پرده پایانی جشنواره چهل و سوم نیز فروافتاد. این پرده، همچون ادوار گذشته، با ضجه ها و گمانه زنی های متعدد از نحوه داوری ها و تعیین کنندگان سیمرغ ها همراه بود. واقعیتی غیرقابل انکار این است که نمی توان پرونده جشنواره را بدون پرداختن به موضوع داوری و برندگان سیمرغ ها نهایی کرد. سیمرغ هایی که همچنان به شکل مصلحت اندیشانه ای اعطا می شوند.
داوران و دست اندرکاران گاهی یک فیلم یا بازیگری را به طور مطلق خوب یا بد ارزیابی می کنند و هیچ گونه میانه رویی در این تحلیل ها نمی بینند. با این نوع نگرش، سیمرغ ها به سینماگرانی که یک سال جان فشانی کرده اند به درستی تعلق نمی گیرد و این جایزه ای که به طور طبیعی ارزش بالایی دارد، به واسطه مصلحت اندیشی به پاداشی ریاکارانه تبدیل می شود که برندگان آن حتی با وجود شایستگی ، از سوی همکاران و تماشاچیان رد می شوند. در میان سیمرغ های این جشنواره، مهم ترین آن ها که از چشم مردم و منتقدان دور نمی ماند چهار سیمرغ بازیگری برای نقش های اول و مکمل مرد و زن است. این سیمرغ ها ممکن است اثر شگرفی در اعتبار بازیگران داشته باشد و همزمان آن ها را از ارتفاع به قعر و سقوط بکشاند.
مریلا زارعی، غزل شاکری، امین حیایی و شهاب حسینی باوجود درخشش چشمگیرشان در جشنواره فجر از دستیابی به سیمرغ بازماندند. فیلم «زیبا صدایم کن» تنها موفق به دریافت جایزه بهترین فیلم شد و در سایر زمینه ها نادیده ماند.
نارضایتی و مصلحت محوری در اهدای سیمرغ ها به وضوح نمایان است و این آشفتگی، در مسائل مختلف چون دریافت سیمرغ فیلم برگزیده توسط «پیشمرگ» یا عدم دستیابی «زیبا صدایم کن» به سیمرغ های اصلی، دیگر کسی را متعجب نمی کند. به ویژه در این جشنواره، به عنوان مثال، دریافت سیمرغ برای نقش مکمل به خاطر بازی در یک سکانس یا به دلیل انجام گریمی طاقت فرسا، اگرچه ممکن است عجیب به نظر برسد، اما دور از انتظار نیست، چنان که در همین جشنواره نیز مشاهده شد.
در این دوره جشنواره مانند گذشته، شاهد حضور بازیگران باتجربه ای بودیم که جو خاصی به مراسم بخشیدند. بازیگرانی که نامشان بارقه ای از امید در دل طرفداران جشنواره می کشید که شکارچیان سیمرغ، چهره های مشهور خواهند بود، اما در نهایت، تقدیر و سلیقه داوران، چهره های دیگری را به سیمرغ ها راه داد.
مریلا زارعی، غزل شاکری، امین حیایی و شهاب حسینی، به رغم درخشش در جشنواره فجر نتوانستند سیمرغ را به دست آورند. امین حیایی در فیلم «زیبا صدایم کن» یکی از بهترین اجراهای خود را به نمایش گذاشت.
امین حیایی، اگرچه در فیلم توقیفی «غریزه» نیز بازی ماندگاری ارائه کرده بود، در «زیبا صدایم کن» با تبحر خاصی نقش پدری روان پریش و فراری از تیمارستان را ایفا کرد. او در این نقش جزئیات شگفت انگیزی از فیزیک بدنی یک روان پریش را به نمایش گذاشت، همچون نوع راه رفتن، تیک های عصبی و حرکات غیرقابل پیش بینی که باعث می شد تماشاچی نتواند به راحتی به او اعتماد کند. شخصیتی که او به کمک صدرعاملی به تصویر کشیده، از جمله پدران محبوب سینما به شمار می رود. همچنین، روشن است که حیایی به ژولیت رضاعی نیز میدان خوبی داده است تا در تجربه بازی در نقش زیبا، بدرخشد. او در این جشنواره برای بار ششم نامزد سیمرغ نقش اول مرد شد و اگر به مانند دو سال پیش برای بازی برجسته اش در «برف آخر» سیمرغ را دریافت می کرد، کسی نمی توانست بگوید که مسئولان جشنواره به او بیش از حد لطف کرده اند.
مریلا زارعی، غزل شاکری، امین حیایی و شهاب حسینی با وجود درخشش در جشنواره فجر نتوانستند سیمرغ را به دست آورند. بازی شهاب حسینی جزو نقاط قوت برجسته فیلم «رها» تلقی می شود.
شهاب حسینی، با افتخاراتی چون نخل طلای کن و خرس نقره ای برلین، یکی از بازیگران برتر سینمای ایران محسوب می شود و در هر دو فیلم اسکاری اصغر فرهادی نقش اول را ایفا کرده است. او در این جشنواره بعد از چند سال غیبت، در نقش اول فیلم «رها» اثر حسام فرهمند حاضر شد. هرچند «رها» به آثار اجتماعی اصغر فرهادی شباهت هایی دارد، اما شهاب حسینی به لطف فیلمنامه خوب و تجربیات خود، به خوبی از عهده نقش توحید پدری از قشر کم برخوردار جامعه برآمد. تلاش مردی ساده در این روزگار پرمشکل و ضیق او از جنبه های موفق بازی حسینی به حساب می آید. اگرچه برخی معتقدند حسینی دستاوردهای معتبر داخلی و بین المللی را کسب کرده و در ۵۱ سالگی به نوعی اشباع شده است، اما آیا کسی می تواند از دریافت سیمرغ بلورین اشباع شود؟
مریلا زارعی، غزل شاکری، امین حیایی و شهاب حسینی با وجود درخشش در جشنواره فجر نتوانستند سیمرغ را به دست آورند. غزل شاکری در فیلم «رها» به عنوان یک مادر، عملکرد درخشانی از خود نشان داد.
در کنار بازیگران نقش اول مرد، نقش اول زن نیز در خصوص دریافت سیمرغ از اهمیت بسزایی برخوردار است. غزل شاکری یکی از بازیگرانی بود که امید به دریافت سیمرغ برای او به ویژه بالا بود. دختر مرحومه فرشته طائرپور در فیلم «رها» آنقدر خوب بازی کرده بود که اگر او سیمرغ را دریافت می کرد، بعید بود کسی به او خرده بگیرد که نادختری دبیر جشنواره به چرخه اهدای چنین جایزه ای رسیده است. شاکری که هنوز هم یادآور فیلم «گلنار» کامبوزیا پرتوی برای متولدان دهه های ۵۰ و ۶۰ است، در رقابتی برابر با شهاب حسینی، که بازیگری بین المللی است، به خوبی از عهده برآمده و پایاپای او پیش رفت. ترکیبی جدید که شاکری نشان داد از عهده اش بر می آید.
مریلا زارعی، غزل شاکری، امین حیایی و شهاب حسینی با وجود درخشش در جشنواره فجر نتوانستند سیمرغ را به دست آورند. بازی مریلا زارعی در نقش «یوکابد» تحسین برانگیز بود.
بازیگر دیگری که بسیاری بر این عقیده بودند که شایسته دریافت سیمرغ است، مریلا زارعی بود. او در فیلم «موسی کلیم الله» که ساخته ابراهیم حاتمی کیا است، در نقش یوکابد مادر موسی تلاشی برای نشان دادن نقش احساسی مادری که پیامبری را در شکم حمل و زایمان می کند، به خرج داده است. سختی کار زارعی از جایی آغاز می شود که فیلم موسی نخستین تجربه سینمای ما در استفاده از فناوری های نوین کامپیوتری محسوب می شود و به طور طبعی، چالش های بازی در فضایی محدود و بدون فضاسازی برای بازیگران ما که پیشینه چنین کارهایی را ندارند، خاصه دشوار است. با این وجود، زارعی در پنجمین همکاری مشترکش با حاتمی کیا موفق شد از پس نقشی تاریخی به خوبی برآید. وی پیش از این تجربه بازی در آثار تاریخیمذهبی را با آثاری چون سریال «زمان شوریدگی» (محمد علی نجفی) و «ولایت عشق» (مهدی فخیم زاده) به دست آورده بود، اما از آن زمان نزدیک به بیست سال می گذرد. زارعی می توانست با یک تصمیم منطقی از سوی داوران، چهارمین سیمرغ خود را به دست آورد، اما چنین تصمیمی اتخاذ نگردید.