گلیسیرین یا گلیسرول ترکیبی است که با پیوند دادن اسیدهای چرب در بدن، مولکول‌های چربی را به وجود می‌آورد. با اینکه این دو جزء عملکردهای حیاتی در بدن دارند، افزایش سطح آن‌ها ممکن است عوارضی را به همراه داشته باشد، از جمله تسریع روند پیری. در تحقیقات جدید، دانشمندان متوجه شده‌اند که افزایش فعالیت آنزیم ADH-1 که وظیفه تجزیه گلیسیرین را بر عهده دارد، می‌تواند به کاهش سرعت پیری کمک کند.
در جوامع مختلف، افراد اغلب نگرانی خود از اضافه وزن و چاقی را به خاطر مسائل زیبایی به نمایش می‌گذارند. اما حقیقت این است که تجمع چربی در بدن می‌تواند نخستین قدم به سمت پیری باشد. سطوح بالای اسیدهای چرب ریسک ابتلا به بیماری‌های مزمن را افزایش می‌دهد، باعث اختلال در متابولیسم بدن می‌شود و منجر به بروز التهاب می‌گردد.
پزشکان به طور منظم اسیدهای چرب را در آزمایش‌های مختلف، از جمله آزمایش خون، مورد بررسی قرار می‌دهند. اما معمولاً یکی از اجزای اساسی ذخایر چربی بدن که گلیسیرین یا گلیسرول نام دارد، نادیده گرفته می‌شود. این ترکیب با شکل‌دهی پیوند بین اسیدهای چرب، مولکول‌های چربی را تولید می‌کند و پتانسیل ایجاد آثار منفی در بدن را داراست.
فرآورده‌های جانبی چربی می‌توانند با مختل کردن عملکرد سلول‌ها و اندام‌های مختلف بدن، آثار پیری را تشدید کنند. پژوهشگران به تدریج چاقی را به عنوان یک تسهیل‌کننده پیری در نظر می‌گیرند.
مولکول تجزیه‌کننده گلیسیرین
پژوهشگران دانشگاه ویرجینیا به تازگی بررسی کرده‌اند که آیا کاهش فرآورده‌های جانبی چربی می‌تواند به کاهش سرعت پیری کمک کند یا نه. نتایج به‌دست‌آمده نشان‌دهنده یک الگوی پایدار است: مداخله‌های ضدپیری بررسی‌شده سطح گلیسرول را کاهش می‌دهند.
به‌عنوان مثال، زمانی که کرم‌های لوله‌ای الگانس یک رژیم غذایی با کالری محدود دریافت کنند، طول عمرشان حدود 40 درصد افزایش می‌یابد. دانشمندان دریافته‌اند که سطح گلیسیرین در این کرم‌ها از کرم‌هایی که رژیم غذایی غیرمحدود داشتند، کمتر است. کاهش کالری باعث افزایش فعالیت آنزیم تجزیه‌کننده گلیسیرین در عضلات و روده‌های کرم‌ها می‌شود. این آنزیم ADH-1 نامیده می‌شود.
مطالعات روی افرادی که از رژیم غذایی با کالری محدود یا داروی ضدپیری راپامایسین استفاده کرده بودند، نشان می‌دهد که سطح فعالیت ADH-1 در آن‌ها نیز بالا بود. این مسئله به‌نظر می‌رسد که وجود یک مکانیسم سالم پیری به طور مشترک در تمامی جانوران ممکن است که در آن آنزیم ADH-1 نقش مرکزی دارد. فرضیه دانشمندان این است که افزایش فعالیت ADH-1 و در نتیجه کاهش سطح گلیسیرین، می‌تواند به افزایش سلامت در طول پیری کمک کند.
آن‌ها با دو مشاهده، فرضیه خود را تأیید نمودند. اولین مورد نشان داد که افزودن گلیسرول به رژیم غذایی کرم‌ها طول عمر آن‌ها را 30 درصد کاهش داد. در دومین مشاهده، کرم‌هایی که به‌صورت ژنتیکی تغییر داده شده بودند تا سطح فعالیت آنزیم ADH-1 در آن‌ها افزایش یابد، مقدار کمتری گلیسرول داشتند و حتی با وجود یک رژیم غذایی نامحدود، طول عمر بیشتری داشتند.
ADH-1 دارای ساختار مولکولی ساده‌ای است و بررسی‌های زیادی روی آن انجام شده است. از این رو، این آنزیم می‌تواند به‌عنوان هدفی جذاب برای توسعه داروهای ضدپیری محسوب شود. گام بعدی پژوهشگران این است که نتایج حاصل را به مطالعات روی موش‌ها و انسان‌ها گسترش دهند.
منبع: دیجیاتو