گرچه این شهر از یک دژ کوچک به یک منطقه شهری محصور تبدیل شد، اما پلان اولیه خود را حفظ کرد. دژ اولیه بر روی تپه‌ای مستقر بود و زمینی به مساحت 2.6 هکتار (معادل 6.4 هکتار) به ابعاد تقریبی 210 در 120 متر را شامل می‌شد.
در دهه‌های 1960 و 1970، فعالیت‌های ساختمان‌سازی به اوج خود رسید و شهر به فضایی با برج‌های 10 طبقه و بالاتر تبدیل شد. با وجود این، به دلیل نزدیکی فرودگاه کای تاک، که تنها 800 متر فاصله داشت، ساختمان‌ها به 14 طبقه محدود شدند.
کوچه‌های موجود در شهر، که غالبا فقط 1 تا 2 متر (معادل 3.3 تا 6.6 فوت) عرض داشتند، از روشنایی و سیستم زهکشی هم بهره‌مند نبودند. به تدریج یک شبکه پیچیده‌ای از پله‌های داخلی و گذرگاه‌ها شکل گرفت که به ساکنان امکان می‌داد بدون تماس با زمین، از شمال به جنوب شهر عبور کنند.
فرایند ساخت‌وساز در داخل ناحیه بدون هیچ‌گونه ضابطه‌ای انجام می‌شد و به همین دلیل، حدود 350 ساختمان با زیرساخت‌های ضعیف و حداقل امکانات احداث شدند.
با توجه به ابعاد کوچک آپارتمان‌ها (یک واحد معمولی 23 متر مربع) تراکم بالای جمعیت شهر با طبقات عریض‌تر و بالکن‌هایی شبیه به قفس و الحاقات موجود بر روی پشت بام، به میزان زیادی افزایش یافت.
بام‌های این منطقه مملو از آنتن‌های تلویزیونی، طناب‌های لباسشویی، مخازن آب و زباله بود و امکان حرکت از روی هر بام به دیگری با استفاده از نردبان‌ها وجود داشت.
بر اساس آمار رسمی، جمعیت شهر محصور شده در سال 1971 حدود 10004 نفر و در سال 1981 به 14617 نفر تخمین زده شده بود، اگرچه به نظر می‌رسید این اعداد پایین‌تر از واقعیت مطرح شده باشد. یک سرشماری جامع دولتی در سال 1987 تصویر روشن‌تری را از این واقعیت نشان داد: تقریباً 33000 نفر در این شهر محصور زندگی می‌کردند.
این سرشماری نشان داد که در سال 1987، تراکم جمعیتی این شهر به حدود 1255000 نفر در هر کیلومتر مربع می‌رسد و این بدان معناست که کاولون به شلوغ‌ترین نقطه جهان تبدیل شده است.
زندگی در شهر کاولون
با وجود چالش‌های سخت‌گیرانه‌ای که ساکنان با آنها مواجه بودند، آنها موفق به ایجاد جامعه‌ای نزدیک به هم شدند و در مواجهه با مشکلات از یکدیگر حمایت می‌کردند. در خانواده‌ها، زنان عموماً مسئولیت خانه‌داری را برعهده داشتند در حالی که مادربزرگ‌ها از نوه‌ها و فرزندان همسایه‌ها مراقبت می‌کردند.
بام‌های شهر علاوه بر اینکه مسیرهای عبور بودند، به محلی برای تجمع افراد به ویژه ساکنان طبقات بالایی تبدیل شده بودند.
والدین از این فضاها برای استراحت استفاده می‌کردند و بچه‌ها معمولاً بعد از مدرسه در آنجا به بازی و انجام تکالیف می‌پرداختند.
در دهه 1950، تعداد زیادی از فاحشه‌خانه‌ها، کازینوها و محل‌های مصرف تریاک در کاولون فعالیت می‌کردند. تهاجم جنایتکاران به حدی گسترش یافت که پلیس تنها با گروه‌های بزرگ قادر به ورود به این مناطق بود.
تا اینکه در سال‌های 1973 و 1974، پلیس با شروع بیش از 3500 یورش، موفق به دستگیری بیش از 2500 نفر شد و به تدریج نفوذ باندهای تبهکار کاهش یافت. حمایت عمومی به ویژه از جوانان ساکن در این شهر، در موفقیت این حملات مؤثر بود و به تدریج مصرف مواد مخدر و جرائم خشن کاهش یافت.
در سال 1983، افسر رئیس پلیس منطقه اعلام کرد که میزان جرایم در کاولون تحت کنترل قرار دارد. در حالی که جنایات در سال‌های آینده کاهش یافت، اما این منطقه همچنان به خاطر تعداد بالای پزشکان و دندان‌پزشکان بدون مجوز که بدون نگرانی از مجازات مشغول فعالیت بودند، مشهور باقی ماند.
علی‌رغم پیشینه‌اش به عنوان مکانی پر از جرم و جنایت، اکثریت ساکنان در داخل دیوارهای آن زندگی آرامی داشتند. کارگاه‌ها و کسب و کارهای کوچک متعددی در این ناحیه prospere کردند و برخی ساکنان گروه‌هایی برای سازمان‌دهی و بهبود زندگی روزمره ایجاد کردند.
چرا و چگونه شهر کاولون ویران شد؟
مقامات هنگ کنگ برای مدت طولانی در پی این بودند که این شهرک را به پارکی عمومی تبدیل کنند و در اواخر دهه 1990، این امکان فراهم شد.
تصویری از تخریب شهر
زمانی که دوره 99 ساله اجاره بریتانیا در هنگ کنگ به سر آمد و این قلمرو به چین تحویل داده شد، شهر دیواری کاولون بیشتر از اهمیت سیاسی خود فاصله گرفت. تصمیم به تخریب این منطقه در سال 1984، طی اعلامیه مشترک چین و بریتانیا اتخاذ شد. دو دولت به‌طور رسمی در تاریخ 14 ژانویه 1987، طرح تخریب این شهر محصور را به اطلاع رساندند.
بخشی از پارکی که امروزه به جای شهر کاولون قرار دارد
به منظور تسهیل فرایند تخریب، کمیته ویژه‌ای از اداره مسکن هنگ کنگ طرحی را برای جبران خسارت به 33000 ساکن و کسب و کارها ارائه کرد که مبلغ کل آن تقریبا 350 میلیون دلار آمریکا بود. پس از چهار ماه برنامه‌ریزی، عملیات تخریب در تاریخ 23 مارس 1993 آغاز شد و در آوریل 1994 به پایان رسید.
اکنون این ناحیه که تا پیش از این شهر محصور شده بود، به پارک شهر کاولون تبدیل شده است. این پارک به مساحت 31000 متر مربع در آگوست 1995 افتتاح و به مقام محلی تحویل داده شد. نام مسیرها و آلاچیق‌های این پارک به نام خیابان‌ها و ساختمان‌های شهر محصور شده گذاشته شده است. آثاری از این شهر محصور مانند پنج دانه سنگ کتیبه‌ای و سه چاه قدیمی نیز در پارک به نمایش درآمده‌اند.
بسیاری از نویسندگان، فیلمسازان، طراحان بازی، و هنرمندان تجسمی از شخصیت این شهر محصور به منظور انتقال حس زندگی شهری پر چالش یا فعالیت‌های مجرمانه استفاده کرده‌اند. برای نمونه، در فیلم Bloodsport ساخته 1988 با حضور ژان کلود ون دام، این شهر محصور به عنوان محل برگزاری رقابت‌های هنرهای رزمی شناخته می‌شود.