در اقتصاد ایران، گروهی تاکید میکنند که نباید قیمت کالاهای اساسی و راهبردی را به دست بازار سپرد. بر اساس این نگاه، دولت یا بخشهای حاکمیتی باید با مداخله مستقیم، قیمت این کالاها را پایین نگه دارند تا از مصرفکنندگان حمایت کنند. طرحهایی با هدف عرضه کالاهای ارزان یا تثبیت قیمتها در شرایط تورمی نیز بر همین منطق استوارند. اما ارزان نگه داشتن دستوری کالاها، هزینه تامین آنها را از بین نمیبرد؛ بلکه صرفا شکل پرداخت این هزینه را تغییر میدهد. برخلاف تصور رایج، این هزینه در نهایت نهفقط بر دوش دولت، بلکه از جیب مردم یا از محل منابع متعلق به نسلهای آینده پرداخت میشود.
