مقامات بهداشت عمومی در سرتاسر دنیا در حال رصد شیوع یک ویروس خطرناک هستند که به‌نام «بیماری چشم خونریزی‌کننده» شناخته می‌شود. اما واقعاً این ویروس چیست؟
به نقل از ایندیپندنت، بر اساس آخرین گزارش‌های وزارت بهداشت رواندا، تا تاریخ ۲۹ نوامبر، حداقل ۶۶ نفر به ویروس ماربورگ (MVD) مبتلا شده‌اند و متاسفانه ۱۵ نفر به دلیل این بیماری فوت کرده‌اند.
ویروس ماربورگ که معمولاً کشندگی بالایی دارد و به‌طور مستقیم با ویروس معروف ابولا مرتبط است، بعضاً به‌عنوان «بیماری چشم خونریزی‌کننده» شناخته می‌شود، چرا که موجب آسیب به عروق خون و خونریزی از نقاط مختلف بدن شامل چشم‌ها می‌گردد.
سازمان بهداشت جهانی در ماه اکتبر در مورد سفر به رواندا هشدار داده است. از سوی دیگر، سازمان ملی بهداشت عمومی بریتانیا به مسافران در رواندا توصیه کرد که از شرکت در مراسم تدفین و تماس با حیوانات وحشی پرهیز کنند.
بر اساس اعلام مقامات رواندا، به نظر می‌رسد که روند شیوع این بیماری در حال کاهش است، به‌طوری‌که در تاریخ ۲۹ نوامبر، به مدت ۲۸ روز هیچ مورد جدیدی گزارش نشده و آخرین بیمار به مدت ۲۲ روز از بیمارستان ترخیص شده است. با این حال، باید به یاد داشت که دوره نهفتگی این بیماری ممکن است طولانی باشد.
علاوه بر این، این بیماری در کنار موارد تازه‌ای از آبله میمون که در بریتانیا و کالیفرنیا شناسایی شده‌اند، تنها یکی از چند ویروسی است که اخیراً توجه کارشناسان بهداشت جهانی را به خود جلب کرده است.
دوقلوی خطرناک و سرکش ابولا
این ویروس نخستین بار در سال ۱۹۶۷ پس از شیوع آن در ماربورگ و فرانکفورت آلمان و بلگراد، پایتخت سابق یوگسلاوی، مورد شناسایی قرار گرفت.
این ویروس بخشی از خانواده‌ای از میکروارگانیسم‌ها به نام فیلوویروس‌ها است که ابولا نیز جزء آن‌ها به شمار می‌رود. به‌راستی، به‌گفته وب‌سایت تراول هلت پرو (Travel Health Pro) که تحت مدیریت دولت بریتانیا است، این دو ویروس از نظر کلینیکی به‌مراتب غیرقابل تمایز هستند.
به‌نظر می‌رسد که آبله میمون به‌طور معمول از طریق خفاش‌های میوه‌خوار به انسان منتقل می‌شود و می‌تواند به مدت ۲۱ روز (با میانگین ماندگاری ۵ تا ۹ روز) بدون علامت در بدن فرد باقی بماند.
پس از حدود پنج روز از بروز تب، آسیب به عروق خونی بیماران آغاز می‌شود که می‌تواند منجر به خونریزی داخلی، بروز اختلالات روانی نظیر سردرگمی و پرخاشگری و همچنین خونریزی مداوم از بینی، لثه‌ها، واژن، چشم‌ها، دهان یا گوش‌ها گردد.
این بیماری به‌طور معمول بدون درمان کشنده است و نرخ مرگ‌ومیر تقریبی آن حدود ۶۲ درصد برآورد شده است. به همین دلیل است که سازمان بهداشت جهانی آبله میمون را به‌عنوان بیماری با پتانسیل بالا برای اپیدمی معرفی کرده است.
علیرغم عدم وجود درمان مشخص و موثری که به‌طور خاص برای این ویروس شناخته شده باشد، یک واکسن بالقوه در دست مطالعه است و به‌عنوان بخشی از یک آزمایش بالینی، به بیش از یک هزار و ۵۰۰ نفر از کارکنان بهداشتی در رواندا تزریق شده است.