موزه «متروپولیتن» در حال حاضر، نگهدارنده یکی از معابد باستانی مصر است، ولی انتقال و حفظ این آثار تاریخی به سادگی به آن واگذار نشده است. در واقع، مجموعه‌ای از عوامل نظیر سیاست و تامین مالی نقش موثری در رقابت برای نگهداری این معبد ایفا کرده‌اند.
در دهه ۵۰ میلادی، مصر تصمیم به ساخت «سد اسوان» گرفت تا با طراحی خاص معماری، طغیانی که رود «نیل» به وجود می‌آورد را کنترل نماید. این کار منجر به تبدیل کویر به زمین‌های کشاورزی می‌شد و توربین‌های هیدروالکتریک قادر به تامین برق میلیون‌ها نفر بودند، اما با این حال، یک مشکل بزرگ وجود داشت؛ ساخت این سازه باعث غرق شدن پنج معبد باستانی در دریاچه‌ای به طول ۴۸۲ کیلومتر می‌شد و مصر نیز از لحاظ مالی قادر به جابجایی این معابد نبود.
در پی این وضعیت، «یونسکو» اقدام به راه‌اندازی یک کمپین بین‌المللی برای جمع‌آوری بودجه نمود و ایالات متحده آمریکا به کمک «ژاکلین کندی» متعهد شد که ۱۶ میلیون دلار هزینه تأمین کند. در سال ۱۹۶۵ میلادی، مصر به احترام این کمک «معبد دندور» را به عنوان هدیه اهدا کرد. در آن موقع، سوالی بزرگ مطرح بود: کدام یک از شهرهای آمریکا شایسته نگهداری از یک معبد سنگی که دو هزار سال قدمت دارد، می‌باشد؟
تعداد زیادی از علاقه‌مندان برای این کار اعلام آمادگی کردند. شهرهایی چون میامی، ممفیس، فیلادلفیا، بالتیمور، و همچنین شهری به نام «قاهره» در ایالت «ایلینوی» از جمله متقاضیان بودند؛ با این حال، به زودی دو گزینه اصلی به میان آمدند: موزه هنر متروپولیتن واقع در نیویورک و «مؤسسه اسمیتسونین» در واشنگتن دی.سی.
این دو موسسه رویکردهای متفاوتی را در نحوه نگهداری از معبد ارائه کردند. موزه متروپولیتن تحت مدیریت «توماس هووینگ» پیشنهاد جالبی را ارائه کرد و طرح اختصاص یک ساختمان جدید و جذاب برای معبد را مطرح ساخت. در مقابل، مسئولان مؤسسه اسمیتسونین پیشنهاد دادند که معبد در فضای باز سازمان نگهداری شود. موزه متروپولیتن به انتقاد از پیشنهاد مؤسسه اسمیتسونین پرداخت و گفت که شرایط آب و هوایی سخت، می‌تواند به سرعت معبد را به تلی از شن تبدیل کند.
در نهایت، در سال ۱۹۶۸ میلادی، ۶۶۱ صندوقچه حاوی بخش‌های مختلف معبد به موزه «متروپولیتن» منتقل شد. به دلیل کمبود فضا، این آثار در پارکینگ نگهداری می‌شدند.
مدیر موزه متروپولیتن در این رقابت برای به دست آوردن معبد موفق شده بود، اما چالش اصلی، سرهم کردن قسمت‌های جدا شده معبد باقی مانده بود.
به دنبال این رویداد، در ماه اکتبر ۱۹۷۳، جنگ تاریخی مصر و اسرائیل (که به جنگ یوم کیپور، جنگ اکتبر یا جنگ رمضان نیز معروف است) به وقوع پیوست و ناگهان تمایل نیکوکاران نیویورک به سرمایه‌گذاری برای نگهداری از یک معبد مصری به شدت کاهش یافت.
یکی از نیکوکارانی که تحت تأثیر این مسائل سیاسی قرار نگرفت و همچنین مشکل مالی نداشت، «آرتور سکلر» بود که مبلغ ۳.۵ میلیون دلار به موزه اهدا کرد. اگرچه این کمک قابل توجه بود، اما بودجه موزه متروپولیتن برای جمع‌آوری معبد کماکان کم بود و در نهایت، شهر نیویورک بیش از یک میلیون دلار دیگر به این کار اختصاص داد.
سرانجام، «معبد دندور» در سال ۱۹۷۸ میلادی به همراه نمایشگاه «گنجینه توت‌عنخ‌آمون» برای بازدید عموم گشوده شد.