“`html
هر اسمی که بر این موضوع بگذاریم، واقعیت مسئله را دگرگون نخواهد کرد. فرقی نمی‌کند که آن را خشونت فیزیکی بنامیم یا هیجانی که از سوی تماشاگران حادث می‌شود یا حتی بی‌نظمی‌هایی که نظام‌مند نیستند؛ در هر صورت، این خطای نابخشودنی باید به نحو صحیحی اصلاح گردد.
به گزارش سرویس ورزشی تابناک، لیگ برتر فوتسال ایران به زودی فعالیت خود را آغاز خواهد کرد و بار دیگر شور و شوق به سالن‌های فوتسال باز خواهد گشت. این هیجان خالص، بعضاً چنان اوج می‌گیرد که سالن‌ها و سکوها را به شعله‌های آتش می‌کشاند. در این سالن‌های پر از هوادار فوتسال، جایی برای خطا و اشتباه نیست: نه برای داور، نه برای بازیکن و نه حتی برای تماشاگر خسته‌ای که تنها می‌خواهد از مسابقه لذت ببرد. سکوها در برخی مواقع، به جایگاه تشویق تبدیل نمی‌شوند بلکه به محلی برای پرتاب بطری، صندلی و ناسزا تبدیل می‌گردند. گویی رقابت، نه میان دو تیم، بلکه جنگی میان دو گروه مسلح به چالش‌های خیابانی است. از تهران تا اهواز، از اصفهان تا تبریز، تمامی سالن‌ها یک صفت مشترک دارند: ناامنی به عنوان مهمان دائمی!
مربیان، فرماندهان لشگر اعتراض!
در هیچ ورزشی به اندازه فوتسال، فاصله میان کادر فنی، داور و تماشاگران چنین نزدیک نیست. این نزدیکی به جای آنکه فرصتی برای ارتباط سازنده و ارتقای مهارت‌ها شود، به بستر تهدید تبدیل شده است. برخی مربیان به جای هدایت تیم خود، فرماندهی لشگر اعتراض‌ها را بر عهده می‌گیرند. نتیجه این اعتراض‌ها را به سادگی می‌توان پیش‌بینی کرد؛ داور تحت فشار فریادها و اهانت‌ها، توان تصمیم‌گیری خود را از دست می‌دهد و بازی به هرج‌ومرج می‌رسد. بدتر از این، این اعتراض‌های سازماندهی‌شده گاهاً از سمت نیمکت تیم بازنده به سکوها منتقل می‌شود؛ همچون شعله‌ای که از کنار خط به عمق سالن سرایت کرده و کنترل آن دیگر ممکن نخواهد بود.
سناریوی تنش‌زا با بازیگرانی آشنا!
مردم ایران، به ویژه در شهرهای فوتسال‌محور، دل‌باخته این ورزش هستند، اما این علاقه وقتی به خشونت تبدیل شود، به دشمنی جان‌سوز بدل می‌شود. در بسیاری از شهرها، تیم فوتسال یا فوتبال آن شهر، تنها مسرت آخر هفته جوانان محسوب می‌شود، اما عدم وجود زیرساخت‌های مناسب، غیبت آموزش‌های فرهنگی، و فقدان نظارت قاطع، این عشق فوتبالی و فوتسالی را متأسفانه به شکل درگیری و خشونت فیزیکی بروز می‌دهد. سالن‌های کوچک، تهویه نامناسب، صندلی‌های پلاستیکی و عدم تفکیک جایگاه‌ها، همگی دست در دست هم می‌دهند تا یک جرقه کوچک بتواند سالن را به آتش بکشد.
امنیت، قربانی بازی!
در فوتبال اگر بازی نیمه‌کاره رها شود، موضوع به کمیته انضباطی ارجاع داده می‌شود. در فوتسال، گاه ممکن است که بازی به پایان برسد اما پس از خروج از سالن با طعم ترس مواجه شوید، با تصویری از داور فراری یا مربی‌ای که به دلیل درگیری‌ها به بیمارستان منتقل شده است. ما چه چیزی را از دست می‌دهیم؟ تنها کیفیت فنی و اعتبار بین‌المللی نیست، بلکه مهم‌تر از آن اعتماد مردم به پاکی این ورزش است. اعتراض‌های مکرر، فشار بر داوران، تحریک بازیکنان و حتی حمله مستقیم به تیم داوری، تاثیرات مخربی بر ایجاد جو تنش‌زا دارد. بی‌توجهی برخی مربیان به مسئولیت‌های اجتماعی و حرفه‌ای خود، سبب شده که نظارت بر بازی‌ها از دست ناظران خارج شود و برخی از سالن‌ها به صحنه‌های تقابل‌های لفظی و حتی فیزیکی تبدیل گردند.
از اصلاح واقعی تا مسکن‌های موقتی!
کمیته فوتسال و فدراسیون فوتبال نمی‌توانند دیگر با توصیه‌ها و بیانیه‌ها یا وبینارها این بحران را مدیریت کنند. لیگ جدید باید با راهکارهایی تازه وارد میدانی شود. سیاستی که در آن امنیت، اصل و اساس هر مسابقه باشد؛ نه چیزی الزامی و نه شعاری تبلیغاتی. اگرچه کمیته فوتسال با برگزاری وبیناری به ریاست تارقلی‌زاده، یکی از با تجربه‌ترین مدیران فوتسالی ایران و حضور سرمربیان لیگ برتری، به استقبال «امن کردن فضای فوتسال ایران» رفت و در این وبینار هشدارهای جدی به مربیان لیگ برتر داده شد، اما باید منتظر سوت آغاز لیگ باشیم تا کیفیت و نتایج این تصمیمات مشخص گردد.
بخشنامه جدید علیه سرمربیان لیگ!
احسان کامیانی، که عهده‌دار کمیته فوتسال است، درخصوص نتایج وبینار برگزار شده، بیان می‌کند: «بر اساس بخشنامه جدید، در صورتی که ناظران سه نوبت اعتراض نیمکت‌نشینان را در طول فصل گزارش دهند، برای سرمربی، حکم محرومیت تعلیقی صادر خواهد شد و با تکرار این رفتار تا پنج‌بار، مجوز مربیگری او برای یک فصل مسابقاتی لغو خواهد شد و نخواهد توانست قرارداد ببندد. اعضای نیمکت، به ویژه کادر فنی، باید با توجه به تجربیات و جایگاه خود، مروج آرامش و نظم در مسابقات باشند و نه عوامل ایجاد تنش. با توجه به اینکه در بسیاری از سالن‌ها خانواده‌ها و کودکان حضور دارند، بسیار ضروری است که به این رفتارهای منفی پایان داده شود. ما با قدرت پیگیر این موضوع خواهیم بود و با هدف اصلاح رفتار و ارتقای سطح فنی و اخلاقی فوتسال، اقدامات انضباطی را ادامه خواهیم داد.
از طرف دیگر، حسین شمس، که مسئول کمیته فنی است، می‌گوید: «اگرچه داور می‌تواند به محض وقوع تخلف، کارت قرمز به افراد متخلف نشان دهد اما کمیته فنی پس از بررسی فیلم مسابقه، به ارزیابی سرمربی می‌پردازد. به همین دلیل از کلیه سرمربیان خواهانیم که نظارت دقیق‌تری بر رفتار نیمکت‌نشین‌ها و اعضای تیم خود داشته باشند.» با توجه به تصمیمات جدید اتخاذ شده در کمیته فوتسال، چند پیشنهاد دیگر نیز وجود دارد که می‌تواند مکمل سیاست‌های کمیته فوتسال باشد تا به بهبود کارایی و خروجی این تصمیمات کمک کند:
پیشنهادات:
– افزایش قابل توجه نیروهای انتظامی و امنیتی در سالن‌ها
– استفاده الزامی از دوربین‌های نظارتی با کیفیت در کلیه سالن‌ها
– تعلیق مسابقه در صورت بروز رفتارهای خشونت‌آمیز از سوی تماشاگران یا عوامل تیم‌ها
– اعمال جریمه‌های سنگین و کسر امتیاز برای باشگاه‌هایی که امنیت سالن‌های خود را تأمین نمی‌کنند
– آموزش و توجیه کادر فنی و سرپرستان تیم‌ها در خصوص مسئولیت‌های اخلاقی و حرفه‌ای
– استفاده از سامانه‌های الکترونیکی برای فروش بلیت و مدیریت ورود تماشاگران
فوتسال در قفسه‌ی امن!
اگرچه فوتسال ایران از نظر فنی به پیشرفت‌های قابل ملاحظه‌ای دست یافته و حتی در سطح ملی به سکوهای بین‌المللی رسیده است، اما ادامه این روند بدون بازسازی اساسی در ساختار امنیتی مسابقات امکان‌پذیر نخواهد بود. فوتسال باید برانگیزاننده شوق باشد، نه مایه بحران. فصل جدید لیگ برتر فوتسال باید نقطه پایانی بر بی‌نظمی‌های موجود در سالن‌ها باشد. اکنون نوبت به مدیران و مسئولان است که تصمیمات سخت و شجاعانه‌ای اتخاذ کنند. فوتسال بیش از هر زمان دیگری نیاز به امنیت دارد، در میان جامعه‌ای سرشار از هیجان، استعدادها و انگیزه‌های بی‌پایان. اما اگر این قلب در قفسه‌ای امن قرار نگیرد، ممکن است از تپش بیفتد. فصل جدید لیگ برتر باید “فصل امنیت” باشد؛ فصلی که در آن دیگر نام داوری در فهرست مصدومان نیافتد. فصلی که مربیان ابتدا فریادهای خود را صرف تاکتیک‌ها کنند و نه اهانت‌ها. فصلی که خانواده‌ها قادر باشند بی‌نگرانی به سالن‌ها بیایند و از زیبایی این ورزش به آرامی لذت ببرند. در پایان، فوتسال چیزی جز جشن دوستی و رقابت نیست. بیایید دوباره این حقیقت را به خاطر بسپاریم.
“`