مهسا طهماسبی که این روزها نامش به طور خاص با «جوکرِ» زنان مرتبط است، فعالیت خود را در عرصه بازیگری از تئاتر شروع کرد و در سال ۱۳۹۴ با فیلم «ماه در جنگل» به کارگردانی سیامک شقایقی به دوربین رفت. او بعد از آن در فیلم «دوئت» نیز حضور یافت و با «دیوار به دیوار» به کارگردانی سامان مقدم پا به دنیای سریال تلویزیونی گذاشت. علاوه بر این، طهماسبی در دو فیلم سینمایی «قانون مورفی» و «انفرادی» و همچنین در سریال های «کامیون» و «برف بی صدا می بارد» به ایفای نقش پرداخته است.
این بازیگر که در مسابقه «جوکر ۲؛ طبقه ۲۱» موفق به کسب عنوان برنده نخند شده، با هنرمندان دیگری هم گروه بود که اغلب از او بزرگ تر بودند و باید با آن ها که تجربه بیشتری در عرصه طنز داشتند به رقابت می پرداخت. ما با مهسا به گفت وگو نشستیم تا از چگونگی ورودش به این رقابت و موفقیتش در آن باخبر شویم.
ابتدا نظرتان را درباره برنامه «جوکر» بفرمایید و نگاهی که به آن دارید چیست؟
من خودم از طرفداران پرشور برنامه «جوکر» هستم، زیرا معتقدم در شرایط فعلی جامعه، این که برنامه ای بتواند حتی برای یک دقیقه هم که شده، مخاطب را به خنده وادارد، کاری بسیار ارزشمند است که می تواند ذهن افراد را برای لحظاتی از دغدغه های زندگی فاصله دهد. به علاوه «جوکر» یک برنامه بسیار باکیفیت است که به شعور مخاطب احترام می گذارد و تلاشی دارد تا مطالب خود را به بهترین نحو با بالاترین کیفیت به بینندگان ارائه دهد.
به طور کلی، تاثیرگذاری «جوکر» به عنوان برنامه ای که در دو فصل میزبان هنرمندان زن بوده، چگونه توانسته است توهمات و محدودیت های اجتماعی ریشه دار را از بین ببرد؟
به نظر من، تولید برنامه ای که تیم اجرایی و مهمانان آن کاملاً از خانم ها تشکیل شده باشد، در جامعه ما بسیار کمبود داشت، زیرا وقتی به برنامه های رئالیتی شو و تاک شوها نگاه می کنیم، معمولاً مردان در آن ها حضور پررنگ تری دارند و کمتر برنامه ای دیده شده که تماماً به خانم ها اختصاص داده شده باشد؛ جایی که آن ها می توانند بخندند و شادی را به دیگران منتقل کنند. بدون شک «جوکر ۲؛ طبقه ۲۱» یک رخداد بزرگ در جامعه است، اما به عقیده من هنوز هم جا برای پیشرفت بیشتر وجود دارد و باید محدودیت ها و باورهای نادرست بیشتری از بین برود تا شاهد اتفاقات بهتری باشیم.
ایرانی ها به دیر خندیدن معروف هستند، اما «جوکر» توانسته این موضوع را به چالش بکشد.
من شخصاً جزو آن دسته از افرادی هستم که به سختی می خندم و به هر چیز خنده داری نمی خندم. به نظر می رسد نسبت به خندیدن به برنامه های ایرانی نوعی هراس دارم و نمی دانم ریشه این احساس چیست. اما «جوکر» برنامه ای است که نهایتاً هر تماشاگری با هر سلیقه ای در طنز، به مواقعی از آن می خندد.
شاید بتوان گفت ایجاد موقعیت های کمدی توسط بانوان به دلیل محدودیت ها نیازمند خلاقیت و تلاش بیشتری می باشد، و بررسی نظرات مخاطبان در فضای مجازی نشان می دهد که قسمت هایی که با حضور بانوان ضبط شده، خندیدن بیشتری را به همراه داشته است.
دقیقاً. زن ها در عرصه خنداندن با محدودیت های زیادی روبرو هستند. اگر مردم قسمت هایی که با حضور بانوان ساخته شد را با فصولی که مردان در آن حضور داشته اند مقایسه کنند، متوجه تفاوت های محتوایی خواهند شد که می توان به آن ها پرداخته شود. ما در موقع ضبط این برنامه هر حرکتی را به دقت بررسی می کردیم تا دچار سانسور نشویم. اینکه با وجود این همه محدودیت، بانوان توانسته اند لبخند را بر لب تماشاگران بیاورند، واقعاً قابل تقدیر است. جالب است بدانید از نظرسنجی ها دریافتیم که مردم از فصل خانم ها در بسیاری از موارد رضایت بیشتری نسبت به فصلی بودند که آقایان در آن حضور داشتند. در حرفه بازیگری، هدف ما همیشه جلب توجه مخاطب است، زیرا کار ما بدون بیننده اساساً معنا و مفهوم ندارد و انجام هر کاری که به رضایت مخاطب می انجامد، بزرگ ترین موفقیت و لذتی است که می توانیم در این عرصه تجربه کنیم.
چگونه به حضور در این برنامه دعوت شدید؟
به لطف دوستان و چند نفر از همکارانم به این برنامه معرفی شدم. با این حال، از آنجا که نسبت به دیگران، کار کمدی کمتری انجام داده ام و از طرفی طبع شوخی ما نسل دهه هفتادی ها متفاوت تر است، شک داشتم که آیا من را در این برنامه قبول کنند یا خیر. به خاطر دارم روز اولی که با گروه کارگردانی نشستم، از من پرسیدند آیا خود را بامزه می دانم؟ من گفتم که دوستانم می گویند بامزه ام، اما خودم از این موضوع مطمئن نیستم. باید بگویم همه به حضور من در این برنامه تردید داشتند؛ این که آیا وجود من مفید است یا مضر و اینکه آیا مخاطب من را قبول خواهد کرد یا نه. حتی گاهی به این فکر می کردم که آیا این برای من خوب خواهد بود یا خیر، زیرا ممکن بود مورد نقد قرار بگیرم. نگرش عمومی بر این بود که شاید مهسا نتواند از عهده این مسئولیت برآید. اما وقتی به جریان کار پیوستم، متوجه شدم دوستان راضی بودند و خوشبختانه همه چیز به خوبی پیش رفت. واقعاً یک ریسک بزرگ برای من بود، اما خوشبختانه اکثر مخاطبان ابراز رضایت کردند. امیدوارم بتوانم در برنامه های دیگر نیز لبخند به لب آن ها بیاورم.
آیا راهکار و شیوه های خنداندن از قبل هماهنگ شده اند یا این اتفاق در لحظه و به صورت تصادفی رقم می خورد؟
به طور کلی، هر برنامه ای که ضبط می شود باید دارای یک خط داستانی مشخص باشد و قطعاً هیچ برنامه ای نمی تواند صرفاً بر اساس بداهه پیش برود. با این حال، در «جوکر» هم بداهه گویی وجود داشت و برخی موقعیت ها و لحظات تمرین می شدند تا در صورتی که شرکت کننده در خلال برنامه نتوانست شوخی ای کشف کند، از آن بهره ببرد. در واقع هم تمریناتی صورت می گرفت و هم بداهه گویی در طول برنامه اتفاق می افتاد.
تجربه همکاری تان با تیم نویسندگان برنامه را برای ما توصیف کنید.
ما با نویسندگان برای جوکرتایم و خلق لحظات و موقعیت های جذاب گفت وگو و تمرین می کردیم. در بسیاری از مواقع، دوستان پیشنهادهایی مطرح می کردند و من اون هایی که به شخصیت و کاراکترم نزدیک تر بودند را اجرا می کردم یا خودم نیز پیشنهادهایی می دادم و آن ها در راستای شکل گیری شوخی هایم راهنمایی می کردند. باید بگویم که نویسندگان این برنامه یک تیم فوق العاده خلاق و حرفه ای هستند. آن ها جوانانی هستند که شایستگی بیشتری برای شناخته شدن دارند. همچنین از همه عوامل پشت صحنه «جوکر ۲؛ طبقه ۲۱» باید تشکر ویژه کنم، چرا که آن ها همکاران فوق العاده ای هستند. بینندگان شاید ندانند که چه تعداد افراد پشت صحنه برای خلق محتوای جذاب تلاش می کنند و واقعاً لایق تقدیر هستند.
تجربه کار در عرصه طنز تا چه اندازه به کنترل خندیدن در این برنامه کمک کرده است؟
به هر حال، وقتی فردی در زمینه طنز فعالی دارد، به مرور زمان خلاق تر و طنازتر می شود و توانایی بیشتری در شوخی های فی البداهه پیدا می کند. این موضوع به بازیگر اجازه می دهد تا خندیدن خود را بهتر کنترل کند و من واقعاً معتقدم که تجربه اثر بسیار زیادی دارد. من از اینکه با استادان خود در این برنامه همکاری داشتم، احساس افتخار می کنم و کاملاً حس می شد که آن دوستانی که در فصل جدید «جوکر» حضور داشتند، در حقیقت استادان من در بازیگری و کمدی بودند و خاطرات بسیار خوبی را برای مخاطبان به جا گذاشتند. آن ها چقدر می توانند از تجارب خود بهره برداری کنند و به بهترین نحو کار خود را انجام دهند.
برنده شدن در این فصل از «جوکر» چه احساسی برایتان به همراه داشت؟
اینکه برنامه ای به طور کامل با حضور خانم ها ساخته شده و توانسته لحظاتی شاد را برای مردم فراهم کند و رفاقت، عشق و دغدغه های بانوان را به تصویر بکشد، واقعاً جای خوشحالی دارد. من کوچک ترین فرد این جمع هستم که برنده شده ام و واقعاً تنها دلیل موفقیتم لطف و محبت این عزیزان بود که تجربیاتشان را در اختیار من گذاشته و همگام با شوخی هایم پیش رفتند. از روز اول واقعاً احساسی چون خانواده ای صمیمی بین من و سایر عزیزان در این برنامه شکل گرفت که این احساس به من اجازه داد تا به راحتی با آن ها شوخی کنم و بخندیم.
باید اشاره کنم که در نظراتی که در فضای مجازی دیدم، برخی متذکر شده بودند که من بی ادبی کرده ام، اما واقعیت این است که ما با یکدیگر شوخی می کنیم تا بخندیم. حال اگر در حین شوخی کردن، این ممکن است برای برخی بی احترامی به نظر برسد، اما حقیقت این است که هر شنونده ای از چشمان فردی که شوخی می کند می فهمد که نیت بی احترامی نبوده و تنها در پی ایجاد لحظاتی شاد برای مخاطب است. من از والدین خود آموختم که باید احترام بزرگ ترها حفظ شود و هیچ گاه نتوانستم از آن اصول خارج شوم و هرگز اجازه نخواهم داد که خود را به چنین چیزی متهم کنم.
کلام پایانی…
امیدوارم لبخند همواره بر لبان مردم باشد و ما برای فراهم کردن سرگرمی و شادی برای آن ها هستیم. از همه افرادی که به من لطف داشته و پیام های پرشور و محبت آمیز ارسال کرده اند، سپاسگزارم. اگر خاطره کسی را نیز مکدر کرده ام، صمیمانه عذرخواهی می کنم. خوشحالم که بخشی کوچک از این برنامه فوق العاده بودم و توانستم برنده شوم و برنده شدنم را دوباره به همه دوستانم تقدیم می کنم، چرا که واقعاً هر یک از آن ها برای این تندیس شایسته بودند.