ویروس زیکا چه نوع ویروسی است؟

براساس گزارش ایدنا به نقل از everydayhealth، این ویروس برای اولین بار در سال ۱۹۴۷ میلادی شناسایی شد، زمانی که محققان در حال مطالعه بر روی تب زرد (بیماری ویروسی متفاوت) در جنگل زیکا در اوگاندا بودند. در سال بعد، این ویروس از یک پشه استخراج شد و در سال ۱۹۵۲، موارد ابتدایی عفونت انسانی در اوگاندا و جمهوری متحده تانزانیا مشاهده گردید.

گزارش‌هایی از شیوع زیکا در قاره آمریکا، آفریقا، آسیا و جزایر اقیانوس آرام وجود دارد. اولین باری که این ویروس در قاره آمریکا شیوع پیدا کرد، در سال ۲۰۱۵ بود که به سرعت در آمریکای لاتین و مرکزی گسترش یافت.

در ژوئیه ۲۰۱۶، اولین بار این بیماری در ایالات متحده در ایالت فلوریدا شناسایی شد.

طبق نظر کارشناسان، بسیاری از افرادی که به ویروس زیکا آلوده می‌شوند، دچار علائم خفیف یا هیچ علامتی نمی‌شوند. عموماً افراد تا حدی بیمار نمی‌شوند که نیاز به بستری شدن در بیمارستان داشته باشند و این علائم معمولاً حدود یک هفته به طول می‌انجامد.

با این حال، برای زنان باردار، این عفونت بسیار نگران کننده است زیرا می‌تواند به نقص‌های مادرزادی جنین منجر شود. بر اساس گزارش مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌های ایالات متحده (CDC)، تقریباً از هر هفت نوزاد متولد شده از مادرانی که در دوران بارداری دچار زیکا شده‌اند، یکی از آن‌ها ممکن است مشکلات سلامتی مانند کوچک بودن سر، آسیب مغزی و اختلال در بینایی یا شنوایی داشته باشد.

تحقیقات نشان می‌دهد که این ویروس ممکن است با سندرم «گیلن باره» (GBS) مرتبط باشد، که یک بیماری عصبی نادر اما جدی است که با ضعف عمومی مشخص می‌شود.

علائم و نشانه‌های عفونت ویروسی زیکا

<pحدود یک پنجم از کسانی که به زیکا آلوده هستند ممکن است علائم یا نشانه‌هایی از خود نشان دهند. به همین دلیل، بسیاری از افراد متوجه نمی‌شوند که به این ویروس مبتلا شده‌اند. هنگامی که یک شخص دچار علائم می‌شود، معمولاً این علائم در عرض یک هفته پس از گزش توسط پشه آلوده پدیدار می‌شود.

علائم زیکا به احتمال زیاد شامل موارد زیر می‌باشد:

– تب

– بثورات پوستی

– ورم ملتحمه (چشم صورتی)

– درد مفاصل یا عضلات

– سردرد

این علائم معمولاً خفیف بوده و مدت زمان آن‌ها به طور میانگین یک هفته می‌باشد.

علل و عوامل خطر ابتلا به ویروس زیکا

ویروس زیکا عمدتاً از طریق نیش پشه‌های آلوده «آئدس» (مانند گونه‌های Aedes aegypti و Aedes albopictus) منتقل می‌شود.

این پشه‌ها معمولاً در ساعات روز فعالیت می‌کنند، اما در شب نیز نیش می‌زنند. آن‌ها معمولاً در نزدیکی آب‌های راکد تخم‌گذاری کرده و می‌توانند در محیط‌های داخلی و خارجی بمانند. این پشه‌ها همچنین ناقل ویروس‌های مرتبط با «تب دنگی»، «چیکونگونیا» و «تب زرد» نیز هستند.

پشه‌ها زمانی که از افراد مبتلا به زیکا تغذیه می‌کنند، آلوده شده و عفونت را به دیگران منتقل می‌کنند.

به علاوه، روش‌های کمتری هم برای انتقال این ویروس وجود دارد که ممکن است تأیید نشده یا نیاز به تحقیقات بیشتری داشته باشند. می‌توان گفت که زیکا از طریق قطرات تنفسی مانند سارس-کوو-۲، ویروسی که موجب عفونت کووید۱۹ می‌شود، گسترش نمی‌یابد.

گزارش‌هایی نیز از ابتلا به این بیماری از طریق انتقال خون آلوده وجود دارد. همچنین متخصصان اشاره کرده‌اند که رابطه جنسی بدون حفاظت با فردی که به زیکا آلوده است می‌تواند یکی از روش‌های انتقال این بیماری باشد. این ویروس می‌تواند در دوران بارداری یا هنگام زایمان از مادر آلوده به نوزاد منتقل شود.

فرد مبتلا به زیکا می‌تواند ویروس را قبل از بروز علائم یا پس از کاهش علائم، که به این حالت انتقال بدون علامت گفته می‌شود، انتشار دهد.

زیکا چگونه شناسایی می‌شود؟

عفونت ویروسی زیکا از طریق آزمایش خون یا ادرار می‌تواند تشخیص داده شود. این آزمایش‌ها برای شناسایی حضور ویروس در بدن انسان انجام می‌گیرد.

آزمایش زیکا معمولاً در شرایطی توصیه می‌شود که فرد پس از ورود به منطقه‌ای با خطر بالا یا داشتن رابطه جنسی محافظت نشده با کسی که در آن منطقه بوده، علائمی را نشان دهد.

زنان بارداری که در معرض زیکا قرار دارند نیز باید آزمایش شوند. در صورتی که سونوگرافی جنین ناهنجاری‌های احتمالی مربوط به زیکا را نشان دهد، پزشک شما نیز باید آزمایش لازم برای شناسایی این عفونت را انجام دهید.

با این حال، بسیاری از افراد آلوده به ویروس هیچ علامتی ندارند یا دچار علائم خفیفی می‌شوند و این امر ممکن است باعث عدم شناسایی عفونت گردد.

تقریباً حدود ۸۰ درصد از افرادی که به ویروس زیکا مبتلا می‌شوند، هرگز علائمی را بروز نمی‌دهند. هنگامی که علائم بروز کرد، معمولاً خفیف هستند و بستری شدن در بیمارستان یا منجر به مرگ شدن در موارد زیکا بسیار نادر است.

مدت زمان ابتلا به ویروس زیکا

حدود یک نفر از هر پنج نفر در صورت ابتلا به زیکا، علائمی را تجربه می‌کنند و این علائم معمولاً بین دو تا هفت روز استمرار می‌یابد.

درمان و گزینه‌های دارویی برای عفونت ویروسی زیکا

در حال حاضر هیچ واکسن خاصی برای زیکا وجود ندارد و درمان عفونت ویروسی معمولاً با مدیریت علائم انجام می‌شود، زیرا هیچ درمان ضد ویروسی اثبات شده‌ای در دسترس نیست.

برای کاهش علائم زیکا، مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌های ایالات متحده توصیه‌هایی دارد:

– نوشیدن مایعات فراوان برای جلوگیری از کم آبی بدن.

– استراحت کافی.

– مصرف استامینوفن برای کاهش درد و تب.

– از مصرف آسپرین، ایبوپروفن (ادویل) یا هر دارویی ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs) بدون مشورت پزشک خودداری کنید.

– در مورد تمام داروهایی که مصرف می‌کنید، پزشک خود را در مورد ابتلا به ویروس زیکا مطلع کنید.

درمان‌های جایگزین و مکمل

شاید انواع گیاهان یا محصولات طبیعی به عنوان درمان یا پیشگیری از ویروس زیکا معرفی شوند. با این حال هیچ مدرک معتبری برای تأیید کارایی این محصولات در پیشگیری یا درمان زیکا وجود ندارد.

پیشگیری از ابتلا به ویروس زیکا

کارشناسان بر این باورند که بهترین راه برای پیشگیری، حفاظت از خود و دیگران در برابر نیش پشه‌هاست. در صورت تشخیص زیکا، باید از قرار گرفتن در معرض نیش پشه‌ها در طول هفته اول بیماری خودداری کنید تا از گسترش آن جلوگیری شود.

چندین راه برای محافظت از خود وجود دارد:

– پوشیدن شلوار بلند و پیراهن آستین بلند.

– استفاده از سیستم تهویه مطبوع در محیط زندگی.

– اگر در فضای باز می‌خوابید، حتماً زیر پشه‌بند بخوابید.

– کالسکه یا گهواره کودک را با پشه‌بند بپوشانید.

– آب‌های راکد که ممکن است در جاهایی مانند گلدان‌ها، سطل زباله یا ظرف‌ها جمع شوند را از بین ببرید.

زنان باردار یا زنانی که در تلاش برای باردار شدن هستند باید از سفر به مناطق در معرض خطر زیکا بپرهیزند.