پروانه میرعلی، همسر این شاعر مطرح کشور ما، از ابتلای همسرش به عارضه‌ای مغزی خبر داد و اظهار داشت: متأسفانه همسرم دچار سکته مغزی شده و پس از انتقال به بیمارستان در بخش مراقبت‌های ویژه بستری گردید.
براساس اطلاعات ارائه شده از سوی او، پزشکان در بیمارستان اعلام کرده‌اند که بهمنی دچار خونریزی در مغز شده و متخصص ارولوژی قرار است تا شامگاه یکشنبه نظر خود را درباره وضعیت او ارائه کند.
به گفته خانم میرعلی، بهمنی پس از سکته مغزی با مشکلات زیاد در گفتار مواجه گردیده و به نظر می‌رسد که قسمتی از بدنش نیز با بی‌حسی همراه شده است.
محمدعلی بهمنی، شاعر و ترانه‌سرای معروف کشورمان، در تاریخ ۲۷ فروردین ۱۳۲۱ در اندیمشک متولد شده است.
او در دوران کودکی با فریدون مشیری آشنا شد که در آن زمان مسئول صفحه شعر و ادب «هفت‌تار چنگ» در مجله «روشنفکر» بود و نخستین شعر او در سال ۱۳۳۰ و در سن ۹ سالگی در همین نشریه به چاپ رسید.
بهمنی همکاری خود را با رادیو از سال ۱۳۴۵ آغاز نمود و برنامه صفحه شعر را در همکاری با شبکه استانی خلیج فارس به اجرا درآورد. او همچنین از سال ۱۳۷۴ به همکاری با هفته‌نامه «ندای هرمزگان» پرداخته و صفحه‌ای به نام «تنفس در هوای شعر» را به‌طور هفتگی به علاقه‌مندان تقدیم می‌کرد.
این شاعر از سال ۱۳۵۳ در بندرعباس ساکن شد و پس از انقلاب به تهران رفت و بار دیگر در سال ۱۳۶۳ به بندرعباس بازگشت. از میان فعالیت‌های او، برگزاری کنگره شعر و قصه جوان می‌توان به‌عنوان یکی از دستاوردهای بهمنی و تعدادی از شاعران و نویسندگان مطرح دهه‌های اخیر یاد کرد که بعد از سال‌ها به حالت تعطیلی درآمد.
آثار مکتوب او شامل باغ لال (۱۳۵۰)، در بی‌وزنی (۱۳۵۱)، عامیانه‌ها (۱۳۵۵)، گیسو، کلاه، کفتر (۱۳۵۶)، گاهی دلم برای خودم تنگ می‌شود (۱۳۶۹)، دهاتی (۱۳۷۷)، غزل (۱۳۷۷)، شاعر شنیدنی است (۱۳۷۷)، عشق است (۱۳۷۸)، نیستان (۱۳۷۹)، کاسه آب دیوژن، امانم بده (۱۳۸۰)، این خانه واژه‌های نسوزی دارد (۱۳۸۲)، من زنده‌ام هنوز و غزل فکر می‌کنم (۱۳۸۸) و غزل زندگی کنیم (گزیده غزل) (۱۳۹۲) می‌باشد.